İçeriğe geç
Manolya sayfasını açManolyaPaul Thomas AndersonFilm · 1999
12 gönderi

uzun zamandır izlediğim en iyi film. bir yandan da hayatımda izlediğim en garip film. aynı anda birçok filmi izliyormuşsunuz gibi bir durum yaşatıyor, en azından bende öyle oldu. biraz daha somutlaştırmak gerekirse; film aynı anda 10’a yakın insanın hayatından 1 günü işliyor. bu insanların kiminin birbiriyle doğrudan ilişkisi var, kimiyse hayatlarının bir noktasında birbirine temas etmiş insanlar. bir yanda hayatının sonuna yaklaştığının bilincinde olanlara çöken pişmanlık duygusu, diğer yandan da hayatın hala içindeyken, aslında hiç dilediği gibi var olamamanın verdiği yükle yolunu bir türlü bulamayanlar, buna yol açtığını düşündüğü sebepleri affedemeyenler. 3 saatlik bir yolculuğa çıkmak, hayatınızdan uzaklaşıp bir o kadar da hayatın aşırı içine dalmak isterseniz düşünmeden izleyin derim. buradan sonrası biraz spoiler olabilir; filmin değerlendirmelerinde genelde ana duygunun pişmanlık olduğu dile getirilse de bana nedense işlenen ana öge affetmek gibi geldi. özellikle bende en çok yer eden aşağıdaki 3 replik nedeniyle. “you can forgive someone.. well, that’s the tough part… what can we forgive?.. tough part of the job.. tough part of walking down the street.” • “this happens. this is something that happens.” • “we may be through with the past, but the past ain’t through with us.” ki pişmanlık dediğimiz şey, bir bakıma kişinin kendini affedememesi değil midir günün sonunda? bu replikler de bana “bir insanın hayatı ancak kendini ve insanları affedebildiği kadar yaşayabileceği” düşüncesini aşıladı. yani bazen ne kadar zor olursa olsun “böyle şeyler olur” diyerek geçmek lazım, yoksa geçmişin izleri bizimle şu ana da eşlik edecektir.

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et