ilaydadan_
İzlerken Tomas'a acı, öfke vs gibi hissettiğim duygular dışında aslında kendimden de bir parça buldum. Hepimizin böyle hastalıklı bir dönemi olmuştur, benim oldu yani. Sürüklenmekten ilerleyemediğiniz o lanet dönem hani...Aslında gerçeklere gözünü açsan, bir saniye "ya bi yalnız durup düşünsem ya" desen her şey açık ve net görünecek. Eh, insanız sonuçta böyle şeyler olacak ki ayağa kalkacağız. O yüzden Tomas'ın benmerkezci tavrına aşırı bi kızgınlığım yok. Tomas'tan sonra bu bencilliğe göz yuman, "onsuz nasıl yaşarım" diyen, aynı şekilde yine kendi hayatımızda bi dönem olduğumuz kişi Martin'de sıra. Agathe ile olan son sahnesinde empati yeteneğiyle asaletini göstermiş ve en nihayetinde kendini düşünmeye başlamıştır. Bağlılık krizinden kendini geç de olsa kurturlanlar olarak gerçek ve güzel hayatına hoş geldin Martin! Son olarak Mavi En Sıcak Renktir filminde tanıdığımız Exarchopoulos'a bu film sayesinde sempati duyabildim, kendisi bu sefer tatlış biriydi, saygılar.
Pasajlar


