Ratings
Categories
Country
More
- Director:
- Apichatpong Weerasethakul
- Duration:
- 2 Hour 16 Minute
Description
After hearing a loud ‘bang’ at daybreak, a Scottish woman begins experiencing a mysterious sensory syndrome while traversing the jungles of Colombia.
Comments
Zaman yolcusu olanlar ve sabit diskler, filmden aklımda kalan bu olacak. Sesin katmanlarına ve üç boyutlu yapısına yapılan vurguyu çok sevdim. Bir tür eş zamanlanma hissi yaşattı bu vurgu bana. Eş zamanlanmanın doğası üzerine düşündüm. Zaman yolcuları üzerine lirik bir şiir gibiydi film. Ayrıca bulunan kalıntılar ve Amazondaki kabile ve ana kahramanın kardeşinin hastalığının bu kabilenin yaptığı büyüye yorulması ayrıntıları güzeldi. Modern olanla mistik olan arasındaki geliş gidişi düşündüm. Peki, filmin başında arabaların beraberce alarmlarının çalıp yavaşça sessizliğe gömüldükleri sahne? Tüm bu ayrıntılar, birlikte harekete geçen bir grup nöronu veya sinyali imgeler gibiydi. Aynı zamanda tıpkı bir bebeğin, annesine yardım çığlığı atıp cevap alamayınca yaşadığı narsisistik kırılma gibiydi de. Önerimdir.
Memoria İstanbul Film Festivali'nden beri beklediğim Memoria filmini Mubi sayesinde Pazar günü izleme şerefine eriştim. Bu durumdan pek haz almasam da sizlere düşüncelerimi her zamanki gibi yazmak istedim bu postumda da. Çok farklı bir yorum olsa da, bu puanımı hak etmesini veren tek şey Tilda Swinton'nun oyunculuğunun harika olmasıdır. Çok detay vermeyeceğim desemde, bu filmin ana temeli aslında bir kişinin içinde duyduğu sesi insanlara anlatmasını izlettiriyordu. Çok farklı anlatımlarla ve geniş açılar, temiz doğa manzaralarını ve Tilda'yı koyunca farklı bir film yapsalarda yapımcılar, bence 2 saat süren süresinin uzunluğunda bir çok kişinin beğenisinden düşürmüşler gibiydi. Bir takipçimin dediği gibi bana "sen beğenmezsin" lafını ilk başlarda "neden?" diye sorgulasam da, beni benden iyi tanıyan bir kitleye sahip olmak gerçekten çok sevindirici bir durum. Tilda ve harika müzik tasarımları ile dolu film, benim sevdiğim yanlarının bunlardan başka olmaması ile üzse de, farklı bir deneyim kazanmak güzel oldu. Yönetmen Apichatpong Weerasethakul'un senaryosunu da üstlendiği yapım birçok "film terimlerini"de desteklemesi ile biraz sanki kült yapım gibi dursa da, içinden çıkamadığınız arka sahnelerle ve konuşmalarla canınızın bir tık sıkılmasına yol açsa da, bazı benimde anlatamadığım yerleri ile seveceğinizi biliyorum. bunlardan en temeli ve görünen yerlerinden birkaç detayı, doğayı ve insanlarla geçen sohbetleri güzel kullanmasaydı yönetmenin. Bu durumu verirken, ekrana bakmayan beni bile içine bir anda çekmesi ile anladım. Bunların dışında da insanı gerçekten farklı bir boyuta gönderen Tilda'nın mimiklerine ve şiirli yazılarını doğal anlatması ile de hayran kaldım. Cannes'te 2 ödülü bulunan ve Toronto, Rotterdam, Indiewire Seçkisi'nde de adaylıkları ve açılışları ile ün asla da, pek fazla kimselerin dikkatini çekmemesi ile de benim dediğim gibi kült yapım türüne girmiş bulundu. Oyunculuklarından Tilda'ya bayıldığım ve ses tasarımına hayran kaldığım filmin bence tüm yönlerini anlattım gibi. Çok tutmadan umarım sizlerde seversiniz diyor ve bir başka filmde görüşmek üzere diyorum. Keyifli izlemeler.
'Memoria' İspanyol dilinde 'hafıza (bellek)' anlamına geliyor. Taylandlı sinemacı Apichatpong Werasetakul ilk kez ülkesi dışında Kolombiya'da fenomen oyuncu Tilda Swinton ile insanlığın ortak hafızasına yolculuğa çıkıyor, doğanın kucağında uzun bir tefekkürü andıran ikinci bölümde, dağların, bulutların, kuşların, ormanın ve dış seslerin zengin armonisinin hipnotize edici alemine dalıyoruz. İNSANLIĞIN ORTAK HAFIZASINA YOLCULUK Apicathpong Weerasethakul imzalı ‘Memoria’ tanımlayamadığı metalik tok bir sesin kafasında yankılanmasıyla uykusundan sıçrayan Jessica Holland’ın görüntüsüyle açılıyor. Kolombiya’da iş yapan İskoç asıllı botanikçi farklı aralıklarla peşini bırakmayan ve yalnızca kendisinin duyduğu bu gizemli gürlemelerin izini takip ettiği süreçte gerçek dünyadan manevi alemin düşler diyarına insanlığın ortak hafızasına doğru yol alacak ve bu gizemli serüvene izleyiciyi de ortak edecektir. Adının uzunluğu ve zor telaffuzu nedeni ile kendisine kısaca ‘Joe’ diye hitap edilmesini isteyen Taylandlı eşsiz yönetmenin çalışmaları öykü düzleminde anlatımdan ziyade deneyimlenmek üzerine kuruludur. 2010 yılında Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye’yi kazanan ‘Amcam Önceki Hayatlarını Hatırlıyor’ ölüm döşeğindeki bir adamın ölmüş karısının ruhu ile teması üzerinden maddi ve manevi dünya arasındaki ince çizgi üzerindeki dokunuşlar üzerinedir. Uyku meselesi ona yabancı değildir. 2015 yapımı ‘Saltanat Mezarlığı’nda salgın bir uyku hastalığından muzdarip askerlerin gizemli sanrılarını perdeye taşır. İlk kez ülkesi dışında denizaşırı diyarlarda çektiği son filminde ise kendi başına gelmiş ve ‘patlayan kafa sendromu’ olarak adlandırılan tıbbi bir durumdan yola çıkmış. Aralıklarla kafasında duyduğu, acı vermeyen ancak rahatsız edici olan bu seslerin peşinden ta Kolombiya’ya kadar gitmiş. Hiç bilmediği İspanyolca dilinde film çekmiş. Yine ilk kez tanınmış bir oyuncu topluluğu ve gerçek anlamda bir star olan Tilda Swinton ile çalışmış. Strese bağlı psikolojik nedenli olduğunu düşündüğü kafa seslerine derin bir uykusuzluk probleminin de eklendiğini ifade eden sinemacı, filmin çekimlerine başladığında rahatsızlıklarının son bulduğunu belirtiyor. ‘Memoria’, yönetmenin bir nevi katarsis sürecini de kapsayan derin arayışlar üzerinden ilerliyor. Filmin ilk bölümünde başkent Bogotá’nın kalabalık caddelerinde, işlek mekânlarında gezintiye çıkıyoruz. Jessica’nın peşinden bir kayıt stüdyosunda ses mühendisi Hernán’ın metalik sesleri yapay olarak oluşturma denemelerine tanık oluyoruz. Şehirde aradığını bulamayan kadın sesin izinde, askerlerin kontrolündeki kırsala yolculuğa çıkıyor. Deprem ana üssünde konuşlanmış dağlık Pihau’da karşılaştığı bir diğer Hernán ile yaşadığı deneyim onu farklı bir aleme, insanlığın ortak hafızasına götürecektir. Sesin nedenini elle tutulur, gözle görülür maddi dünyada boşuna aramıştır. İnsanın taşın, kayanın, dağın, ormanın belleği ile yekvücut olduğu anlatılacaktır ona. Weerasethakul filminin uzun bir tefekkürü andıran ikinci bölümünde, kendi ifadesi ile müzikal bir yolculuğa taşıyor bizleri. Şırıl şırıl akan derenin kıyısında kameranın sabit olduğu uzun tek çekimlerde dağların, bulutların, kuşların, ormanın ve dış seslerin zengin armonisinin hipnotize edici alemine dalıyoruz. Balıkçı Hernán’ın mütevazi evinde geçmişin hayaletlerinin sesleri yankılanıyor. Modern zamanların telaşından uzak mükemmel dinginlik ortamında eller ve ruhlar birleştiğinde sınırlar aşılıyor, insanlığın ortak hafızasında farklı kültürler kenetleniyor. Dünya ile uzayın armonisi tınlıyor. Filmin tüm ses tasarımı insan davranışlarının orkestrasyonuna dönüşüyor, doğanın sesleri insan sesleriyle bütünleşiyor. Hem yönetmen hem de yıllardır tanıdığı has oyuncusu ile birlikte izleyici olarak doğanın ve algılar dünyasının karmaşık örgüsünün akışına bırakıyoruz kendimizi. İspanyolca adının dilimizdeki karşılığı hafıza ya da bellek olan ‘Memoria’ böylesine eşsiz bir deneyim vaad ediyor. Görüntü ve ses düzeni iyi bir salonda her sinemaseverin deneyimlemesini arzu ederim.



