bburcu
Çok ağladım. Ağladıkça diner sandım. Bir zehir toplanmış da en görünmeyen yerlerime, kendi ilacımı kendim sandım. Görmezlendim bakmadım ardıma, aynaya bile bakmadım. Sonra biraz durdum düşündüm, fark ettim ki bu keder bu duvar nefret çok aşmış yollarımı yürütmez olmuş beni; hemen caydım kaçtım olduğum yerlerden. Koştum, koştum, koştum, koştum…. Neyden kaçtığımı unuttum en sonunda dönemedim bile ardıma. Kimi koydum arkama, beni naptım, hangisi iyiydi hangisi düşman hepsini birbirine karıştırdım. Bulmaya çalışırken birkaç şey kaybettim. Hangisini kaybetmekten korktum onu tam hatırlayamadım. Gidişine üzüldüğüm kimsenin yüzünü de tam hatırlayamadım. Kaybettiklerimde kendimi bulduğumu yakın zamanda fark edecektim neyse ki. Burdan konuşması kolay ama o zamanlar feci savruldum. Koştum, koştum, koştum, koştum… Yanlış olan herkesten kaçmaya çalışırken yanlışı içimde buldum. Kendimi düzenlemeye çalıştığımdaysa büsbütün mahvoldum. Bu aralarda bir yerde aşık oldum. Koşmayı bıraktım bi süre. Sabit kalmaya alıştım. Savrulmaktan pişman olmadım ama bu yeni kendime çok karıştım. Kırk yaşını geçmiş birilerinden öğüt almayı bıraktım. Hayat güzel.
Ara

