Gulis
Aslında üzerine konuşmak için can attığım bir iş değildi ama söylemeden geçemeyeceğim bir şey var. Fantastik hikayelere uzak olsam da tarih temelli olması, başarılı bir prodüksiyonla harmanlanması beni cezbetti. İhsan, ah ihsan... Hayattaki en ağır imtihanla karşı karşıya kalmış; hak ettiği değeri bulamamış. Zaten hayatta karşılığınını bulamamak koskoca bir ceza değilmiş gibi birde ziya çıkmış karşısına. Ben hikayenin bu kadar ihsan yanlısı olmama izin vermesine kızdım. Baştan zaten üzülüp empati kuruyoruz, ardından başına gelen şeyle aldığı fiziksel hasar malesef ki ister istemez üzerine acıma duygusu ekliyor, daha önce fikirleriyle dışlandığı toplumdan artık fiziksel görünümü ve farklılıkları yüzünden dışlanması da cabası... İhsana olan duygular seyirci tarafından katmerlenerek gidiyor zaten birde niye ziyayı bu kadar vicdansız yaptınız yahu... Kibiri seven elbette yoktur, ama hiç bu kadar tepeden tırnağa tiksindiğimi hatırlamıyorum. Kibir, hırs, kontrolsüz heves, aşırılık bunlar şüphesiz tatsız bir şey doğurur. Fakat çıkan sonucun sorumluluğunu alabilecek bir karakter olmalıydı ziya. Hikaye onunla başlıyor, küçüklüğünden itibaren ne kadar vicdanlı ve sağduyulu bir ailede, değerlerine bağlı olarak yetişmiş bir çocuk, öyle görüyoruz. Nasıl oluyor da hayaline ulaştıktan sonra bu kadar kötücül bir doğa hakim oluyor. Dizide verilen korku cevabı asla beni tatmin etmedi. Kibirse bu kadar güçlü bir duygu mu emin değilim. Vicdan? Çok aradım...
Yaratılan


