donduu
George ve Lennie’nin dostluğu, aralarındaki bağ beni gerçekten çok düşündürdü. George’un akıllı, sorumluluk sahibi yapısıyla Lennie’yi koruyup kollaması; Lennie’nin ise saf, temiz kalpli ama aklı kıt hâli… Her an başlarına bir şey gelecek diye diken üstünde okudum bazı yerleri. Kitabın sonunda George’un, Lennie’ye başkaları zarar vermesin diye onu kendi elleriyle öldürmesi beni şok etti. O sahne uzun süre aklımdan çıkmadı. Bir insanın en yakın arkadaşını, onu korumak için kaybetmeyi göze alması ne kadar ağır bir yük, ne kadar çaresiz bir durum…. Her şey bir anda duruyor, zaman donuyor sanki. Sanki o sessizlik, olacakları önceden hissediyor gibi… Candy’nin Lennie’yi arayışı, içime bir sıkıntı oturttu. Herkes bir şeylerin ters gittiğini seziyor ama kimse tam olarak ne olduğunu bilmiyor o an. İşte Steinbeck’in dili burada bence zirveye çıkıyor. O sade ama vurucu anlatım beni içine çekti. Bu kitap bana dostluğu, hayalleri ve hayatın bazen ne kadar adaletsiz olabileceğini çok güçlü bir şekilde hissettirdi. Az sayfasıyla büyük duygular yaşatan, etkisi uzun süren bir kitap oldu benim için.
Fareler ve İnsanlar
