selenaykoc
İncelemelerde birkaç yorum gözüme takılmıştı, ‘babanızla veya ailenizle sorunları olan biri değilseniz okumayın.’ diye. Ona katıldığımı söylemek isterim :’) Şu zamana kadar okuduğum belki de en gerçek, en acı, en üzücü, en kırıcı, ve maalesef empati seviyemin en arttığı isyanı okudum sanırım. Kafka’nın ki sessiz bir isyandı, yardım çığlıklarıydı, öfkeydi, çaresizlikti, tek kişilik bir savaştı, ‘böyle olmayabilirdi’ düşüncesiydi. Tek kelimesinde bile üzüldüğüm, sanki küçük bir çocuğun kalbini okuyormuş gibi hissettiğim, gözlerimin dolduğu çok an oldu. Çok kısa ama çok tesirli bir kitap, ve bu tesir benzer anılarınız varsa artarak ilerliyor. Kitabın alıcısına hiçbir zaman ulaşamaması, ve aslında yazılacak çok daha fazlasının olması da ayrı bir trajedi. Yazılacak yüzlerce alıntısı var ama şunu şuraya bırakayım: “Seninle ikimiz arasında esaslı bir savaş yoktu; benim işim kısa sürede bitmişti.”
Babaya Mektup
