Raf Yorumu: Şahin (@sahiin)

Spoiler içeriyor Bitirdiğim son İsa temalı film. Çünkü izlediğim önceki dört film, İncil’e belli bir ölçüde (büyük ölçüde) sadık kalmışlardı. Yani izlerken İncil’i okuyormuş gibi oluyorsunuz. Ama bu film, o kadar aykırı ve alternatif bir tarih yazarak yaklaşıyor ki filmin %70’i bittiğinde…devamıBitirdiğim son İsa temalı film. Çünkü izlediğim önceki dört film, İncil’e belli bir ölçüde (büyük ölçüde) sadık kalmışlardı. Yani izlerken İncil’i okuyormuş gibi oluyorsunuz. Ama bu film, o kadar aykırı ve alternatif bir tarih yazarak yaklaşıyor ki filmin %70’i bittiğinde hâlâ sinirle karışık izliyordum. Amaç ne? “Niye böyle saçma bir alternatif tarih yazdınız?” diye düşüne düşüne sinirlenirken verilmek isteneni kaçırmışım. Yahuda İşkariyot’un, İsa’nın zorlamasıyla ona ihanet etmesi; İsa’nın “Ben korkak bir adamım.” demesi, sürekli Tanrı’ya “Beni seçmeni ben istemedim, başkasını seç.” demesi fakat sonunda kabullenmesi — aslında ne kadar insani ve olası olduğunu gösteriyor. Ayrıca hoşuma giden bir başka kısmı ise şuydu: Bu filmi izlemeden bir gün önce kardeşimle İsa üzerine sohbet ederken kardeşimin söylediği, “Madem şeytan onu güçlü olduğu zamanlarda 40 gün sınadı, en zorda ve çaresiz olduğu zamanda neden sınamadı? Yani çarmıhta ‘Baba, baba, beni neden terk ettin?’ dediği yerde…” Bu sohbetin bir gün sonrasında bu filmi izledim. Ve gerçekten de İsa çarmıhtayken şeytan, melek kılığında gelip kendisini ayartıyor. “Tanrı seni affetti, bu yükü senden aldı.” diyerek İsa’yı çarmıhtan indiriyor. İsa, insan hayatı yaşamaya başlıyor: Evlenip çocuk sahibi oluyor ve ecel günü yaklaşınca havarileri onu ziyaret edip neredeyse yüzüne tükürüyorlar. “Biz üzerimize düşeni yaptık, sen yapmadın.” İsa da “Ama Tanrı beni bağışladı, meleğini gönderdi.” diyor. Yahuda ise onun melek değil, şeytan olduğunu söylüyor. Ve İsa, pişmanlık içinde çarmıhta ölmek istediğini belirtiyor. Çarmıhtan indikten sonrası bir anıymış, bir hayalmiş gibi İsa çarmıha döner ve ölümüne razı gelir. Merhametimiz bize dedirtiyor ya hani:“İnseydi çarmıhtan, ne olurdu ki?” diye... Scorsese bize onu göstermeyi amaçlamış son kısımda. Scorsese’yi küçümseyip ön yargıyla başlamamalıymışım meğer.