Juillet
"işte o sabah seni ve neleri kaybettiğimi anladım. bir daha sen olmayacaktın. bir daha bunu yaşayamayacaktım ben bi başkasıyla. hayat alay etmeye devam etti benimle. sana benzeyen yüzler, kokuna benzeyen kokular, sesine benzer sesler çıkardı karşıma. ya da bana mı öyle geldi ne. bilmem. Biliyor musun bir gün nerde kaybettiğini bilmediğin o küçücük saç tokası hala cebimde durur." "Seni, çocukluğunu düşündüm. Sen ordaydın ve bir gün benimle tanisacagindan habersizdi. Kafamda bir hikaye. Bilirsin bunu çok severdim. Ikimize bir mutlu son yazdim sonra. O evde seninle birlikte oturduk, sustuk. Yanımda durdun sessizce. Burası sondu. Başka bir yaşamdı. Sadece biz vardık. Bana baktın. Mavi ve telaşsız. Sustuk. Başka bir yaşamda başka bir mutlu son. Biz bunu hak etmiştik. Hikayemiz orada bir yerde. Hep benimle duracak. Dayanabilmemim tek yolu bu çünkü.. Sana ait bir şey aldım yanıma. Bir küçük 45 lik plak. "Arda kardeşin masalları". Eve ugrarsan bir gün o plağın nasıl kaybolduğunu bilmeyeceksin. Sen o küçük plakla bende, evimdesin hala. Ve sen bunu bilmiyorsun. Ve gözlerimi kapattigimda kollarımda başka biri değil, sen varsın. Ve sen bunu bilmiyorsun." "Biliyorum sevgilim, hiç kimse yok. Olmayacak. Başkalarının çocuklarını, hayatlarını, bedenlerini ödünç alacaksın. Geri vermek üzere ve hep ıssız kalacaksın." Filmi ilk izledigimde, yarıda bıraktım orası ayrı, çok rahatsız olmuştum. Alperin bu denli inatı, belki de anlaşılmaz olmaya çalışırken büyük bir aptala benzemesi beni çok afallattı. Çok şey yaşamış, ilişki adamı değilmiş falan filan. Öyle harika bir yorum da yapamayacağım filmle ilgili. Hala sevmiyorum zaten. Şarkılarda, şiirler de belki de iğrenç sarhoşların sözünde arıyorum her zaman. Kimi zaman başka aşıkların lafına sığınıyorum. Edebiyatı hep severim. Basit bir cümleyi nasıl daha anlamı, daha süslü yaptıklarını hep merak ederim. O güzel betimlemelerrrr, benzetmeler. Ben çok kuramam. Sanırım yeteri kadar okumadığım ya da görmediğim içindir. Belki hepsi deneyim. Türkçem de pek müthiş. Aman neyse hep arıyorum işte. Alperde bulmam seni büyük hayal kırıklığı. Belki bu yüzden sevmiyorum bu filmi. Bir dön bak, hani seni çok seven çocuk? O 80 li yillarin Amerikan gençlik filmlerindeki son sahneleri ezberleyecek kadar çaresiz olan biri. Kimsenin hayatında olmasını istemeyen, kimsenin de hayatında olmak istemeyen cocuk o. Ah Alper, Vah Alpeerrrrrr. O en ıssız adam. Dermis gibi bir hali var filmin. Biraz saçmaladım. Filmi o kadar uzun aralıklarla izledim ki kafamda kuramıyorum. Birde malum saat geç. Bazen Alper, bazen Ada oluyorum. Empati kurmak ne acı şey.
Issız Adam
