Raf Yorumu: Nurefşan Kaya (@rutbeli

Spoiler içeriyor Gönderileri uzun uzun okudum. Aradığımı bulamayınca neden izleyip ben yazmıyorum diyerek kendimi cesaretlendirdim. Uyku uyumadan tek oturuşta bitirdim ve birşeyleri unutmadan gönderiyi hazırlamak istedim. Başım çatlıyor şimdiden yazım hataları ve anlam kaymaları için üzgünüm. Bir mağdur olarak diziyi izlemek isteyenler…devamıGönderileri uzun uzun okudum. Aradığımı bulamayınca neden izleyip ben yazmıyorum diyerek kendimi cesaretlendirdim. Uyku uyumadan tek oturuşta bitirdim ve birşeyleri unutmadan gönderiyi hazırlamak istedim. Başım çatlıyor şimdiden yazım hataları ve anlam kaymaları için üzgünüm. Bir mağdur olarak diziyi izlemek isteyenler ama kararsız kalanlar için faydalı olmasını umut ediyorum. Tetikleyici olacağından korktuğum için diziyi izlemeyi hep erteledim ama sonunda dün gece başlamaya karar verdim. İlk bölüm çok az çarpıntıya sebep oldu ve kendimi çok zorlamamaya karar verip ilerlettim. Eğer tetikleyici olur mu diye düşünüyorsanız merak etmeyin dizide çok uzun zorbalık sahneleri yok, özellike de ilk sezondan sonra. Elbette herkesin sınırı farklıdır ama dayanıklı olduğunuzu düşünüyorsanız ve bir intikam hikayesi iyi hissettirecekse izleyebilirsiniz. Dizi daha çok olay örgüsüne ağırlık vermiş bence. Buradan sonrası spoiler. Sevdiğim sahneler, dikkatimi çekenler vs. Sadece annesiyle olan sahnede ağlaması beni şaşırtmadı. Hikayelerimiz farklı olsa da sanırım çoğumuzun ortak noktası aile. Zorbalığa uğradığım yıllarda da, hafızamı tekrar kazanmaya başladığımda da beni yıkan şey ailemin arkamda değil tam karşımda duruyor oluşuydu, faillerle birlikte. Bu yüzden başrolün en iyi intikamı faile annesinin gerçek yüzünü göstermekti bence. Çünkü insan en çok annesi olmayınca yalnız hissediyor. Tamircideki et kokusuyla telefonunu yere düşürdüğü sahne beni çok etkiledi. Bilenler vardır yanık su toplayınca patlatmamak gerekir. İçerideki sıvı başlarda su bazlı nemlendirici hissi verir ama havayla temas edince yavaş yavaş kurur ve kurumadan önce yapışkan bir hal alır. Dong Eun yere dökülen yağın içinde dolabın altındaki telefonuna ulaşmak için çırpınırken koca bir yaranın üstünde debeleniyor gibi gözüktü bir an gözüme. Sanki havayla hiç temas etmemiş kapalı gizli bir yara. Dolabın altından sızan yağ. O kaygan his hiç yabancı değildi. Belki yönetmen gerçekten böyle bir şey yansıtmak istedi belki ben böyle anladım bilmiyorum ama en çok etkilendiğim sahneydi diyebilirim. Hikayenin sonunda kendini öldürmemesine çok sevindim. Savaşırken anlamıyorsunuz ama kazanınca o yaralar size çok ağır geliyor. Kendimi öldürmem için slogan atan akranlarım varken yaşama sevinciyle dolup taşan inatçı bir kızdım. Ne zaman savaşım bitti ve güvenli bir alan buldum işte o zaman ne kadar ölümcül yaralar aldığımı farkettim. Hayatımın en güzel döneminde ben de savaşımı ölümle taçlandırmayı düşündüm. İstediğim için değil, kaybolduğum içindi. Dong Eun'un da bulduğu ilk dala tutunmasına şaşırmadım. Belki gerçekten de sebebi aşktır ve intikam almasına yardım etmek istiyordur ama bence bir daldı. Beni rahatsız eden az sayıda sahne vardı. Faillerin bahaneleri. "Biraz abartmıyor musun" "o zamanlar çocuktuk" "herkes hayatına devam etti ama sen buna mı takılı kaldın" "biz arkadaştık sadece iyi geçinemiyorduk" çoğu benim ailemi ve failleri affetme sürecimde kendime söylediğim şeylerdi. Doğduğumdan beri o kadar zorbalığa maruz kalmıştım ki kendime bile zorbalık yapıyordum. Bunu hatırlamak beni çok rahatsız etti. Dong Eun'un takıntısı ve intikam planı kesinlikle harika yansıtılmıştı. İniş çıkışları olmayan bir ruh haline sahip olduğundan ilk başta size duygular yansıtılamamış gibi gelebilir ama aslında yansıtılacak pek duygu yok. Saf intikam ama delirmiş birisinin değil aklı başında sakin bir insanın intikamı. Dizinin olay örgüsü duygusal yönüne ağır basmış bence. Bu izlememi kolaylaştırdı. Dong Eun'un Tanrı ile ilgili düşünceleri hoşuma gitti. Cehennemle ilgili güzel replikleri vardı. Benimle taban tabana zıt bir karakter olsa da ortak şeyler bulmak iyiydi. Eğer zorbalık mağduru ya da failiyseniz kendinizle ilgili ne bulursunuz ne kadar bulursunuz bilmem ama mutlaka bir şey bulacaksınız. Golf sahasının sahibi olan züppenin ölümü hoşuma gitmedi. İntihar eden kızın annesinin elinden olmasını dilerdim en azından. Ama bence kör olarak yaşamaya devam etmeliydi. Kızından uzakta. Ölüm onun için ödül oldu. Bir zamanlar eski bir dostum benim intikam ateşime benzinle müdahale etmeyi seçmişti :) "Yaşlanacaklar, çocuklarını evlendirecekler ve torunlarının elini tutarken son nefeslerini verecekler. Sana yaptıklarından bırak pişman olmayı akıllarına bile gelmeyeceksin. Huzur içinde yaşayıp ölecekler. Bunu kabullen" demişti. Acaba bu hikayede de huzur içinde yaşayıp ölen olur mu diye bekledim ama gerçeklik katmayı tercih etmemişler. Dediğim gibi olay örgüsünü ön plana çıkartmışlar ve duygusal yönü biraz arka planda kalmış. İzleyiciyi tatmin etmeye önem vermişler. Özellikle intikam alırken yolunda gitmeyebilecek bir çok şey vardı ama dizide böyle bir gerçeklik aramak da abartı olabilir. Evettt bir mağdur olarak benim gözümden dizi böyleydi. Ne çok ağır ne çok basitti. Eminim herkesin farklı bir seyir tecrübesi olacaktır. Eğer izlemek istiyorsanız korkmayın, başlayın. Devam edemezseniz bırakırsınız. Kendimle olan hesaplaşmam bitti diye düşünsem de bazı defterler tekrar açıldı, bazıları kapandı. Biraz da kendi savaşımı yâd edebileceğim bir şey arıyordum zaten. İşime yaradı, sırf zevk olsun diye izlemedim. Umarım bu gönderi de birilerinin işine yarar, yalnız olmadığını hissettirir. Benim için de küçük bir anı olarak burada kalacak.