awesome
Bir belgesel benim gibi taş kalpli birini dahi nasıl bu kadar hüzünlendirip yeri geldiğinde gözyaşlarımın akmasına sebebiyet verebilir anlayamıyorum. 2 gündür tesirinden çıkamadım. Holywoodda yazılmış kurgusal bir senaryo olsa pek çok oscar alacak bir hikayeyi bu belgeselde tamamıyla gerçek bir hayat hikayesi olarak izliyorsunuz. Acı, şefkat, çaresizlik, ölüme terkedilmişlik ve tüm bunlara karşı inatla direnmeye çalışmak... Bu duyguları ve onların doğada ne şekilde tezahür ettiğini dişi bir Aslanın üç minik yavrusunu korumaya çalışırken o kadar derinden hissediyorsunuz ki bir de üzerine izlediğiniz görüntülerin tamamen gerçek olduğunu bilmeniz içinde bulunduğunuz duygu durumunu ayyuka çıkarıyor. Bir kötülük problemi olarak hayvanlarda acı çekme sorunu işim gereği benim doğrudan üzerinde çalıştığım bir konu. Ancak bu belgeseli izledikten sonra kanıksadığım tüm düşünceleri rafa kaldırdım. Doğa o kadar acımasız ki bu belgeseli izleyen biri artık onun hizmet ettiği gayenin (hayatta kalıp nesli devam ettirmek) gerçekten "tam da olması gereken" mekanizmalar aracılığıyla işlediğini o kadar kolay iddia edemez. Son sıra sağlam bir psikolojiye sahip değilseniz izlemeyin. Herkeste aynı etkiyi bırakmayabilir belki ama doğrudan ilgilendiğim bir konu olduğundan mıdır nedir bilmem uzun bir süre daha etkisinden çıkamayacak gibiyim.
Son Aslanlar
