Auro
Puan: 9/10 Tazecik biten, gençliğin neşesini, üzüntüsünü, zorluklarını, hoşlantılarını tüm gerçekçiliğiyle yansıtan kaliteli bir dizi ile geldim. Kesinlikle fav kdramaların arasına girdi. Dizi, bir bl webtoonun hetero çifte uyarlanmasıyla yapılmış bildiğim kadarıyla. Bunu hissettirmek için midir bilinmez fazlaca bromance var. Hatta ilk bölümlerde başrol çift yeojun ve kız mı yoksa yeojun ve sunbaesi mi çözemedim. Bakışmalar, replikler sanki bl dizisi gibiydi. İlk 4 bölüm falan çözmek o kadar zordu ki diziyi nasıl toparlayıp kıza aşık edeceklerini kafamda oturtturamadım. Öncelikle yeojun karakterini (daha doğrusu bu karakteri titizlikle oynayan Park jihoon'u 🥺) çok sevmeme rağmen çok eleştirdiğim yönler var. Dizinin ilk bölümlerde yeojun karakteri ailevi sıkıntılarının verdiği psikolojik sorunlarla arkadaşlarını bile adeta parayla satın alan, elini sürekli cüzdanına atarak sorunlarını çözen, üniversiteden popüleri ünvanını kaybetmemek için herkese sahte gülüşler dağıtan, açıkça söylemek gerekirse çok ezik bir karakterdi. İlk başta bu yüzden karakter hiç hoşuma gitmedi. İlerde dönüşüm yaşayan karakterlerde bile geçmişi kolay kolay unutamadığım için bir iticilik duyuyorum. Ama yeojun karakteri ilk baştaki hareketlerinin iticiliğine rağmen sonraki değişimiyle kendini bana ispatladı. Aslında sizi işlerini sürekli parayla halleden yeojun'un ; geçim derdini hayatının merkezine koymuş, gece yarıları bile part time işlerde çalışıp gençliğini öldüren Nam so hyun ile tanışması ve onunla yakın olmak istemesiyle başlıyor. Hayatı boyunca onu sadece bir atm olarak gören arkadaşlarının aksine nam so hyun ile arkadaşlığının çıkarlara dayanmayacağını, hayatındaki sorunlarına karşı ona yaslanabileceğine inanıyor. Bunu hissettirmek için mi bilinmez dizinin ilk 4 bölümde ana çiftin yeojun ve sobin mi yoksa yeojun ve sunbaesi Nam so hyun mu olduğunu anlayamadım. Yeojun, Nam so hyun onu ne kadar isterse itsin inatla ona yapışmayı devam ediyor. Ana çifte ait olması gereken ilk bakışmalar, diyaloglar hep nam so hyun'a uyarlanmıştı. Bunu isteyerek mi yapmışlar bilmiyorum ama sanki nam so hyun'a aşıkmış izlenimini yaratmışlar. 6. ve 7. bölüme kadar bu kafa karışıklığını nasıl toparlayıp kıza aşık edecekler diye düşündüm. 6 ve 7. bölümlerde yeojun'un subin'e karşı hislerini sonunda görebildik. Hatta dizide ana çiftin doğru düzgün sahnelerinin olduğu nadir bölümlerden diyebilirim. Yeojun'un incindiğinde soluğu sevgilisinin yanında değil de Nam so hyun'un yanında almasından saçımı başımı yolacaktım. Evet sevgililer ama bunun derin hissiyatını yansıtamamışlar. Yeojun ailesiyle sorun yaşadığı her seferinde Nam so hyun ile dertleşip sevgilisinin aramalarına cevap vermiyor, sonra kendini eve kitletip dışarı çıkmıyor, günler sonra pat diye okula geri dönüp sevgilisine sarılıyor ve kimse bu ilişkide bir sorun görmüyor? Bir insanın kendini kötü hissettiğinde gittiği ilk yer sevdiği insanın yanı olmalı, ona her şeyini tüm çıplaklığıyla anlatabilmeli diye düşünüyorum. Bu çiftin ilişkisi ise tamamen iyi günlerin ilişkisi. Kötü günlerde tüm sıkıntılarını içlerinde yaşıyorlar... mantıklı değil. Dizi normal kdramalardan kısa olarak 12 bölüm. Bunun da etkisiyle beni hiç sıkmadan son bölümüne kadar izleten nadir kdramalardan oldu. Yine de son 2 bölüm sırf finale zemin hazırlamak için doldurularak çekilmiş. Bu bölümlerde sobin'e sahne vermeyi unutmuşlar resmen. Ana çifte dair doğru düzgün bir sahneyi hatırlamıyorum. Son iki bölümü Nam so hyun ve Yeojun'un ilişkisine adamışlar adeta. Çok fazla eleştirmiş olabilirim ama en sevdiğim dizileri bile eleştirmekten keyif alıyorum ki bu eleştirdiklerim bile diziyi kötü yapmıyor. Açıkçası izlemekten cidden çok keyif aldım. Biraz iyi şeylerden de bahsedelim. Dizinin üniversite kampüsünde, sınıflarında, amfilerde geçmesi çok hoşuma gitti. Ünide geçen kdramalar benim için her zaman 1-0 önde oluyor. Kendimi o atmosferde hissettiriyor. Oyunculuklar cidden çok iyiydi. Başrol kızımız sobin'i ilk kez true beauty'de yan karakter olarak izlemiştim. Orada bile güzelliği ve oyunculuğla gözümde parlamıştı, bir de bu dizide başrol olarak izleyince daha da ısındım. Kadın oyuncularda samimi bulduğum, oyunculuğunu beğendiğim nadir oyunculardan oldu. Park jihoon... Diyecek bir şey yok cidden mükemmel oyunculuk. Mimikleri, el hareketleri, duygusal sahnelerde çok hemen dolan gözleri, sinirleniğinde titreyen dudakları... Tüm hissiyatı fazlasıyla size aktarıyor. Park jihoon'un oyunculuğunda hissettiğim şeyi, Park bogum'u izlerken de hissediyorum. Mimikler konusunda bu iki oyuncuyu geçecek birini henüz tanımadım. Dizinin bir hikayesinin olmasını unutun, saçma bir şeyi konu bile alsa onların oyunculuklarını izlemek cidden aşırı keyif veriyor. Ana çiftin sahneleri azdı ama olan sahneleri dizinin en güzel sahneleriydi. Bileziği koparma sahnesinde sadece bir bileziği değil de, sobin'in 13 yıldır aşk sandığı bir alışkanlığın zincirlerini de koparıyordu yeojun. İlk öpüşme sahnesi de aynı şekilde beklenmedik ve çok naifdi. At a distance spring is green, bana sıcacık hissettiren, üniversite kampüslerinde dolaşma istediği uyandıran, gençliğin eğlenceliğinin yanı sıra zorluklarını da mükemmelce yansıtan bir kdrama. Tam gerektiği yerde final verdiler diye düşünüyorum. Daha uzatsalardı dizi klasik kdrama sıkıcılığına ulaştırdı. Diyorum ya arkadaşlık adı altında nam so hyun ne yeojun'u adeta sevgiliymiş gibi sahneler vermek yerine ana çiftin sahnelerine daha çok odaklansalardı 10/10'luk kdramaydı. Kesinlikle izlenilmesi gerekiyor. Favlarım arasına girdi.
Meolriseo Bomyun Pooreun Bom
