Dilan
Temizlik işçisi Bay Hirayama’nın rutin ama huzurlu hayatının hikayesi bu.. Her sabah aynı saatte uyanır, bitkilerini sular, aynı yoldan işe gider, tuvaletleri temizler, dışarıda yemeğini yer, akşam kitabını okur ve uyuyakalır. Bunların arasında göğe bakmayı unutmaz Hirayama, sabah işe giderken önce gökyüzüne bakar, öğlen yemeğini yerken kafasını kaldırıp ağaçlara bakar, işe giderken dinlediği müzikler değişir. Akşam okuduğu kitaplar, tatil günlerinde teninde güneşi hissedip öylece uzanmak odasında.. Bu küçük şeyler huzuru bulması için yeterdir ona. Evet tüm film bundan ibaret, birbirinin aynısı geçip giden günler, arada hayatına giren beklenmedik kişiler, ama sonunda hep aynı rutin. Peki böyle bir hayatta sıkılmadan anı yaşayıp küçük şeylerle tatmin olabilmek mümkün mü? Bir sürü seçeneğimiz var artık, dinlenecek, izlenecek, okunacak, yapacak o kadar çok şey var ki ve bunlar sürekli gözüme sokuluyor, hepsi bir adım ötemizde ama bunlar için zamanımız yok. Yaptıklarımızdan ziyade yapabileceklerimiz için olmayan zamana hayıflanıp duruyoruz. Tüm bu kokuşmuşluğun ortasında başınızı kaldırdığınız gördüğünüz o mavi gökyüzü, yeşil yapraklardan yansınan günışığı içinizde bir şeyleri ısıtıyor mu?
Mükemmel Günler


