Raf Yorumu: Eren (@viory)

10 yıllık sinematik evrenin son filmi... Hiç unutmam küçücük çocuktum ilk Iron Man filmini izlediğim zaman. Sinematik evren veya sıralama önemli değildi o zamanlar benim için, sevdiğim karakterin filmini izliyordum sadece. Zaman geçti büyüdüm yeni filmler geldi, yeni heyecanlar ve…devamı10 yıllık sinematik evrenin son filmi... Hiç unutmam küçücük çocuktum ilk Iron Man filmini izlediğim zaman. Sinematik evren veya sıralama önemli değildi o zamanlar benim için, sevdiğim karakterin filmini izliyordum sadece. Zaman geçti büyüdüm yeni filmler geldi, yeni heyecanlar ve bir bakmışım 10 yılı içinde kapsayan bu serüvenin içinde bulmuşum kendimi. Şuan 20 yaşındayım, bu kahramanlar ile büyüdüm. Allah'a ettiğim dualar arasında bile çocukken başladığım bu serüvene kendi çocuklarımla beraber etmek var. Çok güzel duygular yaşattı bu 10 yıl bana, yalnız kaldığım zamanlarda ciddi anlamda sığındığım liman oldu. "Bu sadece film bu kadar abartma" diyenlere karşı bile kendimi savunma mekanizması oldu. O kadar benimsedim ki bunu başka birisi aileme "koskoca adam olmuş hala çocuk çocuk şeylerle ilgileniyor" dediklerinde ailem "onun için önemini bilmeden konuşmayın" sözünü duydum. Kimi zaman çocuk, kimi zaman koskoca adam çizgi film izliyor, kimi zaman saçma sapan şeyler diyenler oldu. Peki ne oldu? Bunu diyenlerin hiçbirinin yeri kalmadı hayatımda. Çünkü ben mutluydum, ben bu kahramanlar ile mutluydum, kendimi bulmuştum ben. Özellikle Iron Man... En güzel cümlelerimi sana ayırmak istedim gözlerim dolarken. Kimi zaman zampara oldun, kimi zaman sadece kendini düşünen bir zengin oldun insanların gözünde. "O halde sen hem herşeyi olan, aynı zamanda hiçbir şeyi olmayan bir insansın". Evet Iron Man tamda öyleydi. Bir karakterin bende bu kadar fazla yer edinebileceğini asla hayal etmezdim. İleride çocuklarıma seni anlatırken dolacak olan gözlerimi şimdiden hayal edebiliyorum :) Senin için bencil diyenlere inat şunu söylemek istiyorum, O Iron Man. Dünyayı defalarca kendi ölümünü göze alarak kurtaran ve en sonunda evreni kurtarmak için gözünü bile kırpmadan canını veren bir kahraman. Seni seviyorum Iron Man, seni seviyorum Tony Stark. Seni 3000 kez seviyorum. Son kez şunları söylemek istiyorum. Filmde tüm kahramanların portallardan çıkarak bir araya geldiği sahne benim ilk ağlamamı sağlayan sahneydi. İkinci olarak Iron Man'in ölüm sahnesi ve cenaze sahnesi. Hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. En güzel anlarımda ve her duygumda yanımda olan Marvel ve Avengers a teşekkür ederim. Belki Assemble diyen olmayacak ama ben yine de bir umut söylemek istiyorum bağırarak Avengers diye. 🙂 AVENGERS...