Ratings
Cast



Comments
Yine bir İsmail Hacıoğlu harikası... Kafes, Mahmut Kaptan’ın yönettiği ve 1980 askeri darbesinin hemen öncesinde ve sonrasında geçen olayları konu alan dramatik ve politik bir filmdir. Film, dönemin ülkücü gençliğini merkeze alarak yaşanan siyasi çatışmaları, işkenceleri, inançları ve fedakarlıkları anlatır. Filmin ana karakteri Fırat, ülküsü uğruna mücadele eden, ideallerine sadık bir gençtir. Film boyunca onun üzerinden milliyetçi bir grubun devlete ve halka bağlılık duyguları, mücadele ruhu ve yaşadığı travmalar işlenir. Cezaevi sahneleri, sorgulamalar ve dönemin siyasi ortamı oldukça sert bir dille yansıtılmış. Fırat’ın yaşadığı dönüşüm, kırılma noktaları ve içsel hesaplaşmalar izleyiciye duygusal olarak da dokunuyor. Filmi izlerken en çok dikkat çeken şey, duyguların çok yoğun ve sade biçimde aktarılması. Ne bir abartı var ne de olaylar sönük kalıyor. Özellikle bazı sahnelerde karakterlerin çaresizliği ve yalnızlığı çok gerçekçi verilmiş. Film, sadece bir dönemi anlatmıyor; aynı zamanda "vatan", "inanç", "idealler" gibi kavramlar üzerine de düşündürüyor. Fırat karakteri çok güçlü yazılmış ve oyunculuğu da etkileyiciydi. Film, özellikle bakış açısı nedeniyle bazı eleştiriler almış. Sadece Ülkücü hareketi merkez alması, dönemin diğer gruplarına hiç yer verilmemesi bazı izleyiciler tarafından tek taraflı bulunmuş. Ayrıca bazı sahnelerde, olaylar çok hızlı geçiyor; karakterlerin geçmişine ya da kişisel hikayelerine daha fazla yer verilseydi, izleyiciyle bağ daha da kuvvetli olabilirdi. Yani anlatım güçlü ama yer yer yüzeysel kalmış eleştirisi yapılmış. Bazı eleştirmenler ise filmin sinematografisini yeterince derin bulmamış. Ancak kişisel olarak baktığımda, filmde duygunun samimi biçimde verildiğini düşünüyorum. Teknik eksikler olsa da mesajın güçlü oluşu bu durumu dengeliyor. Sonuç olarak, siyasi geçmişi merak eden ya da bir dönemin gençliğinin psikolojisini anlamak isteyen herkes için anlamlı bir film. Özellikle Türkiye’de idealleri uğruna bedel ödeyen gençleri tanımak açısından dikkatle izlenmesi gereken bir yapım. Şimdiden iyi seyirler. 🫶🏿🫶🏿 Kitabı da varmış sanırım film bittikten sonra öğrenmem biraz üzdü. ALINTILAR 🇹🇷 "Vatan için yaşamak kolaydı, ölmek zordu. Biz zor olanı seçtik." 🇹🇷 "Kafesin demiri değil, yalnızlık boğuyor insanı."
1980 senesi ve anlatılma ile bitmeyen acılar. İsmail Hacıoğlu yine rolünün hakkını vermiş. Film zaten dram. Hüzün kaçınılmaz. Tavsiye ederim.
Kafes, 12 Eylül Darbesi döneminde geçiyor ve bu dönemde cezaevinde işkencelere maruz kalan gençlerin hayatını ele alıyor. Başrollerinde İsmail Hacıoğlu, Nilay Duru, Fırat Şahin gibi isimlerin yer aldığı dram filmi Kafes'in yönetmen koltuğunda Mahmut Kaptan var.
Vatan olmadan aşk olmaz, Gelecek olmaz vatan olmadan hiçbir şey olmaz sözüyle hafızalara kazınan İsmail Hacıoğlunun efsane filmlerden biri. Yıllardır siyasilerin saçma sapan ideolojileri için birbirini öldürdü bu millet. Biri sağ dedi biri sol dedi demediler ki arkadaşlar biz ne yapıyoruz oturup konuşalım. Ya bu vatana nasıl hizmet ederiz. Belli ki ben seni öldürdüm vatan kurtulmadi ya sen beni öldürünce kurtulacak mı. Gelen giden ayrıştırmiş milleti biri demiş sen busun biri demiş ben buyum biri demiş o bu. Oturup konuşmayalım uzlaşmayalim konuşmayalim birbirimizi dinlemeyelim. Ne oldu yıllardır gelişti mi ülke yok gelişmez. Filmde dediği gibi girmeden tefrika bir millete yani ayrılık girmeden bir millete düşman giremez. Şimdi durumumuz cokmu değişik. Dünyada sadece üçüncü toplumlarda kaldı bu birader. Adamlar vatanı sevmeyi başka görüyorlar. Adamlar vatanı sevmeyi zarar vermemek olarak görüyorlar artık. Hayvana zarar vermemeyi denizleri korumayı tabiatı korumayi İnsanı yasatmayi israf etmemeyi milli serveti heba etmemeyi vatanperverlik olarak görüyorlar. Niye gelişiyorlar biliyor musunuz bu ülkeler çünkü bizim gibi saçma sapan şeylerle kaybedecek xamanlari yok. Yapay zekayla teklonojiyle uğraşıyorlar lan memleketime nasıl daha faydalı olurum diye uğraşıyorlar Bakın binlerce insanımız öldü depremde selde öldü madende öldü cephede öldü ne oldu anneleri babaları sevdikleriyle kaldılar yine. Biz her karşımıza çıktığında üzülüyoruz. Allah yardımcilari olsun diyoruz ondan sonra gündem değişiyor acıları onlara kalıyor. Demek istediğim kardeşler Vatan olmadan bi bok olmuyor
-Sizin zamanınızda böyle olaylar oldu mu? -Hayır biz konuşabiliyorduk! Her geçen gün birbirine daha partizanca yaklaşan sağ ve solun, Amerikan müdahalesine (12 Eylül) karşı yaşadıklarının sağ perspektiften anlatan film. Cesur sahneler var, İsmail Hacıoğlu harici kadro yetersiz, filmde bir çözülemeyen karmaşıklık var. Genel olarak 12 Eylül'e sağdan bakan fazla yapıt yok, aralarından değerlendirirsek fena sayılmaz. 3/10
Lütfü Şehsuvaroğlu’nun, ülkücü hareketi anlattığı romanı Kafes’in filme çekildiğini duyunca heyecanlandım. Açıkçası çok kaliteli bir film izleyeceğim umudunu taşımıyordum… Vasat bir film bile beklentimi karşılamaya yetecekti… Çünkü bugüne kadar ülkücüler sinemada hiç anlatılmamıştı… Gerçi ülkücü kökenli birkaç tanınmış yönetmen vardı ama onlar da bu konulara girmemişlerdi… Her ilk zordur… Ve ilkler hatalarla maluldür… Ama her ilk alkışı hak eder… Çünkü cesaret gerektirir. Yürek gerektirir… Kanaatimi baştan söyleyeyim; Kafes, Babam ve Oğlum kadar iyi bir 12 Eylül filmi dersek doğru olmaz… Ama, Babam ve Oğlum dışındaki diğer 12 Eylül filmlerinden daha başarılı… Film Mehmet Sipahioğlu ve İhsan Başkan etrafında gelişiyor… Belki Lütfi Şehsuvaroğlu ile Muhsin Yazıcıoğlu etrafında gelişiyor desek daha doğru olacak… O kadar belli ki, Mehmet Sipahioğlu’nun Lütfü Şehsuvaroğlu, İhsan Başkan’ın da Muhsin Yazıcıoğlu olduğu… Senaryo sağlam… Ama hiç hata da yok demek mümkün değil… Mesela film Dursun Önkuzu’nun şehit edilmesiyle başlıyor… O zaman da İhsan Başkan, Başkan… 12 Eylül İhtilalinde de… Dursun Önkuzu 1970’de şehit edildi… M.Yazıcıoğlu o yıllarda Şarkışla’da lise öğrencisi… Haydi diyelim kahramanların birebiri aynı değil… Ama 10 sene boyunca aynı kişilerin sürekli Ocak yönetiminde olması mümkün mü? Sayın Şehsuvaroğlu bunları bilmez mi? Tabii ki bilir… Muhtemelen, Dursun Önkuzu’nun cinayetindeki acımasızlığa dikkat çekerek, filmin başında seyirciyi sarsarak filme başlamak istenmiş olabilir… Ama bilenleri rahatsız ediyor… Ülkücülerin ve solcuların arasına giren istihbarat ajanlarıları, Türkiye’nin adım adım 12 Eylül’e getirilişi, 12 Eylül sonrası hapishanelerde yapılan işkenceler, idamlardaki hukuksuzluklar izleyicinin kavrayacağı bir şekilde anlatılmış… Seslendirmede bir sorun olduğu, daha doğrusu bazı kahramanların ses tonları ile kişilikleri arasında uyumsuzluk olduğu gibi bir algıya kapıldım. Yanılmış da olabilirim… Sayın M.Fatih Doğrucan’ın “Realizm, romantizme kurban edilmiş” eleştirisine de zaman zaman hak vermedim değil… Solcu Elif ile Ülkücü Mehmet Sipahioğlu’nun aşkı filme akıcılık katmış… Güzel düşünülmüş… Ancak çok gerçekçi değil, hele iki taraftan da bu aşka tepki gelmemesi o günün şartlarında bana mümkün görülmedi… Filmde ışık çok iyi kullanılmış… Film müziği de çok güzel… Oyuncular da rollerinde sırıtmıyor.. Hele Mehmet Sipahioğlu rolundeki İsmail Hacıoğlu ile Mustafa rolündeki Barış Küçükgüler mükemmel bir oyun sergilemişler.. Ayrıca İhsan Başkan’ın giyim tarzının, pardesüsünden, gömleklerinin rengine kadar M.Yazıcıoğlu’nun giyim tarzını yansıtması, filmde ayrıntılar üzerinde bile ne kadar durulduğunu göstermesi bakımından ilgi çekici… ABD emperyalizmine yeterince tepki verilmediği özeleştirisinin yapılması, soldaki Attila İlhan-M.Ali Aybar-Kemal Tahir çizgisine yakın durma çabasının dillendirilmesi, solcu gençlerin de vatansever olduğuna vurgu yapılması doğru ve cesur yaklaşımlar… Ancak, M.Ali Aybar’dan övgüyle bahsedilirken, Atsız’ın, Alparslan Türkeş’in isimlerinin film boyunca hiç zikredilmemesi bence eksiklik… Türkeş’siz ülkücü hareketin filmi çekmek, Atatürk’süz İstiklal Savaşı filmi çekmek gibi bir şey… Bir de yapım şirketin isminin Türkçe olmaması (Joy Film) ironi gibi olmuş… Tekrar edeyim Her ilk zordur… Ve ilkler hatalarla maluldür… Ama her ilk alkışı hak eder… Çünkü cesaret gerektirir. Yürek gerektirir… Bu zorluğun altından kalkan yapımcı Yasemin Nak, yönetmen Mahmut Kaptan, senaryo yazarı Bektaş Topaloğlu ve Lütfü Şehsuvaroğlu’ndan oluşan ekibi tebrik ederim Mutlaka izleyin…
1980 ler.. Yitip giden fidanlar İsmail Hacıoğlu nun muhteşem oyunculuğu... Senaryo Bektaş Toplaoğlu. Maalesef atlanmış güzel bir film. Sinemada 200 000 kişi izlemiş. Aşkın kime yâr olur dâim işi zâr olur, Dinmez gözünün yaşı yanar içi nâr olur. Aşkın kime yâr olur dâim işi ağlamak olur, Dinmez gözünün yaşı yanar içi ateş olur. NİYAZİ MISRI
Zamanin catismalarini guzel betimlemis bir filmdir.








