İçeriğe geç
Hanım sayfasını açHanımHalit RefiğFilm · 1989
93 gönderi

Yeşilçamın gerekli gereksiz film enflasyonu arasında kalmış, değeri yeterinde takdir edilmemiş enfes bir Halit Refiğ klasiği. Bu filmi bunca zaman nasıl gözden kaçırmışım diye hayıflanmadım değil. Özellikle kedisiyle yalnız yaşayanların kendinden çok şey göreceği vurucu sahnelerin olması -en azından benim açımdan- filmi oldukça akıcı kılıyor. Daha girişte klasik yeşilçam filmlerinden farklı olarak müziklerin kalitesi dikkatimi çekti. Sonradan jenerikte film müzikleri için, Türk Beşlilerinden Adnan Saygun ve Cemal Reşit Rey’in bestelerinin seçildiğini görünce jeton düştü. Zaten ana karakter Olcay Hanım (Yıldız Kenter) özel öğrencisi Canan’a Türk Beşlilerinin parçalarını öğreten emekli bir piyano muallimi olarak filmde boy gösteriyor. Dolayısıyla film ilerlerken Cemal Reşit Rey ve Adnan Saygun’un besteleri farklı sahnelerde karşımıza çıkıyor. Filmin iki teması var diyebilirim. Biri ana tema diğeri ise arka tema. Ana temada kanser olduğunu öğrenen Olcay Hanım’ın eşinin vefatı ve hayırsız kızının yokluğu üzerine bağlandığı kedisi Hanım’ı, vefat etmeden önce -gerekirse tüm malını ve servetini vererek- emanet edebileceği birilerini bulma çabası işleniyor. Günümüz koşullarında bu çok kolay ve basit bir çabaymış gibi görünebilir, ancak 1994te İstanbulda ilk belediye barınaklarının kurulmasına kadar kediler ve köpekler mahallelinin şikayeti üzerine ya zehirleniyor ya da vurularak telef ediliyordu. Bırakın evde kedi beslemeyi sıradan halk için kedi dediğiniz şey sadece bir hayvandır, sokakta yaşarsa yaşar yaşamazsa ölür gider. Dolayısıyla o döneme göre Olcay Hanım’ın bu arayışı esasında oldukça zor ve stresli bir süreci tasvir ediyor. Filmin arka teması ise kaybolan eski İstanbul.. Her ne kadar öğrencilik yıllarımın çoğunu İstanbul’da geçirmiş olsam da bir taşralı olarak 40 yıllık İstanbulluymuş gibi konuşmayacağım. Ama bu kaybolan İstanbul’a da hayıflanmayacağım anlamına gelmez. Aynı zamanda Bir paşa torunu olan Olcay Hanım’ın perspektifinden kaybolan nezaketi, saygıyı, komşuluk ilişkilerini, mimariyi ve hatta boğazı görmek aslında İstanbul için nelerin kaybedildiğini gözler önüne seriyor. Ayrıca bu kaybın Necip Kaptan’ın (Eşref Kolçak) miadını tamamlamış köhne teknesi üzerinden bir metafor olarak işlenmesi de oldukça başarılı. Ondan vazgeçemiyorsunuz ne var ki artık ömrünü tamamladığından istemeyerek de olsa ayrılmak zorunda kalıyorsunuz. Tıpkı miadını doldurmuş eski İstanbul’un istemeseniz de zoraki terkedilmesi gibi.. Ayrıca film tam beklediğim şekilde bitti. Spoiler olması açısından bahsetmeyeceğim ancak şu kadarı var ki o şekilde bitmeseydi eğer senarist için mükemmel bir malzemeyi heba etmiş yorumunu yapmaktan geri kalmayacaktım. Velhasıl Yeşilçamın çöp filmleri arasında kalmış bu saklı pırlantayı mutlaka izleyin.

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et