procyon.
Uzun zamandır izlediğim en iyi biyografik film olabilir. Oyunculuklar, kostüm harika. Ara ara gerçek görüntülerin gösterilmesi de acayip hoşuma gitti. Beni o zamanların içinde hissettirdi gerçekten. Olayları üçüncü bir göz olarak izledim sanki. İstedikleri için çalışan, çabalayan insanlara hep saygı duymuşumdur ve izlerken saygının yanında gurur da duydum. Öyle güzel, öyle dokunaklı sahneler vardı ki... Ara ara gözlerim doldu ve ara ara da gururla gülümsedim. ***Kütüphaneden sonra Dorothy'nin oğullarına söyledikleri o kadar hoşuma gitti ki. "Yönetimin böyle olması onu doğru yapmaz." Çok haklıydı ve çocuklarına bunu aşılıyor olması da müthiş bir şey. Vergi ödediğini, kitabı alabileceğini söylemesi de apayrı bir durum. Hakları olan her şeyden mahrum bırakılmışlar ve filmin bunu, bu şekilde anlatması hoşuma gitti. Katherine'in -artık gerekli olan- isyanından sonra Al'in önce kahve makinesinin üstündeki notu sökmesi sonra da tuvalet tabelasını herkesin gözleri önünde kırması muhteşem ötesiydi. "NASA'da hepimiz aynı renk işeriz." demesine de bayıldım. Keşke yalnızca NASA'da değil, tüm Dünya'da aynı renk işeyebilsek(!) Filmin sonunda Paul'ün Katherine'e kahve getirmesi ve sonunda Katherine'in rapor üstünde adının yazmasınaysa mest oldum diyebilirim. Katherine, Dorothy ve Mary'nin gerçek fotoğraflarının kullanılması da çok güzeldi.*** Çok çok severek izledim filmi. Biyografik filmler seven herkesin mutlaka izlemesi gerektiğini düşünüyorum. 9/10
Gizli Sayılar


