bburcu
İtiraf etmem gereken birkac sey var. Çok zaman almaz sanıyorum yazmak. Zaten zaman sadece kotu seyler olurken yavaş akıyor, üstünden geçince ne de çabuk siliveriyoruz her seyi. Siliyor muyuz sahiden? Benim ilk itirafim, silemiyorum. Ama konu bu değil. Yani elbette bu da başka bir konu. Deginmem gerek başka bi yerde. Burada anlatmam belki. Arkadaslarimla sohbet ederken bi araya sıkıştırırım belki. Ya da sevgilimi kendime yakın hissettiğim bir an çıkıverdi ağzımdan, ikisinde de pişman olurum belki. Onu su an tam kestiremiyorum ama bahsetmek istediğim başka bir şey var. Bu filmi izlerken sindirdim bu bahsetmek istediğim şeyi. Kendime yandaş buldum sevinciyle gizliden gizliye ağlarken o son sahneye, içimde bi huzur birikti. Bu huzurun beni rahatsız etmesi gerekiyor mu bilemedim. Konu burada başka bi şekil aldı ben de biraz akışına bırakmaya çalıştım. Yani bazen akışına bırakmak da gerekiyor. Ya da daha açık bi deyişle bazen sadece yaşamak gerekiyor sanırım. Derin düşüncelere dalmadan, suçluya suçlu demeden, ölümü yoksayarak, kalbinin ne kadar kırıldığını umursamadan yoluna devam etmen gerekiyor. Umutlarını gömmen gerekiyor ki, o mezara sen girme hem de diri diri. Eğer çoktan o mezara girdiysen yaşayamadığın günlerin yasını tutmaktansa olduğun toprağı özümsemek gerekiyor. Affetmek, sevmek, var olmak, dost, ölüm.... düşünmeden yaşamak lazım ki ışığı her kapattığında o karanlığın içinde sen de kaybolup gitme. Eğer kaybolup gittiysen de boşluğun tadını çıkarmaya çalış. Belki hayatının bambaşka boşluklarında bir daha bu demirimsi ve kekremsi tadı bir daha bulamayacaksın. Her kelimesi aklımda olsun cok isterdim ancak hafızam o kadar iyi değil ne yazık ki. Yazdığım kuytudan çıkarıp okuyorum bazen, insan olduğumu hissettiriyor. Burada da olması gerek diye düşündüm. Bir şeylere anlam vermeye çalıştığım şu günlerde kafamın içinde dolaşan çarpıcı tiradlardan biri. Belki başkası oyle düşünmez, sevmez belki, hatta daha da acısı anlamaz kelimelerin yan yana gelip anlattığı şeyleri. Ama. Olsun. Ben ikinci itirafimi da yapıp Mustafa hakkında her şey filminde son sahnede geçen annenin tiradını, benim tabirimle, bana güç veren o repliği buraya da yazıyorum. Belki birkaç kelime daha fazla hatırlayabilirim. Geçmişi kendim var ettim ben oğlum, bazen olan şeyleri değiştirirsin hatirandan olmamis gibi davranırsın. Bi cocuktun ne yaptığını bilmiyordun belki de. Ben bir yolunu buldum senelerce, yok saydım, görmedim, bilmedim. Olmazlandim yok saydım bazı şeyleri. Aklımı kaçırmamak için aklımı çıkarıp attim bi yere. Tek çare buydu o zaman. Düşünmedim. Nefret ettim mi senden? Bilmem... düşünmedim. Simdi bana sorsan desen ki ben kimim? Oglumsum derim. Gunahiyla sevabiyla... taş kesti her yanım. Avuttum kendimi. Baska yolu yok. İnsan dersin geçer gider. Başka yolu yok. Unutma gecmis sen nasıl hatırlamak istersen oyledir bazen.
Mustafa Hakkında Her Şey
