Raf Yorumu: ayşen (@aysen)

Spoiler içeriyor "Bedenlerimiz ruhlarımızın hapishaneleridir. Derimiz ve kanımız, tutsaklığımızın demir parmaklıklarıdır. Fakat korkmayın. Et çürür. Ölüm her şeyi küle çevirir ve böylece ölüm her ruhu serbest bırakır." Son sahnede bu cümlelerle adeta bağışık şekilde ölümü kavradığında ana karakterimiz olan doktor; adeta saç…devamı"Bedenlerimiz ruhlarımızın hapishaneleridir. Derimiz ve kanımız, tutsaklığımızın demir parmaklıklarıdır. Fakat korkmayın. Et çürür. Ölüm her şeyi küle çevirir ve böylece ölüm her ruhu serbest bırakır." Son sahnede bu cümlelerle adeta bağışık şekilde ölümü kavradığında ana karakterimiz olan doktor; adeta saç telleri, damarlarımız gibi dallar gökyüzünün en uzaklarına uzuyor. ve sanki ruhumuzu serbest bırakıyor. Toprak, derimizi özümsediğinde özgürleşeceğiz ve başka bir hayatın kaynağı olacağız. Filmdeki tabiriyle bir yaratılış eylemi olarak ölüm. Hayat aynı toprak gibi ayrıştırdığı şeylerin niteliğine bakmaz. Ölüm bir zıtlık olarak hayatın karşısında değil de hayata, doğanın kendini yenileyişine boyun eğmiş bir hizmetkar gibi. Film üç dala ayrılıyor. Bu dalları ben kendimce yorumladım, gördüğüm kadarıyla farklı çıkarımlarda bulunanlar da var. Dallardaki ana karakterlerin hepsine doktor diyeceğim. Bu dallar farklı yönlerden ilerlese de hepsi bizi ölümü kabullenmeye, hayatın ilerlemesine razı olmaya itiyor. İlk dal doktor ve eşi arasındaki ilişki. Hastalığı nedeniyle ölmek üzere olan eşine, tedavi bulmaya çalışan işkolik bir doktoru odağına alıyor. İkinci dal, hasta olan kafının yazdığı hikayeyi anlatan part ve üçüncü dal, doktorun ölüm hakkındaki düşünce evrelerini konu alıyor. İlk dalda doktor, eşinin yaşamını tehdit eden ölümün kaynağını tedavi bularak öldürmeye çalışıyor, ölümün bir hastalık ve diğer hastalıklar gibi tedavisinin olduğuna inanıyor. İkinci dalda kraliçeyi öldürmek isteyen ve adamlarını katleden adamı vurmayı aklına koyuyor. Üçüncü daldaki karakterimize keşiş dersem, keşiş ağacı canlı şekilde yıldızların tekrar doğumu anına ulaştırabilirse ağacın ölümsüzlüğe kavuşacağına inanıyor. Bana göre ölüm iyileştirilebilecek şeyler arasında yer almıyor. Yaşayan şeylerin hepsi doğayı taklit ediyorsa solup gitmek, toprağa karışmak ve başka formlara hayat kaynağı olmak da bu işleyişin doğasında var. Filmdeki ağaç kavramı o kadar hoş ki ve o kadar derin ki içine birçok anlamı sığdırabiliyoruz. Kırmızı, siyah ve beyaz renkleri özellikle dikkatimi çekti. Doktor parmağına kalemi batırdığında, mürekkep döküldüğünde ve ağacın özünü çıkardığında. Kırmızı canlılığı, siyah ölümü ve beyaz ruhumuz serbest kaldığında gibi düşünerek çağrışımlar yaptım kendimce. Sıkıcı veya ağır bulduğum bir film olmadı. Bir yapımdaki birkaç sahne, birkaç sözü sevmek bile heyecanlandırabiliyor. Bir baloncuk içinde, gökyüzünde yıldız kümesine yükselirken ağacı yaşatmaya çalışma fikri çok kurgusal ve izlemesi keyifli bence. Filmden kinder süt dilimi tadı aldım :)