..
İsmini dna yapısındaki temel bazların isimlerinden alan film, o zamanlar için uzak bu zamanlar içinse yakın bir gelecekten bahsediyor. Bu gelecekte artık insanlar ırk ayrımı yerine gen ayrımına tabi tutuluyorlar: Tanrıdan gelenler ve genetik olarak dizayn edilenler. Tanrının kusurlu yaratıklarına tahammülü kalmayan insan kendi kusursuz insanlarını yaratıyor. Ancak iki taraflı olarak yani hem doğal olanlar hem de dejenere edilmiş olanlar kusursuzluğun, olasılığa asla yer verilmemesinin ve öldürücü kesinliğin altında eziliyorlar. İnsanlar yok sadece genleri var. Her şey o kadar hesaplı ve bilinebilir ki "geçersiz"lerle vakit harcamanın hiçbir rasyonalitesi yok. Başrolümüz, insan potansiyelinin belirliliği ile bu potansiyelin asla aşılamaz olduğu inancının hakim olduğu ve genden başka bir ölçütün olmadığı bir dünyada normal bir insan yani kusurlu ve geçersiz biri olarak yaşamanın imkansızlığı yüzünden kanların, ölçülerin ve kütlenin bile geçerliliğini kaybettiği bir evrene gitmenin hayalini kuruyor. İnsanın dünyasında artık insana yer yok. Orada sadece dizayn edilmiş, elenerek seçilmiş, ölçülmüş ve biçilmiş, isteğe göre dikilmiş bir bedene yer var. Kusurlar eğer ortadan kaldırılabilme ihtimalleri varsa daha çekilmez oluyor sanırım. İnsanın o hadsiz cüreti, Tanrılık iddiası ve kusursuzlaştırma ideali aslında nereye bakarsa baksın kendi eksikliğini ve kusurunu görmesinden, mükemmele duyduğu sonsuz açlıktan ve daha da kötüsü bunu yaratabileceğini sanmasından. Filmin bir yerinde şöyle diyordu: "Herhangi bir kusuru titizlikle bulmanı istediklerinde bir süre sonra tek görebildiğin bu oluyor." Kusurların o kadar çok göze batıyor ki bir süre sonra varlığınla bile koskoca bir kusur oluyorsun. Film İncil'den bir pasajla başlıyor: "Tanrı'nın el işini düşünün, onun çarpık yarattığını, kim düzeltebilir?" Ve biyoetik uzmanı bir profesörün sözüyle devam ediyor: "Sadece Doğa Ana'ya müdahale edeceğimizi düşünmekle kalmıyor, Ana'nın bizden bunu beklediğini de düşünüyorum."
Gattaca
