callyle
"Bu işten vazgeçmeyin Bayan Skeeter." "Bu gerçek olmaz." "Onlar oğlumu öldürdü. Değirmene kütük taşıyordu. Kamyon çarptı, kaburgaları kırıldı. Beyaz ustabaşı onu kamyonun arkasına attı. Siyahların hastanesine götürdü. Kapıya bıraktı. Korna çalıp gitti. Yapabilecekleri bir şey yoktu, ben de oğlumu eve getirdim. Oradaki koltuğun üzerine yatırdım. Gözlerimin önünde öldü. 24 yaşındaydı. Bu bir insanın en güzel yaşı. Her sene ölüm yıldönümünde ben nefes almakta zorlanıyorum ama bu herkes için sıradan bir gün. Vazgeçerseniz, yazdığım her şey, yazdıkları onunla birlikte yitip gidecek."
Duyguların Rengi
