Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Artık Modern klasikleri, numaralandırılmış sıralamalarına göre okuyacağım. Önce yakın bir zamanda okuyup bitirmiş olduğum Çocukluğum kitabından bahsetmek istiyorum. Duygusal hissetiren bir kitap okuyacağımın farkındaydım, yazılmaya değer çocukluk hikâyesiyse dramatiktir zaten. Lâkin bu kadar olacağını tahmin etmiyordum. Fatma Aliye'nin Refet'i ile…devamıArtık Modern klasikleri, numaralandırılmış sıralamalarına göre okuyacağım. Önce yakın bir zamanda okuyup bitirmiş olduğum Çocukluğum kitabından bahsetmek istiyorum. Duygusal hissetiren bir kitap okuyacağımın farkındaydım, yazılmaya değer çocukluk hikâyesiyse dramatiktir zaten. Lâkin bu kadar olacağını tahmin etmiyordum. Fatma Aliye'nin Refet'i ile çarpraz okuma yapınca beni iyice duygusallaştırdı bu hikâye. Şeker Portakalı gibi düşünün, lâkin daha toplumsala değinen ve daha acımasız olan bir hikâye. Hem de gerçek bir çocukluk anısı. Maksim Gorki'yi ilk defa okudum, ilk deneyimimin onun çocukluğunu anlatan, drama ve acı dolu bir kitap olması hoşuma gitti. Yazarı da hem yazım dili açısından hem de genel karakteriyle -biraz da olsa- tanımış oldum. Neticede çocukluk travmaları, yaşanılanlar yetişkinlikte karakterin oluşmasında etkili olur. Yıllar yıllar, çok yıllar önce yaşamış bir adamın çocukluğuna üzüldüm. Fakat Gorki bütün bunları yaşamamış olsaydı belki de böyle bir kitapla tanışamazdık. Bu kadar derinlemesine çocukluk hikâyesi yaşanmadan yazılmaz sanırım. Eh sadece yaşamak yetmek, güçlü bir kalem de gerekir. Gorki'de her ikisi de birleşince ortaya oldukça başarılı çocukluk otobiyografisi çıkmış. Kitap sadece Gorki'nin çocukluğuna değinmiyor. Tabii doğal olarak Gorki kendini ve çevresini anlatıyor. Bilhassa dedesini ve ninesini. Ninesine de ara ara kızdığım zamanlar olsa da yine de çok iyi kalpli bir kadındı. Kendi anneannem aklıma geldi. Onun da böyle güzel masallar, hikâyeler anlattığını anımsıyorum. Dedelerimiz, ninelerimiz -eğer görecek kadar şanslıysak- nasıl da kalplerimize dokunuyorlar, değil mi? Ninenin masallarında, Gorki'ye duyduğu sevgide gülümsemeden edemedim. Neyse aile büyüklerinden bahsederken laf biraz dağıldı sanki. Ne diyordum? Sadece Gorki'nin çocukluğuna, özel yaşantısını okumuyoruz. Gorki'nin yaşadığı zorlu çocukluğun çerçevesinde dış dünyayı da gözlemle şansı sunmuş yazar. Dönemin Rusya'sının aile yaşantısını, erkeğe, kadına, çocuğa bakışını, ailenin ve aile üyelerinin toplumdaki yerini de görüyoruz. Şiddetin göbeğinde süregelen bir hayat. Sersefil, sevgisiz... Lâkin çocuk masumiyetini korumayı da başaran. Sert bir otobiyografi. Yaşanılan olayları, görülen şiddeti, sefilliği tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. İnsan üzülmeye, üzüntüsüne üzüntü katmaya ihtiyaç duyar bence. İşte sizin de buna ihtiyacınız var ise Çocukluğum kitabını şiddetle -kitaptaki gibi bir şiddet değil, sevgisel şiddet- tavsiye ederim.