Raf Yorumu: Meri (@benmerii)

Çoğunluk bir gencin git gide erkekleşmesi, faşist karaktere bürünmesi ve kendi düşünceleri ve ideallerine yer bırakmayan çoğunluğun ideolojilerine göre hareket etmeye başlayan Mertkan'ın büyüme hikayesidir. İzlerken sıkılmadım ama sıkıntılı bir haldeydim bunun nedeni filmdeki hayatların umutsuzluğu mutsuzluğuydu muhakkak.Mertkan'ın film boyunca…devamıÇoğunluk bir gencin git gide erkekleşmesi, faşist karaktere bürünmesi ve kendi düşünceleri ve ideallerine yer bırakmayan çoğunluğun ideolojilerine göre hareket etmeye başlayan Mertkan'ın büyüme hikayesidir. İzlerken sıkılmadım ama sıkıntılı bir haldeydim bunun nedeni filmdeki hayatların umutsuzluğu mutsuzluğuydu muhakkak.Mertkan'ın film boyunca o acınası hali gözlerimin önünden uzun süre gitmeyecek sanırım film boyunca güldüğü "gerçekten güldüğü" bir sahne dahi yok.Buna tam üzüleyim diyorum ama Mertkan yine yapıyor yapacağını ve tekrar ona sinir olmamı sağlıyor. Baba karakteri Kemal Bey otoriter ama bir o kadar da sahiplenici.Tam olarak Türk baba stili takılıyor bunu hayal etmek o kadar da zor değil.Türklüğüyle diğer çoğunulklar gibi gruru duyuyor ve oğlunu da böyle yetiştirmeye çabalıyor. Anne, castta adı bile geçmeyen karakterimiz.Tek görevi anne olmak eşine yemek yapmak evi çekip çevirmek. "Ben sizi nasıl böyle duygusuz insanlar olarak yetiştirdim." diyerek çuvaldızı yine kendisine batırıyor. En çok üzüldüysem bu kadına üzüldüm içimi dağladı. Gül, Gül benim bu filmde tek anlam veremediğim üzerine film boyunca düşündüğüm tek karakter. Hem entelektüel gibi davranıyor hem de o sıfattan epey uzak. Akıllı gibi ama değil de. Sosyoloji okumak için Van'da olan ailesinin yanından kaçıp İstanbul'a gelecek kadar cesur ve okuma isteği varsa neden en büyük hayali yakışıklı bir koca bulup evlenmek? Filmi izlerken bir yandan şunu düşündüm bu bir çoğunluk filmi degil ki Mertkan babası müteahhit olan bir adam altında jeepi var, parayı nereye harcadığı ne yaptığı belli degil, gül, taksi şoförü bunlar çoğunluk diyebileceğimiz insanlar mı? Filmi bitirdikten sonra küçük çaplı bir araştırmadan sonra Seren Yüce'nin bir ropörtajına denk geldim orada aslında her şeyi açılıyordu: "Çoğunluk ismini sayısal bir ifade olarak kullanmadım. bir bakış açısının, yani ötekileştiren, ayrımcılığa yol açan bir bakış açısının, toplumda rahatlıkla kabul görebildiğini anlatmak istedim. Çünkü tehlikesini fark ettirmeden yayılıyor. Kendisinden başka herkesi dışlayıp, düşman ilan ettiğinde kendisi için her şeyi meşru görüyor. Filmde baba ile oğul arasındaki ilişkide görüldüğü gibi bu durum, bu bakış açısı kendinden sonrakilere de aynı şekilde aktarılıyor."