Sanki o dönemlerde iş hanına gizli bir kamera koymuşsun da izliyormuşsun gibi bir his vermekte. Bir filmden çok daha fazlası bana sorarsınız. İnsanların çıkarcılıkları, gücü ele geçirenin zulme başlaması hiçbir dönemde değişmemiş. Hatta birçok şey bana sorarsanız o günden bu güne pek değişmemiş. Daha süslü binalarda oturup teknoloji ile harmanlanmış bir dönemde yaşamak dışında fark eden pek blr şey yok...
Posts
Türk sinemasının en samimi karakterlerinden biri: Yoksul. Kemal Sunal’ın saf, iyi niyetli ama hayatın tokadını da yemiş halini izliyoruz bu filmde. Herkesin bir zamanlar tanıdığı ya da içinde biraz taşıdığı o 'gariban' ruhu çok güzel yansıtıyor. Güldürürken düşündüren değil; düşündürürken güldüren filmlerden. Haksızlığa karşı ayakta durmaya çalışan, sistemin çarkında ezilen ama kalbini kaybetmeyen insanların filmi… Yoksul, sadece bir karakter değil; bir dönemin aynası. Film, sadece bir adamın değil, ezilmiş bir toplumun hikâyesi. Sınıf farkının sadece parayla değil, insanlıkla da ilgili olduğunu gösteriyor. Gecekondu mahallesindeki yardımseverlik, sıcaklık ve dayanışma; zengin sofralardaki soğuklukla keskin bir tezat oluşturuyor. Sevgiye, sadakate ve değere duyulan derin bir açlığı hissediyorsunuz. Film, izleyiciyi ezilene değil, ezen düzene öfkelendiriyor. Bugün hâlâ güncelliğini koruyan bu yapım, bize şunu hatırlatır: “Yoksulluk kader değil, düzendir.” 🗣️ Akılda kalan replikler: – “Ben fakirim ama şerefimle yaşıyorum!” – “Her şeyim eksik ama yüreğim tam.” – “Ben açım ulan! Karnım aç!” – “Sizi doyurmaya çalışan ellere vurmayın!” – "Çay yok, bok için!” Mutlaka izleyin... 10/10
Rahmetli Kemal Sunal'ın en beğendiğim yer aldığı yapımlarından. Yoksul; alt üst tabaka arasındaki uçurumu ve alt tabakadan üst tabakaya geçen saf ve temiz insanların ellerine güç geçtiği zaman güç zehirlenmesinden o saf hâllerini yitirdiklerinin gösterildiği hiciv dolu bir film. Rahmetli Kemal Sunal'ın sinematografisine bakıldığında genelde günümüz Türkiyesinin toplumsal yozlaşısını ve toplumun birbirinden kopuk ve kazık kazanç bilinci içerisinde hareket edişinin ele alındığı filmlerde boy aldığını görmekteyiz. Kendisine bir röportaj'da" sizce bundan bir elli yıl sonra bile bu filmler hatırlanacak mı ya da hatırlanacak mısınız ? " sorusuna "elbette , ben bunun bilincindeyim. " Cevabı belki de kendisinin bizde , ülkemizde gördüğü bu çöküşün ileri görüşlülüğünden. Maalesef ki kendisinin bu filmlerini aratmayacak şu günleri birebir şahit olarak yaşıyoruz. Sosyolojik çürüme, adam kayırma ve aşırı kutuplaşma... Kendisine Allah'tan rahmet diliyorum. Umarım her şey çok güzel olurda yaşadıklarımızı eskiden böyleydi diye geride bırakırız....
The movie "Yoksul" is a poignant example of the consequences of neo-liberalism. In the movie, Yoksul is a poor and exploited man who cannot benefit from the economic growth of the era. However, he hopes to get rich by working. His patron treats Yoksul like a slave and does not pay his salary on time, even though he knows that Yoksul wants to marry and needs money. After years of working in humiliation, Yoksul starts to realize his worth thanks to Kerim Bey. His status changes when he cooperates with him, but he begins to corrupt morally in his quest to get richer. The need for money and acceptance in society leads him to a moral decline. By the end of the movie, he becomes rich and starts to be accepted, shedding his nickname of "Yoksul." However, despite his positive monetary change, he undergoes a negative moral transformation and has to imitate the behavior of the upper class.
Kemal Sunal’ın Yoksul filmi, 1980’lerde Türkiye’nin ekonomik ve toplumsal sorunlarını sade ama etkili bir şekilde anlatıyor. Filmde zengin-fakir arasındaki uçurum, zengin bir ailenin hizmetkarı olan Yoksul’un hikayesi üzerinden işleniyor. 1980 darbesinin yarattığı baskıcı ortam ve işçi sınıfı üzerindeki etkileri, Yoksul’un güvencesiz ve geçici işlerde çalışmasıyla filme yansıyor. Darbe sonrası dönemde artan gelir eşitsizliği, zenginlerin fakirleri sadece iş gücü ya da kendi çıkarları için hatırlamasıyla eleştiriliyor. Yoksul’un fedakarlıkları ve mahalledeki dayanışma ise fakirlerin kendi aralarındaki insani değerleri ön plana çıkarıyor. Bir yanda lüks ve gösteriş içinde yaşayanlar, diğer yanda geçim derdiyle mücadele edenler… Film, hem güldürüyor hem de düşündürüyor, özellikle darbenin sınıf ayrımı ve adaletsizlikler üzerindeki etkilerini hissettiren detaylarla çok şey söylüyor.
💤 "Çay yok bok için." 👁️ Yönetmenimiz Zeki Ökten'in imza yapıtıdır. Film öyle derin ve gerçek ki, sanki tüm ülkenin bir fragmanını bir hana toplamışlar gibi. Dolandırıcısı, Kaçakçısı, Eşini aldatan patronlar, Para avcısı kızlar, Mafya, Yolsuz patronlar, Allah kitap diyip milleti dolandıran hocalar... İzlerken aklıma Şanışer'in "Susamam" klibi geldi. O klipte de ülkenin bütün sorunlarını bir videoya toplamışlardı. Filmin en büyük avantajı fakirinden, zenginine izleyen herkesin filmde kendinden bir şey bulmasıdır. 9/10✅
Çoğu Kemal Sunal filmlerinden farklıdır bu film. Hatta üstadın kıyıda köşede kalmış en güzel filmlerinden biridir. Kemal Sunal "Yoksul" karakteri ile hanın çaycısı yoksul saf, temiz Anadolu çocuğu figürünü oynarken; Yaman Okay acımasız paragöz patronunu canlandırmaktadır. Dönem iktidarının tüm yurt üzerindeki etkisi ve toplumun genel sosyal yapısı sadece bir işhanında bütün gerçekliğiyle işleniyor. Tüm film tek bir mekanda geçmesine rağmen oldukça akıcı bir işleyişi var, sıkılmadan izliyorsunuz. Ülkeyi kasıp kavuran arabesk furyasının o dönemki popüler çalışmaları bizi yanlız bırakmıyor. Hayali ihracat, bol bol liberal ekonomi söylemleri, emeğin sömürülmesi, varoş yaşamların şehirdeki tutunma çabaları mizahi bir dille, harikulade şekilde anlatılıyor. 35 yıl geçmiş olmasına rağmen değişen tek şeyin filmin müzikleri, oyuncuların kostümleri, konu aynı ve zerrece fark yok. Asgari ücrete takım eden yoksulluk çeken insanlar. Beni en çok güldüren sahne ise Yoksul'un çay isteyen müşterilerine "çay yok bok için" demesiydi. Zeki Ökten'in yönettiği, Zeki Demirkubuz'un asistanlık yaptığı 1987 yapımı film buram buram nostalji imkanı sunuyor. Mutlaka izleyiniz... --- SPOILER İÇERİR--- Filmin sonunda Yoksul da yükselen değerlerin adamı olmuş, liberal ekonominin yarattığı paragmatizmden faydalanıp sınıf atlamıştır. Gördüğü onca eziyetten sonra zamanında uşak gibi çalıştırıldığı çay ocağının patronu olunca, O da kendinden evvelki patronu Sülüman bey gibi bir adam olup çıkmıştır.
Kemal Sunal'ı kara mizah filmlerinde daha çok seviyorum. Tabi ki kendisi özel bir oyuncudur yermek haddim değildir fakat bir çok filmi Chaplin alıntısı olupta siz de orjinal filmleri chaplin den izlemişseniz beğeniniz hayranlık oluşturmuyor. Zeki Ökten filmi imiş bunu yeni öğrendim ve nedem sevdiğimi anladım. Yoksul güzel ve samimi bir gerçeklik taşıyor. Sanırım en sevdiğim Kemal Sunal filmi diyebilirim.





