Raf Yorumu: Recep Ergün (@feanor)

Spoiler içeriyor Filmi az önce izledik ekürimle beraber, sıcağı sıcağına fikirlerimi yazmak istiyorum. Gerek eşsiz yönetmeniyle, gerek oyuncu kadrosuyla, gerek filmin konusunun ilgi çekiciliğiyle beni heyecanlıdıran ve bu yüzden uzun zamandır beklediğim bir filmdi Oppenheimer. Beklentimi karşıladı mı pek emin değilim, hayal…devamıFilmi az önce izledik ekürimle beraber, sıcağı sıcağına fikirlerimi yazmak istiyorum. Gerek eşsiz yönetmeniyle, gerek oyuncu kadrosuyla, gerek filmin konusunun ilgi çekiciliğiyle beni heyecanlıdıran ve bu yüzden uzun zamandır beklediğim bir filmdi Oppenheimer. Beklentimi karşıladı mı pek emin değilim, hayal kırıklığına mı uğrattı, ondan da pek emin değilim açıkçası ama şu an için tek 1 şeyden eminim kendi açımdan keyif aldığım 3 saatlik bir zaman dilimiydi. Filme gelecek olursam Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombalarının üretilmesini sağlayan Manhattan Projesinin başındaki isim olan Robert OPPENHEİMER'ın biyografisi. Film 3 bölümden oluşuyor: 1) Projeden önceki olaylar 2) Atom bombasının yapılma süreci 3) Proje sonrası Oppenheimer'ın vicdan muhasebesi ve kendisine yapılan suclamalar diye sınıflayabiliriz. Yani bildigimiz giriş, gelişme, sonuç. Başka bi esprisi yok. İlk bölümde woww, çok etkilendim, Nolan çok başka yapmış dedirtecek hiçbir olay yoktu. Bildiğimiz regular bi yönetmenin de çekebilecegi veya herhangi bir senaristin yazabileceği bir part izledim, ki bu gayet normal zaten. Aralarında en kısa olan bölüm burasıydı. İkinci bölüm karakterin adını şu an hatırlayamadığım ama Matt DAMON'ın canlandırdığı askerin, Robert'i projenin başına geçmesi için ikna etmesi ile başlıyor. Los Palmas'ın inşa süreci, bilim adamlarının mantık yürütmeleri, birbirleriyle atışmaları filan bayağı keyifliydi. En sonda bombanın patlamasıyla bu kısımda bitiyor. Şunu sôylemekte bi sakınca yoktur heralde. Akılda kalıcılık ve etkilenme açısından top 3 listeme girecek bir sekanstı burası. Öyle bir gerildim ki yani geri sayım yapılıyor ne zaman patlayacagını biliyorsunuz ama goosebumps dediğimiz olay var ya doruklarında yaşatıyor size. Üçüncü bölüm en sıkıldığım part idi. Anlatmak dahi istemiyorum. Birkaç şey daha eklemek istiyorum filmden bağımsız: Gece seansı olmasına rağmen salonda 1 tane bile boş koltuk olmaması bayağı şaşırttı ve üzdü. Boyum uzun ve kalıplı biri olduğum için sinema salonlarında bile rahat rahat koltuklarda oturamıyorum, illa bacaklarımı açmam gerekiyor, e yanımdaki hanımefendiden bunu anlayışla karşılamasını bekleyemem, sürekli de arkadasımın tarafına dogru dönmem biraz rahatsız ediciydi. Avmleri oldum olası sevmemişimdir, filmden önce yemek yeriz diye erken çıktım, 30 dk park yeri aramakla gecince o an bi sinir katsayısı artıyor, buna çözüm bulmak bu kadar zor mu cidden. Son olarak nöbette bana bu 5, 6 saatlik süre boyunca izin veren (tüm işleri erkenden yapma şartıyla) plastik cer. asistanı İpek hocacığıma sonsuz tesekkurlerr♥️