Saykan
“moğolistan'da bir köpek öldüğünde onu dağların en yüksek yerlerine gömerler ki mezarı üzerinde kimseler gezinmesin. sahibi köpeğinin kulağına bir sonraki hayatta bir insan olarak geri dönmesi dileklerini fısıldar. bunu televizyondaki bir programdan öğrendim, o yüzden doğru olduğunu düşünüyorum. gerçi tüm köpekler insan olarak geri dönmez diyorlardı; geri dönecek olanlar yalnızca buna hazır olanlarmış. öyleyse hazırım.” - garth stein, the art of racing in the rain başrollerini milo ventimiglia, kevin costner, amanda seyfried'ın oynadığı, 2019 yapımı film. benim açımdan bir sanat eseri. basit ve sade; gerçekçi ya da mantıklı olmaya çalışmayan, yalnızca duygular ve fikirler üzerine kurulmuş, insanı hissetmeye, anlamaya, bir mana arayışının içine sürüklemeye çabalayan bir film. bütün amaçladıklarına bir şekilde ulaşmaya başardığını söylemek de mümkün. henüz okumadığım ama kesinlikle listeme aldığım kitabının sanıyorum ki bunda etkisi çok büyük. harika yazılmış diyalogları ve özellikle enzo'nun hayata dair yaptığı çıkarımlar filmin belki de en iyi yanı olabilir. oyunculuklar ve kadro seçimin, özellikle de enzo-kevin costner uyumu çok başarılı. baştan sona dek tempoyu artıran bir çaresizlik hissi var filmde, zira her şeyi bir köpeğin gözlerinden izliyor ve müdehale edememenin doğurduğu yetersizlik duygusu ile boğuşuyorsunuz zaman zaman. yine de aralara serpiştirilen küçük detaylar, diyaloglar ve gülümseten anlar, bütün bu çaresizliğin sınırlarınızı zorlamasına ve filmden keyif alamayacak hale gelmemize izin vermeden sizi yeri geldiğinde rahatlatmayı iyi beceriyor. yönetmen simon curtis'in önceki işlerinden yalnızca goodbye christopher robin'i izlemiş biri olarak iki filmde de aynı sıcaklığı, benzer tatları yakaladığımı söyleyebilirim. zaten bu tür filmlerin izledikten sonra üzerimde bıraktıkları etkiyi her zaman sevmişimdir. duygusal filmlere karşı dayanıksız olanlar filmi izlemeden önce peçete ve mendillerini hazırlamalı. hayvan severler ise musluğun yakınında ve mümkünse tek başına ya da yanında gözyaşı dökmekten çekinmeyeceği biri ile birlikte izlemeli. peki bu, filmin yalnızca üzücü bir etki yarattığı anlamına mı geliyor? elbette hayır, aksine film bizleri gözyaşı dökerken gülümsetmeyi başarıyor ve günlük hayatımızda bunu tecrübe etmeye o kadar az fırsat bulabiliyoruz ki bence filmi özel yapan şeylerden biri de bu. sakin kafayla bir müddet sonra yeniden izlenmeli ve birçok repliği, birçok diyaloğu hafızaya not edilmeli diye düşünüyorum.
Enzo: Yağmurda Yarış Sanatı
