pınar
Yakın bir zamanda tekrar izleyince “favori filmin?” sorusuna düşünmeden adını söylemekte ne kadar haklı olduğumu fark ettiğim film. Genelde film/dizilerden beklentim gerçeklikten %100 kopuk olaylardan ziyade, “İçinde bulunsaydım, nasıl davranırdım?” dediğim konuları izlerken, yaşanabilir farklı bir gerçeklik düzlemine girip olaylar üzerine düşünebilmek, hiç üzerine düşünmediğim olaylar ya da karakterlere maruz kalmak ve tabii ki tüm bunların yeterince derinlikli işlenmiş olması, beğeni unsurumun çoğunluğunu bunlar oluşturuyor. Bu film beklentilerimi her açıdan karşılıyor, gerçek bir hayat öyküsünden esinlenme olmasının yanı sıra, karakterler çok gerçek. Mükemmel değiller, kusurlular ve kusurlarının ya da kötücüllüklerinin sebepleri de çok net. Bu arada, Adam’ın yakın arkadaşı Kyle’ı canlandıran Seth Rogen aslında kendini oynuyor, belki de bu yüzden filmi Joseph Gordon-Levitt’le (Adam) birlikte gerçekten sırtlamıştı. Buradan sonrası spoiler: Film, ana karakterimizin (Adam) o ana kadar oldukça düzenli ve sağlıklı bir hayatı olmasına rağmen, nadir görülen bir kanseri olduğunu ve yaşama şansının %50 olduğunu öğrenmesiyle başlıyor, film boyunca bir anda başına gelen bu durumla nasıl başa çıktığını izliyoruz. Filmi sevmemin bir diğer nedeni de yalnızca onun değil, çevresindeki insanların; kız arkadaşının, en yakın arkadaşının, ailesinin de süreçle başa çıkabilme halini bize göstermesi ve tüm bu karakterlerin birbiriyle çok alakasız kişiliklere sahip olması. Filmin bana hatırlattığı bazı gerçekler; 1. Bir şeylere başlamak için tüm koşulların uygun olmasını bekleme, beklediğin an hiçbir zaman gelmeyebilir, içinde bulunduğun anın tadını çıkar. 2. Herkesin başa çıkış yöntemi çok farklı; bazen insanlar sırf beklediğimiz ya da tam olarak istediğimiz gibi davranmadı diye bizi ya da durumu önemsemiyor olmuyor. 3. Aileni değiştiremezsin, ama onlarla başa çıkma şeklini değiştirebilirsin. Ve bence bu değiştiremeyeceğimizin kesin olduğu ama maruz kalmamız gereken tüm durumlara uyarlanabilir.
Şansa Bak
