Raf Yorumu: İlayda Özkan (@oneirataxia)

Adını, İstanbul'un kült mekanları üzerine yazılmış bir ansiklopediden alan İstanbul Ansiklopedisi, kimliklerin, mekanların ve sancılı ait oluşların bir hikayesi. Bir şehir hikayesinden çok şehirde bulunmuş insanların kaybolmuşluğunun, kendilerini yeniden yaratma süreçlerinin, önyargılar eşliğinde aktarılması. Ana karakter İstanbul'a üniversite okumak için…devamıAdını, İstanbul'un kült mekanları üzerine yazılmış bir ansiklopediden alan İstanbul Ansiklopedisi, kimliklerin, mekanların ve sancılı ait oluşların bir hikayesi. Bir şehir hikayesinden çok şehirde bulunmuş insanların kaybolmuşluğunun, kendilerini yeniden yaratma süreçlerinin, önyargılar eşliğinde aktarılması. Ana karakter İstanbul'a üniversite okumak için gelen bir kız öğrenci. Kimlik arayışı için tam uygun karakter, küçük bir şehirden gelmiş, muhafazakar yapının keskin ve sığ yönlerinden bunalmış, ve yeni hayatla birlikte bir uyum sağlama, dışlanmama, önyargılara maruz kalmama dürtüsüne sahip. Bir yandan da kendini yeniden inşaa ederken edindiği her bilgiyi, kültürü içselleştiremiyor. Bir yere ait olamamak değil birçok yere ait olmaktan muzdarip. Bir yönüyle seküler bir yönüyle muhafazakar bir düşünce yapısına sahip ya da geleneksel- yenilikçi ne diye görürsen. Bu yüzden de kendisinden utanç duyuyor çünkü alışılagelmiş kalıplar bizim aynı anda iki yönümüzün olmasına müsade etmiyor. Fakat her hikaye insanın kendi içinde yazılır, kendi değerlendirme süreçleri vardır insanın. Bize bir şey doğru geldiğinde onun karşıtı tamamen yanlış mı gelmeli? Bu kimlik karmaşası da bireysel düzeyde kalmıyor, alt metinlerde devamlı sosyal dışlanma, önyargı, kılıfa göre yargılama işleniyor. İnsanların bir kıyafete, bir aksana, bir semte göre kategorize edilmesi aynı zamanda İstanbul'un da bu şekilde yüzeysel okumalarla tüketilmesiyle paralellik gösteriyor. Dizi insan ve şehir arasındaki şiirsel bağı estetik ve düşünsel olarak ortaya çıkartıyor. Mekanlar anlatıda arkaplan değil adeta başrol gibi yansıyor. Dizide beni etkileyen şeylerden birisi de şuydu, iki yakın arkadaş birbirlerini en iyi anlayan, birlikte geleceğe dair hayal kuran.. fakat tercihleri ve korkuları onları ayırmış. Biri geleneksel hayatın bağrından metropole yerleşmiş bir diğeri oradan kaçmak istese bile kaçamamış ve daha çok tutunmayı seçmiş, uyum sağlamayı, olduğu gibi var olmayı seçmiş. Aralarına giren onyıllarca yıl bu ayrılığın, küslüğün cabası olmuş. Ama derinlerinde birbirlerini çok özlüyorlar. Tam olarak öyle olmasa da benim de şuan böyle bir dostum var, çok değişip bir şeyleri arkada bırakabilmek uğruna her şeyden kaçan kaçarken sevdiği şeyleri de körgözle ardında bırakan biri haline geldi. Ben de onun isteyerek ya da istemeden ardında bıraktığı şeylerden biri oldum.