Posts
Mükemmel bir yapım harika olmuş Zarife nine (zer)1938 Dersim Katliamı'nın veya olaylarının tanıklarından ve hayatta kalan çocuklarından biridir. Çocukken katliam sırasında ailesinden koparılmış, bir subay tarafından evlat edinilerek Afyon'a götürülmüş ve kimliğini gizleyerek hayatını sürdürmüştür. Bu travmayı ve gerçek kimliğini ömrü boyunca saklamış, şarkıda gizlemiştir. Ölüm döşeğinde iken jan'a bir türkü söyler bunun uzerine janın köken yolculugu başlar
ICIMDE CALAN SUSKUN SARKI izlerken icimde sanki susturulmus bir ses uyanmis gibi hissettim bir sarkinin pesine dusmek aslinda bir halkin hafizasinin pesine dusmekmis bunu anladim daglar sadece manzara degil kayiplarin saklandigi yer gibi duruyordu film boyunca kimligimi tasimak bazen yuk bazen direnc bunu cok iyi hissettirdi bana ben de kürdüm ve o sarkiyi ararken kendi icimde eksik bir parcayi ariyor gibi oldum aci bagirmadan da anlatilabiliyormus sessizlik bazen en yuksek cümleymis zer bende boyle bir iz birakti uzun uzun susmak istegi gibi ama icten ice daha guclu
Bir Kürt olarak filmi izlerken sadece bir hikaye seyretmiyorsun; resmen kendi ailenden bir parçayı, dedenin veya ninenin sustuğu o derin boşluğu görüyorsun karşında. New York’un gökdelenlerinden çıkıp Dersim’in karlı dağlarına, o köylerine uzanan yolculuk aslında hepimizin hikayesi gibi. Jan o 'Zer' şarkısının peşine düştükçe, sanki biz de kendi köklerimize, o koparılmış bağlarımıza çekiliyoruz. Bizde tarih kitaplarda yazmaz ya; ninnilerde, dengbêjlerin nefesinde, stranlarda (şarkılarda) saklıdır. Kazım Öz tam da bu damarı yakalamış. Özellikle 1938 Dersim meselesine değinişi beni çok sarstı. Öyle bağıra çağıra değil, bir ninenin sakladığı o büyük sırla, yarım kalmış bir ezgiyle anlatıyor derdini. Filmin bazı sahnelerinin sansürlenmiş olması bile aslında bizim gerçeğimizin nasıl 'görülmek istenmediğini' bir kez daha yüzümüze vuruyor. O karartılan sahneler bile filmin bir parçası olmuş sanki; hani anlatamadığımız, susturulduğumuz yerler var ya, tam orası işte. O dağların vakur duruşu, yaşlıların gözlerindeki o 'her şeyi biliyorum ama susuyorum' ifadesi... İnsanın canını yakıyor ama bir o kadar da 'biz buradayız' dedirtiyor. Kendi kimliğine, o tozlu raflarda bekleyen aile hikayelerine biraz olsun dokunmak isteyen herkes bence bu filme bir baksın. Kısacası; Zer bir şarkıdan fazlası, bizim yarım kalan hikayemiz."
zer’in hikayesi için yapılan yolculuk çok güzeldi. geçmişte halkların çektiklerini hep büyüklerden dinlerdim şimdi film olarak görmek. dinlediğimiz her türkü aslında ne derin hikayeler taşıyor zer de benim için derin bir türkü oldu
“Tarih öncesi köpekler havlıyordu…” Sessiz acıların ve kayıp kültürlerin sesi olmayı başarmış…
bizi bir kamyona doldurdular, tüfekli iki erin nezaretinde, sonra o iki erle yük vagonuna doldurdular, günlerce yolculuktan sonra bir köye attılar, tarih öncesi köpekler havlıyordu. aklımdan hiç çıkmaz o yolculuk, o havlamalar, polisler. duyarlığım biraz da o çocukluk izlenimleriyle besleniyor belki. annem sürgünde öldü, babam sürgünde öldü.
26.11.24
Film, yok oluşumuzun varlığını bin yıllık ağır bi duygu gibi sarstı bedenimi, ruhumu.. Zer, Türkleştirilmeye çalışılan toplumumuzun acılarını bütün çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Bir tarafın insanını bir tarafın da insanlığını kaybettiği nesiller boyu sürecek acılar yaşandı, yaşatıldı ve yaşatılıyor.. Özgürlük sanılanın aksine özgürlüğü yeniden üretmek demek değil de var olandan hakkın olan payı almaktır! Kökler bazen insanı, elinde olmayan nedenlerden dolayı bilmediği diyarlara sürükler. Bazen bi şarkı (Zer) seni köküne yolcu eder varoluşunu hatırlamak adına.. Varoluşun sonsuz güzelliğine.!🌱
Mesaj verme kaygısı altında ezilmiş , zamanında şanlı Türk ordusu altında ezildikleri gibi. Mehmetçik ve ülkemizi kötülemek işin baya uğraşmışlar. Kötü niyetli berbat bir film.









