Zennobaa
Özdemir Asaf / Ben Değildim Bir akşamüstü pencerenden bakiyordun Ağir ağIr, yollara inen karanliğa. Bana benzeyen biri geçti evinin önünden. Kalbin başladı hizli hizli çarpmaya... O geçen ben değildim. Bir gece, yatağında uyuyordun... Uyaniverdin birden, sessiz dünyaya. Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan, Ve karanliklar içindeydi odan... Seni gören ben değildim. Ben çok uzaktaydım o zaman, Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya. Artik beni düşünmeye başladığından Bıraktin kendini aşk içinde yaşanmaya... Bunu bilen ben değildim. Bir kitap okuyordun dalgin... Içinde insanlar seviyor, ya da olùyorlardı. Genç bir adam öldürdüler romanda. Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın.. O ölen ben değildim
