pınar
çabasız güzel olan filmlerdendi. mesajını vermek için tüm tuşlara birden basmayan, büyük büyük hareketleri içinde barındırmayan, hayattan bir kesit seyre sunulmuş gibiydi. konusundan bahsetmek gerekirse; hayatının hiçbir yönü istediği gibi olmayan bir kadının (Flora), ergenlik çağına girmesiyle arasının gittikçe açıldığı bir oğlu (Max) vardır, ve Flora aslında Max için doğru olduğunu düşündüğü bir hareketi, biraz da sırf ebeveynlik ödevini yerine getirmek için yaparken “benim hikayem böyle olmamalıydı ya” diyerek betimlediği hayatında hem oğlu hem kendisi için yeni bir sayfa açmış olur. özetle, günün yorgunluğunu atmak için izlenesi. bir de tam Flora gibi yeni bir sayfa açtığım ve bu yüzden aşırı yorulduğum bir dönem olduğundan mı bilmiyorum, bu filmi izlemek bana resmen “huzur” verdi.
Flora ve Oğlu


