Fotomostronji
Bazı yalnızlıklar, birinin yokluğundan değil, kimsenin seni gerçekten anlayamadığı hissinden doğar. Her, bir insanın yapay zekâya âşık olmasından çok daha fazlasını anlatıyor. Theodore’un Samantha’da bulduğu şey belki de bir sesten ziyade, uzun zamandır özlediği o koşulsuz anlaşılma hissi. Yargılanmadan dinlenmek, kendini açıklamak zorunda kalmadan anlaşılmak, birinin seni merak etmesi… Film ilerledikçe insan ister istemez şunu düşünüyor: Bir duyguyu gerçek yapan şey, onu yaşayanın insan olması mı, yoksa o duygunun bizde bıraktığı iz mi? Samantha’nın varlığıyla yokluğu arasındaki çizgi bulanıklaşırken, Theodore’un aslında kendi içindeki boşlukla yüzleştiğini görüyoruz. Çünkü bazen birine âşık olmak, onunla bir gelecek kurmaktan çok, kendimizde eksik kalan bir parçayı onda bulmaya çalışmak. Beni en çok etkileyen şey, filmin bütün o teknolojik atmosferine rağmen son derece insani bir yerden konuşmasıydı. Teknoloji geleceğe ait olabilir ama yalnızlık, özlem, terk edilme korkusu ve sevilme ihtiyacı hâlâ çok tanıdık. Belki de filmin en acı tarafı şu: Bazen birini kaybettiğimizde yalnızca onu değil, onun yanındayken olduğumuz kişiyi de kaybediyoruz. Her, aşkın kiminle yaşandığından çok, insanda neye dönüştüğünü sorgulatan; bittikten sonra da insanın içinde sessizce konuşmaya devam eden filmlerden
Aşk
