merve
"İnsan kendi sefaletinin derecesini bir servetin tantanasının yanında,mutsuzluğunun büyüklüğünü bir mutluluk gösterisi karşısında anlar." “Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek." Bu romanı nasıl yorumlamak gerekir bilemiyorum çünkü içimde okurken ve kitabı bitirdikten sonra burukluk hissettim. hele ki Ahmet cemil 'in kardeşi ikbal öldüğü zaman ki o evin ruhunun anlatımı ahmet cemil'in içinde kopan fırtınaların okuyucuya yansıtılışı fevkalade derecedeydi. Romanı okurken Ahmet cemil'i anlamak onunla birlikte o duyguları hissetmek için yazar iyice bir tasvir kullanmış ve çokta hoş olmuş. Ahmet cemil babasının ölümünden sonra başlıyor aslında bütün hayal kırıklıkları sonra bu hayal kırıklıklarını birer ümide dönüştürüyor karşılıksız, saf bir ümide hayale dönüşüyor ama ne çare bu hayaller ile kendini avutuyor herşeyin iyi olacağını zannediyor ama ne yazık ki hayal edip avunduklarıyla gerçekler aynı olmuyor. gelelim dil ve anlatıma dil yalın demek isterdim ancak eski Türkçede kullanılan bugün ise nadiren şarkı sözlerinde zar zor geçen pejmürde,hurdahaş,müphem,müstehzi, lakayt, muzdarip, müsterih vb kelimeler kullanılmış anlatımı biraz olsun zorlaştırmış tasvirde ise bazı yerlerde abartıya kaçılmış. Bana göre aslında hepimiz birer Ahmet cemil değilmiyiz? gerçekleşmesini istediğimiz hayaller ve hayatın bizim onca çabamıza rağmen bize sunduğu düş kırıklıkları ile beraber.
Mai ve Siyah

