Evliliğin öylesine bir şey olmadığını her iki tarafında aynı ev içinde ne kadar aynı gibi dursa da farklı hayatları olduğunu anlatan bence çok güzel bir filmdi.
Posts
İzlerken çok fazla duygulandım. Kişisel ilişkiler zamanla veya farklı duygudurumlarıyla zedeleniyor. Çoğu zaman net bir suçlu bile olmuyor. Tekdüzelik, hayatın çıkmaz bir sokağa dönüşme hissi, kendini kurtarmak istemen, karşındaki kişiyi eskisi gibi görüp hissedememen hatta bazen de onu düşman olarak görmen gibi his ve düşüncelerle doluyorsun. Ama bu filmde eğer çocuk varsa ayrılığın sadece iki insanın yollarını ayırmasından ibaret olmadığını gördük. Çevremde, çevremizde birçok boşanan çift var aslında hepimiz çocuk için durumun daha iyi olup olmadığını sıklıkla konuşuyoruz. Sanırım düşündüğümüzden çok daha zor bir yalnızlık, terk edilme savaşı içinde debeleniyorlar. Çocuk için ne kadar iyi davranılmaya çabalansa bile kayıp hissi yaşaması kaçınılmaz gibi geldi. Bilmiyorum ne kadar mümkün ama çocuk yapmak çok iyi düşünülmesi gereken bir konu. Tabii mutlu olduğun bir ilişkinin sonunu da kestiremiyorsun. Ama filmde gördüğümüz kadın ve erkek boşanma sürecinde birbirlerine karşı ne kadar saygılı davranmaya çalışsa bile son sahneyi izlemek beni çok çok üzdü. Oradaki iki kişi de çocuğuyla birlikte olmak istiyordu ki ikisinin de hakkı vardı. Muhtemelen çocuk da aynı şeyi istiyordu. Çok karmakarışık bir durum gerçekten, taraf tutulabilecek bir yanı da yok açıkçası. Bir yorumda evlenmeden önce izlenecekler listeme koydum denmişti. Çok katılıyorum. Oyunculuk bakımından da çok başarılıydı bence ben hiç hikayeden kopmadım. Merly Streep'in çekimlerde Dustin Hoffman'ın duyguyu yakalamak için habersizce yaptığı fevri davranışlardan çok rahatsız olduğunu duymuştum. Tekniğinin etikliği tartışılır ama gerçekten harika bir iş çıkmış ortaya. Mutlaka izleyin.
Ayrılık filmi gibi görünse de, ebeveynlik, sevgi, emek ve babalığı keşfetme mesajlarını çok iyi işlemiş. Dustin Hoffman o kadar iyi oynamış ki, film değil de gerçek bir belgesel izliyorum gibi hissettim. Ebeveynlik ve çocuk yetiştirme kavramlarını cinsiyete bağlı olmadığını gösteren, sağduyu ve empati duygularını bol bol hissetmemi sağlayan çok içten bir yapıttı. Kesinlikle tavsiyemdir...
Çok gerçekçiydi. Merly streep'in oynadığı ve kötü olan bı filmi var mı acaba
Yapmak istediğim şey ne biliyor musunuz? İçim öyle kıpır kıpır ki "YA SEN NAPTIN DUSTİN HOFFMAN! BU NE KALİTE BİR OYUNCULUK, BU NE SEVİYE, BU HANGİ CİNSTEN". Hani beni böyle bağırttırmak istiyor bu film. Bana bu etkiyi bırakabilen performanlar içeren filmlere karşın asla sakin kalamıyorum. Hani etkilendiğim sahnede durdurup, gidip kendime bir çay koydum. Ve dedim ki "Dustin Hoffman oynamış bee..." Karım bana şöyle derdi: "Neden bir kadın erkekle aynı hırsa sahip olmasın?" Belki haklısın bu kadarını öğrendim. Aynı nedenle, bilmek istiyorum: "Hangi kanun, kadını cinsiyeti nedeniyle daha iyi ebeveyn yapar?" Mahkemede geçen bu replik benim gönlümü fethetti. Gerek hikâyesi, gerekse o eski Hollywood zarafetini içermesiyle gözlerimi ekrandan ayırmadığım bir yapım oldu. Sonu da tam olması gerektiği gibiydi. İyi ki bu zaman izlemişim filmi. İçim hem sıcacık oldu, hem sanatsal bir etki aldım. Kar yağışı nedeniyle okulların tatil edildiği bir günde bu filmi izlemek çok hoş hissettirdi. Sevgilerle.
Joanna neden bıraktın gittin el kadar çocuğu bacım?? Onu da alıp gitseydin?? Ted sen gittikten sonra mi iyi baba oldu yoksa hep mi iyiydi? Ted sen şu kadına destek olup çalışmasını destekleseydin bunlar olur muydu. Ama Joanna beni nerde kaybettin biliyor musun? Velayet sana verildiğinde sabah gelip çocuğu almadığında. Sana kızgınım. Asla mutlu olacağını da düşünmüyorum. Umarim vicdan azabından uyuyamıyorsundur.
Her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken bir film. 5 dalda Oscar’ı sonuna kadar hak etmiş. Kurgusu , atmosferi , oyuncu seçimleri tek kelimeyle harikaydı.
Film bir ayrılık filmi olarak görünse de Ted Kramer’in çocuğuna “babalık “ yapmayı öğrendiği keşif filmi Anne , eş, temizlikçi , bakıcı rollerine bürünen Joanna kendini “keşfetmek “için bir gün evi terkeder. Çünkü bu roller baskın gelip kendi kimliğini yitirmiştir .Bu durum işkolik, çocuğuyla çok ilgilenmeyen kendini tanımakla derdi olmayan Ted’ in de “baba” olduğunu keşfetmesini sağlar. Filmin sonunda kendi keşiflerini tamamlayan bu iki insan çocukları için en doğru kararı verir . Güzel film iyi seyirler :)
Hocamızın önerisi ile izledim anne çocuğu terk edip geri dönüyor ve babası oğlu ile bağ kurup velayetin ona verilmesi için çabalıyor ama yasalar nerede olursan ol anneden yana oluyor adam ise bunun haksızlık olduğunu ve onunda bir baba olarak çocugunun velayetini almak istemesi ve çabasını anlatıyor
İsminden ötürü olsa gerek bu film bana hep komedi türünde bi' müsabaka filmi gibi geliyordu, değilmiş. Aile dramasaymış. Aslında türünde komedi yok ama samimi, hafif, çok hafif eğlenceli bi' havası vardı. Dustin Hoffman'dan kaynaklı olsa gerek. Bence bu adam oynadığı filmlere biraz olsun eğlence katıyor. Filmin konusu kısaca ebeveynlik. Çocuğun psikolojisine çok girmeden ama bunu tamamen yok da saymadan anne ve babayı olmayı anlatıyor. Anne ve baba olmanın ailedeki ve çocuktaki konumunu gösterip, kısılıp kaldıkları rollerinden bahsediyor. Kurgu bir film ama çok da kurgu sayılmaz. Çünkü Kramer ailesinin yaşadığı sorun birçok ailenin ortak derdi. Filmde her ne kadar anne haksızmış gibi gösterilmeye çalışılsa da aslında ana fikrine inip filmin gösterdiklerini daha iyi düşündüğümüzde filmin biri haklı veya haksızmış gibi bi' profil çizdiğini düşünmüyorum. Sadece varolan ve epey dert olan bir sorunu çıplak bir şekilde dile getirmiş. Sadece sorunu dile getirmiş, maalesef filmde de çözümü yok. Yani mahkeme sonucunun bir çözüm olduğunu düşünmüyorum, zira filmin bir finali yoktu. Mahkeme demişken sadece avukatlara sahne yazılmış sanki. O da bağırıp çağırsınlar, karşı taraf müvekkilin üzerine gelsinler diye. Net bir savunma göremedik iki taraftan. Mahkeme neye göre verdi kararını biraz eksikti sanki. Anne Joanna, kendince çok haklı. Kocası işleriyle boğulmuş ailesini ihmal etmiş bir adam. Joanna'nın bir işi olmamış, bir hayatı olmamış, belki kadınlığını, belki de kendini unutmuş. Baba Ted'de kendince haklı. Ailesine en iyi hayatı sunmak için hep çalışma isteği duymuş. Bu süreçte ihmal ettiklerini görememiş, duyamamış. Baba olmayı da Joanna evi terk edince öğreniyor zaten. Çocukların babalarını tanımaları için annelerin uzaklaşmaları mı gerekiyor acaba? Zira Billy babasını öyle tanıyor. Film sorunu ortaya atıyor, çözümü sunamıyor. Çözüm galiba bir şekilde orta yolu bulmak. Fakat istekler ve ihtiyaçlar arasında orta yolu bulmak ne kadar kolay?






