cemo
Bir grup terk edilmiş çocuk, disiplin manyağı bir kurumun içinde çürümeye terk edilmiş. Ne anne var ne baba. Sadece soğuk duvarlar, rutubetli yatakhaneler ve "yetkili" pozlarındaki adamlar. Çocuklar sistemin artıklarından ibaret. Toplumun süzüp attığı, yüzleşmeye cesaret edemediği küçük karanlık aynalar. Gözlerinin içine baktığınızda sadece size değil, geçmişinize de bakıyorlar. İşte Les Choristes böyle başlıyor. Bu çocukların arasında bir adam çıkageliyor. Tipik bir kahraman değil. Tipik hiçbir şey değil. Clément Mathieu. Kafası kel, hayatı başarısızlıklarla dolu, müzikle bile doğru dürüst ilgilenememiş, vasatın altı bir adam. İşte sistem böyle adamlara ikinci şansı veriyor: başkalarını kurtararak kendini affetme fırsatı. Hayır, onun yaptığı şey ilham vermek değil. O sadece kendi kaybolmuşluğunu başka bedenlerde onarıyor. Başarısızlığı, başkalarının başarısında kamufle etmeye çalışıyor. Hepimiz gibi. Müziği kullanıyor. Evet, müzik. Bir nevi yasal uyuşturucu. İnsanı ağlatıyor ama asla gerçekten değişime zorlamıyor. Notalarla kurduğu o küçük koro, tam anlamıyla steril bir devrim. İçinde kan yok, ter yok, gözyaşı var ama gerçek çatışma yok. Mathieu’nun yaptığı, sistemi yıkmak değil. Onu yumuşatmak. Bu bir devrim değil, bir pansuman. Ve evet, çocuklar değişiyor. Ama neye dönüşüyorlar? Daha kabul edilebilir, daha sevimli, daha "toplum için uygun" varlıklara. Birey değiller artık, sesleri uyumlu hale geldiği anda kurban olmaktan çıkıp ürüne dönüşüyorlar. Bir müzikal ürün. Palyaço makyajı gibi: Kapatılmış travmaların üstünde duran parlak boyalar. Ama tam da bu yüzden işe yarıyor. Çünkü biz seyirciler, bu boyayı görmek istiyoruz. Kan değil, nota istiyoruz. Bağıran çocuklar değil, şarkı söyleyenler. Mutsuzlukla yüzleşmek yerine onu üç dakikalık bir koro parçasına dönüştürmeyi tercih ediyoruz. Ve sonra diyoruz ki: “Ne dokunaklı bir film.” Hayır. Bu bir başarı hikayesi değil. Bu, hayatta kalmanın trajik biçimde estetikleştirilmesi. Mathieu, sistemin çürümüşlüğünü teşhir etmez. Onu cilalar. Ve biz de bu cilaya alkış tutarız. Ama dürüst olalım: Bazen cilaya ihtiyacımız vardır. Her şeyin patlayıp yıkılmasını değil, birinin içeri girip sessizce bizi duymaya çalışmasını isteriz. Mathieu bunu yapıyor. Çocuklar bağırmıyor. Ama duyuluyorlar. Bu da bir şeydir. Belki küçük bir şey. Belki de sistemin en büyük zaferi. Les Choristes, dünyayı değiştirmez. Ama size iyi bir akşam geçirtebilir. Biraz ağlatır, biraz umut verir, sonra gerçekliğe geri gönderir. Tıpkı iyi yazılmış bir terapi seansı gibi. Ve bazen, yıkımdan daha radikal olan şey budur.
Koro
