Ratings
Cast

Categories
Country
More
- Director:
- Chang-dong Lee
- Duration:
- 2 Hour 19 Minute
- IMDb
- tt1287878
Description
A South Korean woman in her sixties enrolls in a poetry class as she grapples with her faltering memory and her grandson's appalling wrongdoing.
Comments
- Elif
‘Alzheimer'ın ilk evrelerindeki Mija, zihnini ve kelimelerini kaybetmeden önce hayatında ilk kez bir şiir yazabilmek için kursa başlar. Çevresindeki dünyayı güzellikle gözlemlemeye çalışırken, ailevi ve ahlaki açıdan hayatını sarsan ağır bir vicdan sınavıyla yüzleşmek zorunda kalır. Film, bir kadının şiir arayışı ile yaşadığı derin içsel çatışmayı anlatır.’ 🪭 "Kalbinde çiçekler barındıranların şiir sevdiğini söylerler." "Bir şeyi gerçekten görürseniz onu hissedebilmeniz doğaldır." "Kimse ağlamasın diye ve seni ne çok sevdiğimi bil diye dua ediyorum." 🪭 İnsan bazen hayatı anlamaya çalışırken, hiç karşılaşmak istemediği gerçeklerin tam ortasında bulur kendini. Görmezden geldiği şeyler, sustuğu anlar, başkalarının yaşadıkları ve kendi vicdanıyla arasındaki mesafe... Peki, bütün bunların içinde insan kendine nasıl dürüst kalabilir? Lee Chang-dong'un Poetry filmi, bu sorunun peşinden giderken şiiri, insanın dünyayı ve kendisini anlama çabasının merkezine yerleştiriyor. Mija, hayatına yeni bir anlam katmak ve şiir yazabilmek için çevresini gözlemlemeye başlar. Fakat torununun karıştığı olayla birlikte hayatı bambaşka bir yöne sürüklenir. Bir tarafta ailesini koruma isteği, diğer tarafta yaşananların ağırlığı vardır. Çevresindeki insanların Agnes'in başına gelenleri unutmaya, sorumluluktan kaçmaya ve kendi hayatlarına devam etmeye çalışması, Mija'yı giderek daha derin bir sorgulamanın içine çeker. 🪷 Agnes'in hikâyesi, filmde yalnızca yaşanan korkunç bir olayın parçası değildir. O, herkesin kendi hayatını kurtarmaya çalıştığı bir dünyada sesi duyulmayan, acısı başkalarının çıkarlarının gerisinde bırakılan bir insandır. Mija'nın şiir arayışıyla Agnes'in sessizliği arasındaki bağ da burada ortaya çıkar. Mija kelimeler bulmaya çalışırken Agnes'in anlatılamayan hikâyesiyle karşılaşır. Belki de bir insanı gerçekten anlamak, onun yaşadıklarını kendi hayatımızın dışında tutmamayı öğrenmekle mümkündür. Filmin önemli bir tarafı da insanların aynı olay karşısında nasıl farklı dünyalarda yaşayabildiğini göstermesi. Birileri için mesele kapanması gereken bir sorun, birileri için korunması gereken bir aile itibarı, bir başkası içinse hayatı boyunca taşıyacağı bir acı. Herkes kendi gerçeğine tutunurken Agnes'in gerçeği arada kayboluyor. Mija ise ilk kez yalnızca kendi hayatına bakarak yaşayamayacağını fark ediyor. Çünkü insanın dünyayla kurduğu ilişki, yalnızca başına gelenlerden değil, başkalarının başına gelenler karşısında gösterdiği tutumdan da oluşuyor. 🏞️ Şiir ise bütün bu yaşananların ardından başka bir anlam kazanıyor. Mija'nın başlangıçta aradığı şey birkaç güzel dize yazabilmekken, zamanla şiirin yalnızca kelimelerden ibaret olmadığını görüyoruz. Şiir; bakabilmek, hissedebilmek, başkasının acısını fark edebilmek ve insanın kendi vicdanından kaçmamasıdır. Agnes'in hikâyesi de Mija'nın aradığı anlamın en ağır karşılığına dönüşüyor. Poetry, geride yalnızca bir kadının hikâyesini değil, insanın başkalarının hayatında nasıl bir iz bıraktığına dair derin bir düşünce bırakıyor. Belki de Mija'nın aradığı şiir hiçbir zaman yalnızca kendisine ait değildi. Belki de o şiir, Agnes'in yarım bırakılmış hikâyesini duyabilmekteydi. Çünkü bazen bir insanı yaşatmanın tek yolu, onun başına gelenleri unutmamaktır. 🎈 "Zaman geçiyor ve çiçekler soluyor sana olan özlemimle birlikte." "Unutkanlık şarabından bir kadeh içmek istiyorum." "Nasıl sevdim seni, sessiz şarkını duyunca nasıl da titredi kalbim. Dualarım seninle." 🎈
- Çıplak Salyangoz .. 🐌
Kore sinemasından Chang-dong Lee 'den ^Poetry^ ..^Shi^ Filmin senaryosu da kendisine ait. Platon'dan bu yana hafıza sanatı olarak adlandırılan şiirin filmimizin ana karakteri tül gibi *Mija * ismine münhasır iyi naif Mija' nın 60 larında unutmaya başladığı kelimelerle bağ kurma isteğinin bir şiir atölyesindeki sürecinden daha da derinlerde bir yerlerde torununun okulunda genç bir kıza tecavüz olayına karışması ile bütünleşen dantel gibi işlenmiş öyküsü. Şiir yazmak akıl mı yürek işi mi? diye sorarken buldum kendimi filmin bir çok sahnesinde.. Şiir kursuna başladıktan sonra Mija hayata başka türlü bakması bir şeye bakarken görmenin yürekte hissettirdiklerinin yürekten akla sonra tekrar yüreğe beyne parmaklardan kaleme kağıda harflere kelimelere geçen döngüsünü yakaladım. //--Zor olan şiir yazacak bir kalbe sahip olmak diyor. Mija film boyunca aslında böyle bir kalbe sahip olduğunu da öğreniyor. Filmin macerası bir kalbe kalp olduğunu, çok değerli ve zengin bir kalp olduğunu hatırlatmak. Bu Mija değil de biziz belki? Mija’nın uzun uzun bahçedeki çiçekleri seyretmesi, aynalı kavağın rüzgârla coşan sözüne kulak vermesi; derenin akışı, yağmurun yağışı,elma… elmanın tadı, evyedeki bulaşığın kiri pası … Duyularla keşfedilenin kalbe ulaşması için acı olmalı mı?…Acının Mija'nın hüzünle harmanlandığı o son sahnede Mija'nın dönüştüğü çocukluk genç kızlığa ilk geçişi belki de tüm bu acıyı hissedenler için aynı duygular değil mi? "Acı yap beni; bademlerden say beni"… der Paul Valery Bu acı, suç ve onun kefareti öyle bir yük ki kurban kim olabilir sorusunu sorduruyor. Ebeveynler çocukları için suçu parayla yıkama çaba ve telaşlarının içine düşen naif, kırılgan Mija ilham arayışını vicdan, adalet arayışına dönüştürürken. Mija'nın anıları bir bir uyanıp dikilirken Mija için yaşadığı uyanış sadece Mija'da mı saklı kalabilir. Her ne kadar film Mija'ya odaklansa bile olay örgüsünün içinde sadece telefonla görüşse de kızı birlikte yaşadığı ergen torunu şiir klübündeki öğretmeni ve arkadaşları bakıcısı olduğu yaşlı yatalak adam ..hepsi ile gerçek yüzleşmeyi yaşadığında tecavüze uğrayan kıza dönüşürken kelimelere duyduğu ihtiyaç ile kursun son günü hocasına bıraktığı bir demet çiçek ve Mija’nın dizeleriyle…"Agnes’in Şarkısı" Anne Hava nasıl oralarda? Issız mı yine?Günbatımı hâlâ ateş kırmızısı mı? Orman yolundaki kuşlar şarkı söylüyorlar mı? Yollamaya cesaret edemediğim Mektubu kabul eder misin? Söylemeye cesaret edemediğim İtiraflarımı dinler misin?Zaman geçecek mi? Güller solacak mı? Şimdi elveda deme vakti Esip geçen yel gibi Gölgeler gibi. Tutulmamış sözlere, Sonsuza mühürlenmiş aşklara, Bileklerimi öpen çimenlere, ve beni takip eden küçük adımlara/elveda deme vakti. Karanlık çöküyor sanki. Yeniden bir mum yanar mı? Kimse ağlamasın diye... ve seni ne çok sevdiğimi bil diye dua ediyorum. Sıcak bir yaz gününün ortasında uzun bir bekleyiş Babamın yaşlı yüzüne benzeyen eski bir patika Yalnızlık bile yabani bir çiçek gibi ürkek, yüzünü çeviriyor. Nasıl sevdim seni sessiz şarkını duyunca nasıl da titredi kalbim. Dualarım seninle Kara nehri geçmeden önce ruhum son nefesiyle parlak bir günün hayalini görmeye başlıyorum Tekrar uyandığımda, ışıktan gözlerim kör seni buluyorum... yanı başımda duruyorsun.// Mija yaşamaya yeniden başlar.. İyi seyirler.. 🙃
