S
Bu film bana şok üstüne şok yaşattı. Oliver’ı canlandıran Barry Keoghan’ın performansı müthişti. Peki Oliver tüm bunları tam olarak neden yaptı? Sonuç olarak ne elde etti yani? Filmin sonunda tüm bunları evde çıplak dans edebilmek için mi yaptın diye sormadan edemedim. Kendinden ‘yırtıcı’ olarak bahsetmesini de epey ilginç buldum. Venetia’nın Saltburn’ü ‘gerçek olmayan’ şeklinde tanımlaması ve Farleigh’nin buradan bir ‘rüya’ olarak bahsetmesi Saltburn’de yaşayanların ayrıcalıklı bir kesimde yer aldığını vurguluyordu. Ancak bu ayrıcalık film boyunca olumlu ve elde edilmesi gereken bir yer olarak işaretlenmedi. Dolayısıyla Oliver’ın Saltburn’ün içini boşaltması ‘gerçek olmayını’ ve ‘rüya’ gibi olanı gerçeklik boyutuna taşıyor. Ancak Oliver’ın oynadığı ‘yırtıcı’ oyununu kazanmasını evde dans etmesi şeklinde göstermeleri bana evde yalnız kalan çocukların istediklerini yapabilme özgürlüklerini hatırlattı. Aile geri dönene kadar sağa sola koşturmak ve eşyaları karıştırmakta özgürsündür. Ancak bu bir noktada sıkıcı olmaya başlayan bir özgürlüktür ve hiçbir zaman tam olarak sana ait olmaz. Bu yüzden Oliver’ın ‘yırtıcılığı’ hayatta kalmak için değil, sadece kazanmak için oynanmış bir oyun gibiydi. Bence Oliver film boyunca söylediği tüm yalanlar gibi iç sesi aracılığıla seyirciyle konuşurken de yalan söylüyordu. Gerçek bir ’yırtıcı’ olduğunu söylemesi gibi. Filmde ölüm, gerçeklik, manipülasyon gibi üzerine tartışılabilecek çok fazla tema var. Filmin yönetmeni ve yazarı Emerald Fennell, tüm bu konuları işlerken hepsini kendine özgü bir perspektifle ele almayı da başarıyor.
Saltburn


