Posts
Filmdeki en büyük orospunun Bekir olması hakkında :d Evde karısını çocuğunu bırakıp ne idüğü belirsiz bir kadının peşinde heder olmaya meraklı. Kaç kere evini terk ediyor sayamadım. Evdekilere ilaç almak için eczaneye gidiyor kendini Kars’ta buluyor lavuk. Uğur’un sen ne gurursuz kadınsın kendini de bizi de rezil ettin diye annesinin dövüp kendisinin annesinden daha beter olması :(( Uğur, Bekir’in basiretsizliği ezikliği yüzünden Bekir’e saygı duymuyordu. Cevat’ın Uğurlar’ın evinde herkesin içinde Uğur annesiyle beraber olması aşırı gerginlik verdi bana. Otelde lobide Masumiyet’i izleme detayları :d “Baktım olmuyor bir kenarda kafama sıkarım” diyen Bekir, Kader filminden 9 yıl önce çekilmiş olan ve gelecekteki kendisinin rol oynadığı Masumiyet filminde bir otel odasında kafasına sıkmaktadır. İlaç almaya çıktığı sahnede anlattığı kolpalar aslında ne kadar ezik bir adam olduğunun ne kadar kendinden utanç duyduğunun kanıtı niteliğinde. Kader filmini seven erkeklerin de Bekir ekolünden olduğuyla ilgili bir tezim var :d
Kader’i izlerken başta Bekir’in Uğur’a olan aşkını izliyorum sanıyordum ama aslında bir insanın kendi seçimlerinin içinde nasıl kaybolduğunu izledim. Başta utangaç, saf ve çekingen olan Bekir’in zamanla öfkesine ve takıntısına dönüşmesi çok çarpıcıydı. Bekir hayatını Uğur’un etrafında kurdu, onu bırakmadıkça da kendi hayatından uzaklaştı. En ironik tarafı da bütün bunları kendi seçtiği hâlde sonunda “kader” diye kabullenmesi. Uğur ise Bekir’i hiçbir zaman onun istediği gibi seçmedi ama yine de tamamen umursamaz değildi. Finalde ona bakışı, ilgilenmesi ve ağlaması bence bütün hikâyeyi daha da acı yaptı. Galiba insan bazen kendi seçimlerinin sonuçlarını o kadar uzun süre taşır ki, bir noktadan sonra onlara kader demeye başlar.
küçükken aşk uğruna ölmek istiyordum umarım şöyle bir hayat manifest etmemişimdir. film arası annemin araması da çok nokta atışı oldu hiç yabancısı olduğum senaryolar yaşanmışlıklar değil bunlar tekrar anneannemlerin orada soba başı sohbet ederken annemin dizlerine yatıyorum sandım bir an, bu kadar tanıdık hissettirdiği için oldukça da benimsedim filmi.
MEGAWAT BEKİR Filmi bilmeyen incelemeyen kalmamıştır diye düşünüyorum o nedenle filmi anlatmayıp bazı notlarımı paylaşıyorum. -"Yıkanlar hâtır-ı nâşâdımı yâ Rab şâd olsun, Benimçün nâmurâd olsun diyenler bermurâd olsun" bu sözü kimler fark etti acaba? -Sizce Uğur fotoğrafları bilerek mi bıraktı? -"Alışırım" şarkı sözleri filme çok yakışıyor -Filmde Bekir ve Zagor sahnesi olsa iyi olurdu -Zeki Demirkubuzdan Çilem ve Bekir in çocuklarının hayatlarının kesişim filmini bekliyorum.
“Herkesin inandığı bir şey vardır bu amınakoduğumun hayatında benimki de sensin” Her daim görmüşsünüzdür instagramda hikayeye aslan tarafından bakarsan ceylanı avladığında sevinirsin ama ceylan tarafından izlersen aslana yakalandığı için üzülürsün, Bekir ile Uğur’un hikayesi de aslında bize verilme şekli bu şekilde. Uğur, babası sakat annesi babası sakat olup çalışmadığı için kendine zorla dost yapmış bir de kahvehanede çalışmaya çalışan ama çalışırken iğrençlikler gören bir erkek kardeşe sahip. Uğur’un kaderi en başından kötü yazılmış aslında. Uğur’un ise en büyük problemi Zagor adında katil birisinin peşinde kendini heba etmesi belki de Zagor’a olan aşkını bırakıp Bekir ile evlenseydi hiç böyle olmazdı. Bekir ise Uğur ile tanıştığı sırada babasının açtığı halı-mobilya dükkanını işleten, içine kapanık efendi bir çocuk gibi görünüyordu. Ama filozoflar boşa demiyor, kimse işlemediği günahın masumu değildir diye bu hikayede Bekir en başında masum görünse de aslında masum değil. Bekir ile Uğur’un hikayesi ise Uğur’un Bekir’in dükkanına gelip halı bakmasıyla başlıyor tabi Uğur da az aşağı değil flörtöz tavırlarını gösterip Bekir’i etkileyip kendine takıntı ediyor, bundan sonra Bekir, Uğur’un peşini asla bırakmıyor evlenmesi, çocuk sahibi olması asla bir etken olmuyor. Bu hikayenin en masumu Bekir’in evlendiği kadın ve çocukları idi. Uğur; Zagor peşine, Bekir; Uğur peşine koca bir ömrü ve kendilerini heba ettiler. Bazıları beğenmemiş ama ben filmi beğendim anadolu halkının düşmüş bir aileye sözde yardım etme niyetine karısına kızına göz koyması, çalışan bir çocuğu sürekli pandik atarak rahatsız edip aslında sübyancı ve oğlancı olmaları, dönemin adam vurma, öldürme durumlarının yaygınlığı; Zeki Demirkubuz anadoluyu gerçekten tam da olduğu gibi anlatmış, anadolu erkeklerini, özellikle Bekir’in arkadaşları ile oturup Uğur hakkında anlattığı şeyler; elde edemediği her kadına her türlü şeyi söyleyip sonra da yine peşinden giden erkekler… filmi beğendim bence güzeldi, sarıyor, üzüyor gerçek bir dram filmiydi bir suçlu aramayı bırakıp filme odaklanırsanız bence filmi anlıyorsunuz herkes Uğur’u suçluyor ama babasızsınız, anneniz çalışmak yerine dost bulup dost parası yiyor nasıl bir hayatınız olurdu ? Aslında Uğur iyi bir kadın çünkü Bekir’i evli olduğundan ötürü asla kabul etmeyip sürekli gönderdi karısına ve çocuklarına, mesleğine laf söyleyemem her yolun bir yolcusu var Uğur’un tek sıkıntısı Zagor’a olan aşkı Bekir’e olan sevgisiydi. Ne Zagor’u bırakabildi ne Bekir’e hayır diyebildi hem kendini hem de Bekir’i ve ailesini feda etti bu yolda 7/10 veririm filme.
Çok kötü bir filmdi üzüldüğüm tek kişi Bekir'in karısıydı. Uzun uzun bişeyler yazasım bile gelmedi. İki sorunlu insanın içsel blablabla
- ...Bir de Hakan vardı, hatırlar mısın? Ayakkabıcının oğlu. -Hatırlamaz olur muyum. Tıpta okuyordu. Doktor bile olmuştur şimdi. -O da öldü. ... -Vay be, kader işte. Seçimlerimizle çaresizliklerimizin birbirine karıştığı nokta: Kader! Bu filmde aşkın romantize edilmiş hâli yok; insanın bağımlılıklarının, takıntılarının ve kendi kendini tüketişinin en çıplak hâli var. Oyunculuklar o kadar doğaldı ki herhangi bir yan karakter bile filmin içinde sırıtmıyordu. Zaten bir film izliyormuş gibi değilde karakterlerin hayatlarına pencereden bakıyormuşsunuz gibi geçiyor. İzlerken "Noluyo ya?" hissine kapıldığım çok oldu ama bitirdikten sonra üzerimde tanımlayamadığım bir boşluk hissi kaldı. Sanırım içimde, hayatta birilerinin başına böyle şeylerin geliyor olmasının yarattığı gerçekliğin acısı kalmıştı. Geçenlerde Hülya Koçyiğit'in Vildan Atasever ile yaptığı kısa bir programı izlemiştim. Sevgili Vildan hanım şöyle bir cümle kuruyordu: "Oyuncu olmak istiyorum. Birilerinin yazdığı, hayal ettiği karakteri canlandırmak istiyorum." Kendisi gerçekten de benim çok kıymet verdiğim bir oyuncu. Bu filmde de zaten "En İyi Kadın Oyuncu" ödülüne layık görülmüş. Kendisini daha bir çok güzel projelerde görmek dileğiyle...
Bana bi tane deri ceket, bi tane batiracagim dukkan, bi tane otobus bileti, bitanede bank lazim acil
Aslında uzun süredir ertelediğim bir filmdi Bugün sonunda izledim filmde olay denecek hiçbir şey yok ama beni çok sardı hani sıkıldım kapatıyım demedim başta uğurda bekirde bana iyi geliyolardı ama bekirin eşine karşı davranışı uğurun bekire karşı davranışı pekte masum gelmedi. Bekirin uğurun bu kadar peşinde koşmasında elde edememenin verdiği bir hırsın olduğunu düşünüyorum son sahnede uğur bekiri kabul ediyo ve son buluyo eğer devam etseydi bekir eminim ondanda kaçardı yani ben öyle tahmin ediyorum oyunculuklarıda çok beğendim özellikle uğurun annesinin hani çok az sahnede oynamasına rağmen bana geçti yani oyunculuğu.Cevatın balkonda uğura naber diyip uğurun iyidir demesi sahnesini twitterda her şeyin başladığı an diye yorumlamışlar mdkdndkmdldmdk bende hak verdim diğer türlü yani uğurun cevatla sohbet etmesiyle başlayan olaylar silsilesini izlemek güzel olurdu çünkü cevatı daha çok oynarken görmek isrerdim evet bu kadar ben beğendim açıkçası:)








