Film hayatının son dönemlerinde çeşitli ruhsal ve fiziksel sorunlarla boğuşan eski bir opera sanatçısının hayatını anlatıyor. Belki benim odaklanamamla ilgilidir emin değilim ama filmi takip etmesi çok yorucuydu. Olayları birbirine bağlamam anlamlandırmam bir tık zor oldu. Maria annesi tarafından zorla çalıştırlan sesi çok güzel kendisiyse güzellik standartlarına uymayan genç bir kızken Venedik’e gelerek opera sanatçısı oluyor. Türkiye’deki gazino sanatçılarının hayatlarının daha modern versiyonunu yaşarken narsist ve manipülatif bir adam hayatına girip önce sesini sonra da ışığını ondan çalıyor. Maria tuhaf takıntıları olan ama son derece zeki bir kadın kendini güvende hissetmek için bir konfor alanı yaratmış burada sahte bir mutluluk içinde olduğunu bilmesine rağmen kalmaktan mutlu, sanki kendi zihnini kandırmayı başarıyormuş gibi. Angelina julie o kadar zarif bir kadın ki marinanın hem narinliğini kuş gibi süzülüşünü hem de dışarı çizdiği sağlam duruşu mükemmel hissettirdi zarifliğine hayran kaldım. Pek çok sahnede ona sarılıp hayır böyle değil diye anlatmak istedim. Annesinin ondan aldığı özgüvenini geri vermek, layık olduğu sevgiyi ona vermeyenlerden hesap sormak istedim. Annesine kırgınlığını anlatamayışını ablasına hastalığından bile bahsedemeyip bir başına ölmesine dayanamadım. Her şey içinde birikti ve öylece gitti. Son olarak marianın ilaçlarla değil de şarkı söyleyerek intihar etmesi beni çok etkiledi. Hayatını gözden geçirirken ne yazıyorsunuz diye soran garsona hem bir arya hem de bir otobiyografi yazdığını söylemişti yazdığı aryayla da hayatına son verdi. Sesi hep başkaları tarafından kontrol edilmiş bir kadın ilk kez kendisi içim söyledi ve kendisini hayattan kurtardı.
Posts
Efsanevi opera sanatçısı Maria Callas’ın o muhteşem sesiyle birlikte hayatının sıkıntılı, hüzünlü son dönemlerine konuk oluyoruz. Angelina Jolie rolüne çok iyi yakışmış, oyunculuğuyla filme gerçekten ağırlığını koymuş. Ancak film genel anlamda oldukça durgun ve ağır ilerliyor. Kasvetli ev içi çekimler izlerken insanın ruhunu sıkabiliyor, o sıkıntılı atmosferi bire bir yaşıyorsunuz. Arada karşımıza çıkan mükemmel Paris görüntüleri ve durdurup bakılacak güzellikteki fotoğraf kareleri filmi görsel olarak besliyor. Haluk Bilginer Onassis rolüne tipoloji olarak çok yakışmış ama oyunculuk ve karakter derinliği anlamında maalesef istediğimi tam olarak bulamadım. Film genel olarak fazla yükselmiyor, aradığım o coşkulu havayı yakalayamadım. Yine de prodüksiyon emeği ve Callas’ın anısına notum: 07/10. beIN Connect / TOD üzerinden izleyebilirsiniz. theMagger: "Çok iyi ambalajlanmış bir paket açıldığında, altındaki duygusal derinlik ne yazık ki bekleneni tam veremiyor"
Haluk Bilginerle listeme aldığım bir yapım oldu. Angelina Jolie'yle olan sahneleri güzel ama bunlar hem flashback olarak geçiyor hem de çok az. Ağır ilerleyen, flashbacklerde de Maria Callas'ın içşel düşüncelerine, geçmiş pişmanlıklarını ikilemlerine döndüğümüz biyografi filmi olmuş. Önce Maria Callas'ın hayatını okuyun, iki operasını dinleyin sonra filmi izleyin. Çerezlik film arayan, tüketim odaklı sıradan izleyiciyseniz izlemeyin zaten öyleyseniz üstteki dediklerimi yapmazsınız.
Haluk Bilginer ve Angelina Jolie'nin birlikte rol aldığı film. Gerçek bir yaşam öyküsünden uyarlanmıştır Açık hava sinemasında seyretme fırsatım oldu. Kendi ile yarışa girmiş bir ömrün tükenişini konu ediniyor. Psikolojik bir uçurumun kıyısından bakan dramatik bir yansıma... Yalnızlığın narsizimle buluşması ve yok oluş.
Haluk Bilginer, Angelina Jolie ile Pablo Larraín’in yeni biyografik filmi Maria'da bir araya geliyor. Film, opera efsanesi Maria Callas’ın Paris’teki son günlerini anlatıyor; Bilginer, Callas’ın eski sevgilisi Aristotle Onassis rolünde izleyiciyle buluşuyor. Duygusal ve etkileyici. Haluk Bilginer'in oyunculuğu her zamanki gibi muazzam..
Maria 🎹Angelina Jolie resmen Maria Callas’ın ruhunu yaşamış, izlerken büyüleniyorsun. Haluk Bilginer de Onassis rolünde öyle bir karizma koymuş ki az sahnede bile akılda kalıyor. Tempo biraz ağır ama oyunculuklar ve görüntüler için kesinlikle değer. 🎭✨ 6/10
Maria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena halde. Kapadokya’da çekilen Medea filmi nedeniyle çokça ilgimi çeken Maria Callas’ı Pablo Larrain’in nasıl işlediğini merak ediyordum. Yönetmenin Jackie Kennedy’i anlatan Jackie (2016) ve Lady Diana’yı anlatan Spencer (2021) filmlerini daha önce izlemiştim (hatta Jackie’yi burada yazdım). Beklentim yüksek olmasa da belli bir çıtada salınmaktaydı. Bu üç filmde de bu kadınların önemli iki ortak noktası var; birincisi aşırı ünlü olmaları, ikincisi ise içinde debelendikleri ciddi ruhsal bunalımların büyük oranda “narsist ve ünlü erkek” kaynaklı olması. İçlerinde en çok hangisine ciğerim yandı diye soracak olursanız elbette Lady Di. Maria Callas da ona çok yakın bir noktada duruyor ama. En büyük soprano ilan edilmesi, narsist adam Aristotle Onassis ile yaşadığı aşkın yarattığı skandal, sonra Onassis’in dönemin en ünlüsü diye Jackie Kennedy’i tavlayıp (hem de Maria Callas’a çektiği numaranın aynısıyla) onunla evlenmesi (Jackie, Maria’nın öcünü almış bir nevi; tüm kumpaslara rağmen Onassis’den boşanmamayı başararak Onassis’in ölümünden sonra yine mücadeleyle 26 milyon dolarlık bir servete konmuş) sonrasında yaşadığı bunalımla sesini kaybetmesi ve sahneyi bırakmak zorunda kalması, nöromusküler bir hastalığı olduğu halde “deli” diye yaftalanıp antidepresanlar ve uyuşturucular havuzuna itilmesi (ki bunda Onassis’in de dahli var) muhteşem sesine, yeteneğine ve azmine rağmen yalnızlığın en keskin halini yaşayıp ölmesi... Konuyla ilgili olanlar hatırlar, Lyndsy Spence’in yazdığı “Cast a Diva: The Hidden Life of Maria Callas” (2021) kitabı yayınlandığında kitaptaki çok ilginç ayrıntılar her yerde yazılır olmuştu. Callas’ın gençliğinde annesi tarafından İtalyan ve Alman askerlere pazarlanması, Onassis tarafından cinsel tacize ve psikolojik şiddete uğraması (zayıf kadın seven Onassis için 35 kg vermesi; ancak filmde bu zayıflama işi Onassis’den önce olmuş gibi veriliyor), kocası tarafından parasal olarak sömürülmesi, ailesiyle sorunlu ilişkileri vb. Bu bilgiler yakın zaman önce arşivlerden çıkan Maria Callas imzalı mektuplardan. Filmde bu konulara kısmen yer verilmiş. Onassis filmde fazla görünmüyor (neyse ki) ama ağırlığı tüm filme yayılıyor. Callas’ın Medea’nın çekimleri için geldiği Kapadokya’da yaşadıkları bile nasıl bir kafesin içinde yaşadığını gösteriyor. Okuduğumda dehşete düşmüştüm; valisinden gazetecisine, otelcisinden yerel halka kadar etrafındaki meraklı halkası kadına bir gram nefes aldırmamış. Mete Akyol’un bir kısmı hayli abartılı (ve bence gerçek dışı olma ihtimali yüksek) ifadeler içeren yazı dizisi tüm kepazeliği özetliyor. Merak ederseniz gazete arşivlerinde var. Bu konuda minnoş bir görsel-yazı hazırlayıp web siteme eklemiştim iki yıl kadar önce. Filmde Callas’ın müzik yaşamı daha geri planda. Yönetmen, olan bitenlerin Callas’da bıraktığı “duyguyu ve yıkımı” işlemeyi tercih etmiş. Angeline Jolie, Callas olabilmek için epey çabalamış; 7 ay opera şarkıcılığı dersi almış mesela. Callas’tan da zayıf bedeninin en vurgulu yeri olan gözleri ve dolgulu dudaklarıyla duyguyu yer yer izleyiciye geçirmeyi başarsa da, Callas’ın fotoğraflarına baktığımda yüzünde gördüğüm derin hüznü verememiş. Haluk Bilginer şahane Onassis olmuş bence. Özellikle, “ben çirkin ama zengin bir adamım” repliğini farklı vurgularla söylediği sahnelerde yeterince gıcık ediyor insanı. Konuya ilgi duymayanlar ve Callas hakkında bilgi sahibi olmayanlar için sıkıcı ve anlamsız gelebilecek bir film. Hele ki bu sıcaklarda...
Maria, opera tutkunları kadar biyografi severlere de hitap eden, hem sahnede Callas’ın görkemiyle buluşan hem de yalnız bir kadının iç hesaplaşmasını yansıtan sanatsal bir eser. Fakat senaryo bence güzel yazılmamış. Eksiklikler var gibi.. Angelina Jolie’nin kariyerinin en güçlü oyunculuk performansını gösterdiği, Haluk Bilginer'in ise rolünü oynamadığı, yaşadığı bir film olmuş. Karakterinin ruh halini seyirciye geçirme konusunda son derece başarılı. Film dramatik olarak inişli çıkışlı bir tempoya sahip olsa da Bilginer’in sahneleri adeta birer ders niteliğinde. Fakat bu performanslara daha güzel bir senaryo yazılabilirdi. Sonuç olarak bana pek hitap etmedi film. Klişe anlatım kalıpları ve aşırı estetik odaklanma açıları bazıları için vazgeçilemez ölçekte değil. Genel olarak sıkıldım oyunculuklar güzel fakat senaryo berbat.
2025 (78. Film) Filmin geçen yıl Haluk Bilginer üzerinden ülkemizde iyi bir PR çalışması yapılmıştı. O zamandan beridir de listemdeydi ta ki TV+'tan yayınlanana kadar. Filmin sanatsal oluşu veya senaryonun ağır işleniyor oluşu filme başlamadan önce bir ön yargı oluşturmasa da film geçen her dakika maalesef bazı yargılar uyandırdı. İlk çeyreği özellikle izlenilebilir bir yapımdı fakat ikinci çeyreği de aynı ilerleyince ufaktan sıktı diyebilirim. 2 saat boyunca filmin aynı çerçevede ve çok büyük bir kısmının yalnızca Angelina Jolie etrafında dönüyor oluşu ki bunu kamera anlamında söylüyorum yoksa biyografi filmi olduğunu hesaba katarsak elbette en çok görünmesi gereken isim o fakat (filmi izleyenler anlar ne demek istediğimi) biraz aynı şeyi izliyormuşuz havası oluşturuyor. Oyunculuklar anlamında Angelina Jolie gerçek anlamda iyiydi. Gia filminde de gerçek bir hikayenin başrolü olarak yine karakteri çok iyi yansıtmıştı. Haluk Bilginer ise oynadığı karakter gibi İzmirli oluşu, göçmen oluşu vs vs. Benzer özelliklerden kaynaklı rolü çok yabancılamadan totalde on dakika gibi bir sahnesi olmasına karşın çok başarılı bir oyunculuk sergilemiş. Sonuç olarak yavaş ilerleyen, sanatsal denilen türe özgü bir iş. Filmleri puanlarken ImdB puanına kendi verdiğim puandan sonra bakıyorum ki ImdB ile paralel bir puan vermem yorumlarımda haklı olduğumu gösterir. Tavsiye noktasında nötrüm. İzleyecekseniz de yorumları dikkate alarak izlemelisiniz. 6.6/10
Merakla beklediğim ve sinemaya koşarak gittiğim Maria, görselliği ve duygusal yoğunluğuyla öne çıkan bir film oldu. Dönemin atmosferi o kadar başarılı bir şekilde yansıtılmış ki, izlerken 1970’lerin Paris’inde yaşanan yalnızlığı ve çöküşü derinden hissetmek mümkün. Angelina Jolie’nin Maria Callas yorumu ise filmi bambaşka bir seviyeye taşıyor. Jolie, Callas’ın içsel huzursuzluğunu, göz alıcı ama trajik yaşam öyküsünü öylesine samimi ve sarsıcı bir şekilde aktarıyor ki, bir kadın olarak ben de Maria’yı içimde hissedebildim. Onun yalnızlığı, kırılganlığı ve tutkusuyla empati kurabildim. Filmin en etkileyici yanlarından biri ise Callas’ın hayali röportajlar aracılığıyla iç dünyasına yapılan yolculuk. Bu anlatım tekniği sayesinde sadece biyografik bir film izlemekle kalmıyoruz; aynı zamanda onun duyulmayan çığlıklarına, dile getirilmeyen duygularına da tanık oluyoruz. Maria, sadece bir sanatçının değil, aynı zamanda bir kadının içsel çalkantılarını büyük bir estetik ve duyarlılıkla aktaran nadir filmlerden biri. Hem ruhuma dokundu hem de sinema sanatına olan saygımı bir kez daha arttırdı.








