pınar
mesajını seyirciye çok net şekilde ileten yapımlara yorum yaparken zorlanıyorum genelde, en son aynı şeyi Syk Pike için hissetmiştim. bu kadar bilinçli bi rahatsız edicilik ve tetikleyicilik benlik değil sanırım. aşırı konuşulduğu için izlemiş bulundum yine de. hayatın olağan akışında bireysel anlamda birebir olan halini deneyimlemesek bile benzerlerine maruz kaldığımız ya da en azından sıklıkla örneklerini gördüğümüz, duyduğumuz ve kaçındığımız olayların -ve tabii ki duyguların- birçoğunu çok direkt ve yalın bir şekilde aktarmayı başaran bir yapım olmuş. izlerken direkt aktığını hissettiklerim: öz güvensizlik, öz değersizlik, öz şefkat eksikliği, hak ettiğine inandığın davranışı kabullenmek, kabul görme / onaylanma isteği, toplum baskısı, toplumda üzerine düşen ile almaya çalıştığın rolün çatışması, sürü psikolojisi & sürüden ayrılmak, sürekli nedenselleştirme, mağdur psikolojisi & mağdur rolünü benimsemek.. taciz kısmına girmiyorum bile. yüzleşmekten kaçınmayan bir yapınız varsa ya da buna ihtiyacınız olduğunu düşündüğünüz bir evredeyseniz izlemeye değer. ama zaten hoyrat sayılabilecek ölçüde sorgulayıcı biriyseniz bence sadece yorar. bir de bence bu tip yapımların bir başka etkisi, işlediği kavramları en uç seviyede verip benzer kavramlarla boğuşan insanlara kendini daha “normal” hissettirmeyi sağlamak. öyle bir şeye ihtiyacınız varsa o amaçla da izlenebilir.
Baby Reindeer


