Küfür duymaktan kulaklarım kanadı. Hepsi de birbirinin aynı ifadeler. Bi anda 45 gün geçti, replik olmasa geçen zamanın esamesi yok. Kalıplardan ibaret, yaratıcılıktan uzak, abartılmış bir film.
Sinematografik olarak güçlü, anlatı olarak alışık olduğumuz bir filmdi. Seyir keyfi veriyor olsa da zihnimden silinmesini istediğim, oldukça irrite edici bir kaç sahne var.. İzleyenin bir şey kazanmadığı gibi, izlemeyen de bir şey kaybetmez diye düşünüyorum.
Letterboxd'da millet anlayamadığım bi şekilde hep yüksek puan vermiş. Negatif yorumlara karşı da oldukça savunmacılar. Neymiş kamera hareketleriymiş falan filan. İki üç kamera hareketi görmek bir filmi güzel yapmaz. Berbattı, berbattı..
20 dakikasına zor dayanabildiğim, adaylıklarından sonra bir şans daha verip yine bitirmeyi başaramadığım bu nadir filmin zibilyon dalda oscar alacak olması içimi tarifsiz bi hüzünle ve aldatılmışlık hissiyle dolduruyor..
Çok acayip ama bir o kadar da güzeldi. Bu konu klasik belgesel yaklaşımıyla çekilmiş olsaydı bu kadar etkileyici olmazdı diye düşünüyorum. Özgün çalışmaları değerlendirmek zor olsa da, özellikle belgesellerde böyle aykırı ve ezber bozan hareketler görmek beni çok heyecanlandırıyor. Her…devamıÇok acayip ama bir o kadar da güzeldi. Bu konu klasik belgesel yaklaşımıyla çekilmiş olsaydı bu kadar etkileyici olmazdı diye düşünüyorum. Özgün çalışmaları değerlendirmek zor olsa da, özellikle belgesellerde böyle aykırı ve ezber bozan hareketler görmek beni çok heyecanlandırıyor. Her anlamda umut verici buldum.
Birkaç gün boyunca hayata otizmli bir çocuğun gözlerinden baktığım, sadece dışarıdan bakarken eğlendiğim bir yolculuktu. İnsanda tatlı buruk bir iz bırakıyor..