Ratings
Categories
Country
More
- Director:
- Dariush Mehrjui
- Duration:
- 1 Hour 44 Minute
Description
An old villager deeply in love with his cow goes to the capital for a while. While he's there, the cow dies and now the villagers are afraid of his possible reaction to it when he returns.
Comments
Her karesi ayrı bir şaheser. Ayrıca bir belgesel kadar gerçekçiydi. Kişiler sanki gerçekten o köyün sakinleri gibiydi. Kesinlikle iz bırakan bir film.
Şartlarca bilinmeze sürüklenen gerçekliğin içinde dahi böylesine dönüm noktası denebilecek eserlerin yer alması, bizlerce çok değerli. Böylesine bir anlatıma ulaşmanın çokca emek isteyeceğinden öylesine eminim ki. Kamerayı elime almanın vakti geliyor sanırsam. Yaşam ile ölüm çizgisinin belirsizliği, bu 'obscure' denebilecek gerçekliğinse Hassan'ı sürüklediği boyutun, aslında sevginin; bir formun ötesinde olabilirliğine varması, ve ayrıca Hassan'ın, ineği ile arasındaki bağın böylesine bir temsil'e ulaşması. Fazlasıyla iyi. Kimi filmler, izlenmenin ötesinde... okunmalıdır.
Arkadaşlar bu filmi kesinlikle izlemenizi öneriyorum. En son da söylemem gereken şey belki bu ama yazının sonuna kadar bekleyemedim, tekrar diyorum bence izleyin. İran sinemasında yeni bir dönemi başlatmış bir filmden bahsediyorum. Başrolümüz evli ve çocuğu olmayan fakat inek sahibi birisi, ineğine çok bağlı. Bir gün ineği ölüyor ve köylüler bu durumu kendisinden saklamaya çalışıyor, işler o kadar değişiyor ki ana karakter kendisini inek olarak düşünmeye başlıyor ve bir inek gibi davranmaya başlıyor. Film siyah beyaz ve ilk başlarda bir Anadolu Türk sineması havası oluşturdu bende, sonrasında ise filmdeki dram ve zaman zaman gerilim ve korku seviyesi artmaya başladı. ❗Bu noktadan sonra spoiler içeriyor. ❗ Filmde ana karakter Hassan ineğinin yerden yiyeceği otu yerden koparıp ona veriyor, önce suyu ineğine ikram ediyor, gece köye tehlikeli kişilerin geleceğini düşününce karısının yanından ayrılıp ahıra ineğinin yanına gidiyor bu durumlardan ineğini ne kadar sevdiğini görebiliyorum. Tehlikeli kişilerden bahsetmiştim, 3 kişiler. Hassan da inek gibi davranmaya başlayınca o 3 kişinin kendisini kaçıracağını düşünüyor. Ne gariptir ki işler iyice zorlaşmaya başlayınca köylerinden 3 kişi Hassan'ı hastaneye götürneye çalışıyor, üç kişiden birisi yolda Hassan'ın çıkardığı zorluklara dayanamıyor ve onu kırbaçlayarak "yürü hayvan" tarzında bağırmaya başlıyor. Yani Hassan'ın bir hayvan gibi davranmaya başlaması ona bir hayvan gibi davranılması şeklinde dönüyor. Bir nevi o 3 tehlikeli kişi sonunda "inek" için tehlikeli oluyor. Film sonunda da Hassan ölüyor, ineği de ölmüştü. Film hakkında detay çok fazla bilgi olduğunu gördüm, işin siyasi yanları da var ve bütün bunlar hakkında kısa bir zaman içerisinde burada yazı paylaşmayı düşünüyorum.
Değeri Bilinmemiş Filmler - 3 "Gaav" (İnek) İran sinemasının yaşayan ustası Daryuş Mehrcui'nin başyapıtı.. 1969 yılında çektiği bu film, Avrupa akımlarından (özellikle İtalyan Yeni gerçeklik akımı) etkilenerek ortaya çıkmış ve bazı otoriterlere göre İran yeni dalga akımını başlatan film olarak kabul edilmiştir. Filmin konusu; masumane bir köyde tek inek sahibi olan bir adamın, ineği ile arasında (bu arada köyde ineği olan tek kişi kendisidir) geçen müthiş bir ilişki vardır. Günün birinde köy dışına çıkar ve çıktığı sırada ineği ölür. Bu durum karşısında çaresiz kalan köylü sakinleri adama yalan söyleyip ineğin kaçtığını söylerler. İneğine bağlı kalan ve onun yokluğunda bir tür psikolojik sorun yaşayan adam kendini ineğinin yerine koymaya başlar. İranın toplumsal düzenini eleştiren film izleyiciyi hem psikolojik hem de ahlaki açıdan sorgulatmaktadır. Sinema sanatına önem veren her bireyin izlemesi gerekiyor.
Yine muhteşem bir İran edebiyatı eseri.İneğini kaybettikten sonra kendini ineğinin yerine koyarak yaşayan Hassan ve bu durumu kabullenip buna uyum sağlayan toplumun hikâyesi.Daha fazla spoiler vermek istemiyorum.İzleyin derim💯
İnanılmaz güzel psikolojik bir film. Trt2 de izleme fırsatım olmuştu. İran sineması sevenler ya da psikolojiye merakı olanlar izler umarım. İneğine çok düşkün olan Hassan, ineğini kaybettikten sonra bu gerçeği reddedip kendini bambaşka bir gerçeğe inandırıyor. O artık Hassan değil, Hassan'ın ineğidir. Köy halkı başta Hassan üzülmesin diye ineğin ölmeyip kaçtığını, bulunacağını söyler. Ama Hassan giderek ineği gibi yaşamaya başlayınca köy halkı Hassan'a ineğin öldüğünü söyler. Köye dadanan hırsız bir grup vardır. Köy halkının tavuğunu, koyununu çalıp kaçarlar. Halk hiçbir şey yapmıyor bu durum karşısında. Bir gece, Hassan'ın ineğinin öldüğünden habersiz, yine köye gelirler, Hassan'ın ineği için. Köylü, Hassan'ı kaçıracaklarını düşünerek ellerinde taşlar sopalar bu haydutları kovalarlar. Artık köylü de Hassan'ı inek olarak görmeye başlamıştır. En son baş edemeyeceklerini anlayıp Hassan'ı doktora götürmeye karar verirler. Yolda köyün en akıllısı diyebileceğimiz, herkesin akıl danıştığı Eslam, Hassan'a gerçekten karşısında bir inek varmış gibi davranıp iteler ve hakaretler eder. En sonunda Hassan'ın hazin sonunu görürüz. Acımasız gerçeklerle baş etmek veya edememekle ilgili anlatılan güzel bir hikaye.
Gaav, Türkçe adıyla İnek filmi İran'da Yeni Dalga Sinema akımına öncü olan filmdir. Okuduğum bilgilere göre Ruhullah Humeyni (Eski İran Lideri) bu filmi izleyip çok beğenmiş, sinemaya yer açmak gerektiğini düşünmüştür. İnek filminin İslam Devriminden sonra İran'da sinemanın onurunu kurtarıldığına ve sinemanın yasaklanmasına engel olduğuna inanılır, öyle derin, öyle anlamlı bir filmdir Gaav. Söylentilere göre -bu bilgilerin doğru olup olmadığından emin değilim sadece okuduklarıma göre söylüyorum- İnek filmi ilk çekildiği zaman kendi ülkesinde yasaklanmış, aracılar, hatırı sayılır tanıdıklar vasıtasıyla gönderildiği 1971 Venedik Film Festivali'nde, 1972 Berlin Film Festivali'nde ödüller almıştır, bu bağlamda İran sinemasında Uluslararası başarı kazanan ilk filmdir. Filmle ilgili teknik bilgileri verdiğimize göre biraz film hakkında konuşalım. Filmin konusu şu şekildedir: Hasan fakir bir köyde tek ineğe sahip kişidir, gebe olan ineğine adeta aşk ile bağlıdır. Çocuğu olmayan Hasan ineğe kızı gibi bakar, sever, okşar. Bir gün Hasan'ın köy dışına çıktığı sabah inek aniden ölür. Gerçeği Hasan'dan saklayan kasaba halkı ineğin kaçtığını söylerler. İneğine oldukça bağlı olan Hasan bu durumu kabullenemez, giderek artan deliliğe vuran bir saplantıyla ineğini arar, doğrusu kendisi bir inek olur. Aslında filmi sevmek için İran sinemasına ilgi duymaya gerek yok, psikolojik drama ilginiz var ise de izleyebilirsiniz. Eğer İran filmine ilk defa giriş yapacaksanız da bu filmle başlamanız İran sinemasına karşı daha kuvvetli bir ilginiz olmasını sağlayacaktır. Film ilk başta köylülerin yüzlerini yakın plandan ayrıntılı göstererek ve köyü şöyle bir tanıtarak başlıyor. Köylülerin yüz ifadesini göstererek biraz sonra olacaklara karşı hazırlıyor ve köyü kısaca tanıtarak mekana aşina hâle getiriyor. Şehirleşmenin köylüler tarafından kötü algılandığını filmin ilk sahnesinden itibaren görüyoruz, köylüler kendi kabuklarından dışarı çıkamamışlar, korku içinde adına Bolouriler denilen bir gruptan hayvanlarını saklamaya çalışıyorlar, tek bildikleri bu. Şehirleşmeden korkuyorlar demiştik, bunu ilk sahnede Saffar'ın oğlunun köyün çocuklarıyla beraber köyün delisi ne yaptıklarına ve bir kısım köylülerin tepkilerine bakarak anlayabiliriz. Hasan'ın ineğe olan sevgisi ve bu bağlılığı da aslında köyde inek sayesinde kazandığı statü ve ineğin gebe kalması yüzünden. Eğer köydeki tek inek Hasan'ın olmasaydı, ineğin ölümünün ardından böylesine delirir miydi Hasan? İnek olacak kadar? Büyük bir dram filmi izleyeceğimi düşünürken devamında psikolojik gerilim/ dram karışımı bir yapımla karşılaşmıştım. Basit bir dram filmi olsaydı, inek sadece ölseydi ve Hasan da bunu kabullenseydi ya da sadece ölümüne üzülseydi bu kadar da etkili bir film olmazdı kesinlikle. Hasan, "Ben Hasan değilim, onun ineğiyim." dediği sahnede köylüler ona "İneksen kuyruğun nerede, boynuzların nerede?" diye soruyorlar. Eğer Hasan'ın boynuzları, bir kuyruğu olsa bunu kabulleneceklermiş gibi, ya da kabullenmişler de tam emin olmak için belirli tasvirler arıyorlarmış gibi. Filmin en can alıcı noktası ise Hasan'a şehire götürdükleri sahne. Onu bir hayvan gibi bağlayarak çekiyorlar ve adım atmayınca da "Yürü be Hayvan!" diyerek dövüyorlar. Çoktan onun bir insan değil de hayvan olduğunu kabullenmiş gibi. İran sinemasının en önemli yapımlarından biri olan Gaav'da psikolojiden, felsefeye, sistemsel eleştiriden, edebiyata kadar her türlü konudan izler bulmak mümkündür. Filmi izlerken oyuncuların acemilikleri anlaşılıyordu, ama acemiyi kötü oynuyorlar olarak algılamayın. Hem acemi, hem de mükemmel oyuncular. Bir film değil de belgesel gibiydi, köylüler gerçek hayatlarını kamera karşısında yaşamış gibilerdi, filmi en etkili kılan yönlerden biri de bu acemilikti.
⬆️gibi gözükse de tat kaçırmayan müthiş bir film önerisi/incelemesiyle geldim bugün. Gaav yani inek; İran sinemasının şahı! desem abartmış olmam. 1970'te Venedik film festivalinde ödül alması da bu kanımı destekliyor. Çok sevdiği, gözü gibi baktığı ve belki de onun bu dünyadaki varlığının en büyük kanıtı, tek varlığı olan ineğinin ölümüyle yıkılan bir adamı izliyoruz. Ayrılıkla, ölümle ve başka bütün yollarla kaybettiğimiz her insan, benliğimizden büyük bir parçayı koparır, bazı zamanlardaysa bizi ona dönüştürür. İşte Hassan'a da bu sonuncusu oluyor. Oyunculuğun konuştuğu, köydeki hayatın yansıtıldığı bu yapım aslında bize büyük bir hakikat sorgulaması yaptırıyor. Gerçeği bilmek bizi mutlu eder mi? Peki bile bile mutsuz olmamak adına görmezden gelmek fayda verir mi? Hakikat canavarına gözlerimizi yummak bizi bu canavara dönüştürür mü? Yahut Nietzsche'nin dediği gibi uçuruma, karanlığa uzun süre bakarsak o da bize bakıp göz mü kırpar? 😉 İYİ SEYİRLER RAFçılar. Dipnot; Gaav, Bayel ağıtçıları kitabındaki bir öykünün müthiş uyarlamasıdır. Ben kitap sayesinde keşfetmiştim. Bu dahil iki öykü çok iyiydi, diğerleri ortalama.
Raf'ta olmadığını fark edip eksik içerik olarak bildirdiğim yapımlardan biri de buydu ama eklendiğinde yorum yapmayı unutmuşum. Hâlâ kimse listesine eklememiş, izlememiş, yorum yapmamışken fırsat bu fırsat deyip ilki yapayım. 'İnek' çok ilginç bir İran filmi. İneğine çok bağlı olan bir adamın ineği öldüğünde kendisini onun yerine koyduğunu izliyoruz. Tam açıklayamadım, şöyle diyeyim. Yanılmıyorsam ineğin sahibinin adı Hassan'dı. Hassan artık Hassan değil de Hassan'ın ineği oluyor. İnek gibi yaşamaya, yemeye başlıyor. Köy halkı da ne yapacağını şaşırıyor tabii. Filmi daha fazla anlatmayayım çünkü zaten ayrıntıları çok hatırlamıyorum ama eski ve siyah-beyaz bir İran filmini sıkılmadan gayet de keyif alarak izleyebilirim diyen sinemaseverlerin bakmasını öneririm.








