Posts
SPO! Kıyı köşede kalmış, müthiş bir tek mekân filmi. Gizem/gerilim türünü merkeze alırken aslında felsefi ve psikolojik bir derinlik sunuyor. Film, kendi ölümünün farkına varamayan bir adamın kendisiyle hesaplaşmasını anlatıyor. Kesinlikle tekrar deneyimlemem gereken bir film. Felsefe ve psikolojiye merakı olanlar kaçırmasın derim.👍
Oyuncuklar tek kelimeyle muhteşem ve filmde yer alan usta oyuncuları seyretmek gerçekten keyifli. Filmin başlarında hafifçe verilen gizemin dozu zeki ve kurnaz müfettişin sorgusuyla yavaş yavaş yükselmeye başlıyor. Filmin finali de oldukça şaşırtıcı ve güzel. Finalde senaryonun sizinle nasıl oynadığını ve zihninizi nasıl yönlendirdiğini anlayıveriyorsunuz. Bu durum hoşumuza gitmiyor da değil. Film pek bilinmediği için filmi henüz izlememiş olmanız muhtemel. Senaryosu sağlam ve oyunculukları muhteşem bu filmi seyrettikten sonra akınızda yer edeceğine hiç şüphe yok. Bundan Sonrası SPOİLER İÇERİR Filmin sonunda aslında ölen kişinin roman yazarı olduğu anlaşılıyor. Bu bağlamda eski polis binasını Araf olarak düşünebiliriz. Ölen kişiler asıl konaklarına ulaşmadan ya da gitmeden önce burada vicdanlarıyla ve geçmişleriyle bir hesaplaşmadan geçiriliyorlar. Belki birkaç saniye süren bu süre, fizik kurallarının yitirildiği ölüm anında saatlerce sürüyormuş gibi algılanabilir. Aynen rüyalar gibi… En uzun rüyaların birkaç saniye sürdüğünü biliyoruz; ancak rüya gören kişi bu durumu oldukça uzun olarak algılayabilir. Yazarın bu durumuna aynen böyle bakabiliriz. Onoff’un öldüğü anda yaşadığı belki bir saniyelik sorgulama fizik kuralları sona erdiği için bize 2 saatlik bir senaryoyla ancak sunuluyor. Onoff, Arafa geldiği anda oranın bir karakol olduğunu zannediyor. Ölen herkesin sırayla buraya geldiğini ve bu durumun yazara özgü olmadığını son sahnedeki adamın duruşundan anlıyoruz. Adamın hiçbir şeyden haberi yok ve aynen yazarın karakola ilk geldiği anda olduğunu gibi yaşlı adam ona da sıcak süt ikram ediyor. Sütü içmeyen ve döken yazarın aksine adam onu içiyor. Yani Arafta herkes aynı olayları yaşamıyor. Olayları geçmiş yaşantıları yönlendiriyor.
Nasıl güzel filmdi ya! Yağmur, kasvet, daktilo, antisigara ortamı! Böyle filmleri aşırı seviyorum. İdentity de böyleydi mesela. Bana böyle filmlerle gelin. ---spoiler--- Klozet sahnesi harikaydı ya, unutamayacağım! 🤣
▪️Bir klişeden yaratılan harika bir özgünlük, hayal gücünün ötesinde bir gizem. Aslında filmi şu an kelimelerle anlatamam. Spoiler vermeden anlatacağım kelimeler o kadar anlamsız ve boş olacak ki. Ne söylemek istediğimi filmi izlemişseniz ya da izleyeceksiniz yalnız o zaman farkına varacaksınız. Görüntü yönetmeni Blasco Giurato genellikle koyu mavi, yeşil ve siyahı kullansa da, flashbacklar renkli ve parlak. Bazen bir saniyeden bile daha az süren çekimleri görürüz. Belli-belirsiz kareler, bir sorgulama, anlayamadığımız olaylar, yazmayan kalemler, durmak bilmeyen yağmur, çarpıcı ve ürpertici müzikler - bir şeyler var burada dedirtiyor. Aslında gözünün önünde, ama görmüyorsun. Bu filmden önce 2 film açtım, izleyemedim kapattım. Gerçekten etkileneceğim birşey arıyordum. Hatta kendi kendime söylendim bir süredir başyapıt diyebileceğim birşey izleyemedim diye. Sonra aklıma bu film geldi. Bunu izlemem için ortada 2 sebebim vardı : Roman Polanski ve Ennio Morricone. Film boyunca her ihtimali kafamda tartışdım, her ihtimale hazırdım, amma o final o ihtimallarin hiçbirine uymuyordu. En garip olanı, film hakkında biraz araştırma yapınca öğrendim, ben bu filmin esinlendiği hikayeyi okumuşum. Tüm bunlara rağmen yine böyle bir şeye ihtimal vermedim. Iyi ki. Uzun bir süredir bu kadar fevkalade ve hayret etdiren bir şey izlememiştim.
Özgün senaryosu başarılı yönetimi ve başroldeki oyuncuların karşılıklı oyuncu resitalleriyle cannes'de en iyi film ödülünü almış harika bir polisiye gerilim 👍





