sonersu
Öncelikle bu yazının uzun ve oldukça spoiler içermesinden endişe ederek sözlerime başlamak istiyorum. Bir HBO yapımı olan dizimiz -bence dizi değil gerçek bir realite şov- toplam 6 farklı bölümden oluşuyor. İlk bölüm her ne kadar belirtilmemiş olsa da bir "pilot bölüm" vibei hissettiriyor. İlk bölümde izleyicinin sonraki bölümlerde kafa karışıklığını minimuma indirmek amaçlı yapım hakkında belgesel tarzında bilgiseller aktarılıyor. Aslında bölümle ilgili her detayı burada anlatmamak için kendimi zor tutuyorum. Gerçi bundan önceki yazımda anlattım da bir çok şeyi... Ancak daha önce izlemeyen biri için çok abes kaçacağından farklı başlık altında ayrıca değineceğim bunlara. Dediğim gibi ilk bölüm hayatın kaçınılmazlarında önceden her ihtimali öngörebilmek üzerine kurulu. Daha doğrusu yapımın tamamı bunun üzerine kurulu. Bu amaç da izleyiciye gizil ağırlıklı olmak üzere aktarılmaya çalışılıyor. "Hayatın birkaç katmanlı portalı"... İlk bölümde daha önceden araştırma yapmadığım için sunucu, yaratıcı, yönetmen, uygulayıcı rolündeki kişinin aynı zamanda anlatıcı olan "Nathan Fielder" olduğunu bilmiyordum. İlk bölüm boyunca dikkat ettiğim şeylerin başında HBO"nun hiçbir masraftan kaçınmadığı geldi. Birkaç üst satırda belirtiğim gibi yaşanılabilecek her ihtimal sadece teoriler üzerinde hesaplanmıyor aynı zamanda birebir aynı ortamların yaratılması ve kişilerin dublörleri; onların yaşadıkları duygular üzerinden de ölçülmeye çalışılıyordu. Konu olarak geçmişte anlık olarak söylenmiş bir yalanın etkileri devam ederken bundan pişmanlık duyan karakterimizin artık bunu arkadaşına açması ve o andaki her ihtimali düşünmesi seçilmiştir diyebilirim. Ancak karakterimizin bu yalanı ortaya attıktan sonra tıpkı öyleymiş gibi yaşamaya çalışması ve buna alışması da yine hoşa giden durumlardan biriydi. İkilemlerin içinde boğuşulduğu bir durumun varlığından söz etmek doğru olacaktır. Sunucu/yaratıcımız da tüm bunları önceden öngörerek olayda etkili olan iki karakteri tanımak üzerine yoğunlaşmıştır. Ardından ortamları, işleri her şeylerini öğrenmiş; bunları yaparken kendini de farklı rollere sokmaktan çekinmemiştir. Tüm bunları yaparken de -ileriki bölümlerde daha çok üzerinde duracağı- "Etik" kavramına vurgu yapmıştır. Daha fazla uzatmadan bölümü toparlamak istiyorum. Onlarca yüzlerce tekrarı yapılan bu provaların birebir mekanlarda birebir eşyalarla yapıldığı günlerin sonunda gerçek an gelmiştir. Karakterimizin aklında daha önceden düşünülen her ihtimal vardır; hatta bunlar uzun bir diyagram halindedir. Ancak gerçek an geldiğinde -sunucumuz her ne kadar planlandığı/prova edildiği şekilde dese de- doğaçlama bir anın varlığından söz etmek mümkündür. Benim de önceden öngördüğüm şekilde diğer karakterimiz provalardaki ihtimallerden olumsuz olanlara yakın tepki vermemiştir. Bu yaratıcımızın ifade ettiği gibi projenin başarısından mıdır, "Anın" yarattığı durumdan mıdır bilinmez... Onca provaya rağmen doğaçlama demiştim ya belki orada tek doğaçlama olmayan şey şu olabilir: ana karakterimizin cevaplayacağı soruları ona direkt vermenin etik olmayacağını düşünüp onun yerine daha önceden bilinçli olarak ona cevapları gizil biçimde öğretmekti. Yaratıcımız Fielder bunun da etik dışı olduğu karmaşasına düşüp sonda bunu karakterimize açtığında karakterimizin yüzündeki hayal kırıklığı ve kendi bilgisine karşı duyduğu güvenin sarsılması çok net bir şekilde görülmekteydi. Normalde sarmamasına rağmen o sahneden sonra kesinlikle diğer bölümleri izlemeliyim dedim... Bölüm dipnotu: Hep karakter dedim ama aslında yapımda karakter yok çünkü herkes gerçek oyuncu gerçek hayat; en azından öyle lanse edilmiş, terimlere takılmayalım🤭 Gel gelelim 2 ve sonraki bölümler üzerinden yazımızı sonlandırma kısmına.... İlk bölümde döşemesi yapılan ana konu ikinci bölümde ana fikir üzerinden ele alınıyor: Sorumluluk... Henüz anne olmayan bir kadının annelik duygusunu ve hayalindeki anne tasvirini/aile tasvirini canlandırmak üzerine kurulu bu ve sonraki bölümlerimiz de. Bu işlem de yine gerçek bir simülasyon yaratılmaya çalışılarak yapılıyor. Ancak bir önceki işlenen konudaki gibi bir başarıdan söz edilmesi mümkün değil zaten böyle bir şeyin mümkün olma ihtimali dahi mümkün değil. Çünkü bir barın kopyasını, insanların kopyası yapılsa da her hafta belirli yaş alacak bir bebeğin daha doğrusu mesai kavramıyla erken tanışan, gece saatlerinde kanunen işi bırakmak zorunda olan birden fazla bebek/çocuk oyuncunun canlandırılması mümkün ve etik değil... Ancak yapımcının/yaratıcının bu konudaki hassasiyetini veya bu yapımın ilk hangi ülkede yayınlandıysa o ülkenin sinema kanunlarını takdir etmek lazım ki tüm etik kurallara uyulmaya çalışılıyordu. Bebeklere yaklaşım açısı çok anlamlıydı. Burada dikkatimi çeken unsurlardan birine değinmeden geçemeyeceğim: Anne ile yaşamayı ve kısmi ebeveyenliği kabul eden bir "Manyak"ın gördüğü her 77,88,33,44 gibi rakamlara anlam yüklemesi normalde dışarıda gayet efendi gözüken bu kişinin aslında sorunlu, serseri bir tip olduğu ama anne adayımızın gözüne çok sempatik gelmesiydi; Trajikomik diyeceğim ama gerçek... Gerçi bu uzun sürmedi ilk gecede bu "Manyak" sorumluluğu kaldıramadığından kaçtı... İzleyince derinlemesine düşünerek vardığım bir sonuç gerçi bu. Düşünmeden izlesem buna veya söylediklerimin neredeyse yarısına varamam. İşte tüm bunları gören yapımcımız/uygulayıcı sunucumuz artık kendi dahil olmak istiyor projeye... Daha fazla doğrudan etkili olacak şekilde dahil olmak belki de kendisini sınamak istiyor... Daha sonra da işte bölümler boyu olaylar gelişiyor da gidiyor. Offff çok şey anlatmak istiyorum ama anlatırsam izlerken anlamı kalmaz. Ama bu kadar detaylı anlatmasam ilk kısımları da eksik kalırdı.. Son olarak Truman Show'u izleyenler varsa eğer onun paralel evrende yandan yemiş versiyonu diyebilirim🤣 Sakin kafayla izlemenizi ve benim gibi tek solukta izlememenizi tavsiye ederim, manyak olursunuz...
The Rehearsal


