İçeriğe geç
Beyaz Tanrı sayfasını açBeyaz TanrıKornel MundruczoFilm · 2014
5 gönderi

Beyaz Tanrı’yı izledim. Ve mideme kramplar girdi. Çünkü film bir köpek hikayesi değil. Bu, senin benim gibi evcilleştirilmiş yaratıkların kırık dişli masalı. Bu, zincirinden kopmuş her şeyin, tüylerini kanla ıslatıp şehri kıstırdığı o sessiz devrim gecesinin provası. Birileri perdeden fısıldadı sanki: “Tanrı yok. Sadece terk edilmiş hayvanlar var.” Film boyunca Hagen adında bir köpek var. Sözde melez. Yani ötekileştirmenin dört ayaklı versiyonu. Belediye buna vergi istiyor, babası bu yüzden onu sokağa atıyor. İşte böyle başlıyor her şey. Bir çöp torbası gibi kaldırımlara fırlatıldığında başlıyor aslında hayat. Ve işte o an bir ses kafamın içinden haykırıyor: “Sen de böyle doğmadın mı? Topluma fazla gelen yanların ayıklandı. Kafanı eğdin. Kuyruğunu kıstın. Ama içindeki köpek, orada bir yerde hâlâ havlıyor.” Beyaz Tanrı, ırkçılığın, sınıfçılığın, hayvansever süsü verilmiş zalimliğin paçavraya çevrilmiş hali. Hagen, sistemin fazlalığı. Tıpkı işini kaybetmiş bir fabrika işçisi gibi. Tıpkı ailesi tarafından terk edilmiş bir çocuk gibi. Tıpkı terapi odalarında “iyileşmeye” çalışan bir bağımlı gibi. Hagen’in yeri yok. Evde değil. Barınakta değil. Ringde değil. İnsanların kurduğu hiçbir yerde değil. Ve tam bu yüzden, dönüşüyor. Dövüştürülüyor. Eğitiliyor. Uslu köpek olmaya zorlanıyor. Sonra ne oluyor? Patlıyor. Çünkü kimse sonsuza kadar bastırılmış kalamaz. İnsanlar Tanrı olmaya çalıştı. Şehir Tanrı’nın yerine polis koydu. Eğitim, ibadetin yerini aldı. Sadakat, teslimiyetle karıştırıldı. Ama Tanrı olmadığın sürece, köpeklerin sadakati sana işlemez. Isırırlar. Budapeşte’nin kaldırımları, Hagen ve onun gibi binlerce terk edilmiş köpeğin patileriyle dövülüyor. Filmdeki o yürüyüş sahnesi var ya… Orada içimdeki başka bir benlik çığlık atıyor: “Şimdi sıra bizde.” O sahne, organize olmuş öfkenin mutlak sessizliğe karşı yürüyüşü. Kaç kişi köpeklere karşı bu kadar korku dolu hissetti, biliyor musun? Kaç kişi, kendinden nefret etmeyen bir köpeğin, kurulu düzeni dağıtabileceğini düşündü? Hiç kimse. Çünkü kimse alt katlardan gelen havlamaları ciddiye almaz. Ama bir gün o havlamalar organize olur. Ve organize olmuş öfke, demokrasiden daha korkutucudur. Filmin sonunda bir kız çocuğu trompet çalıyor. Köpekler duruyor. Evet, çok şiirsel. Çok anlamlı. Ama bu yalnızca geçici bir sessizlik. Çünkü devrim, trompet sesiyle bitmez. Sadece ertelenir. Bir sonraki açlık krizine kadar. Bir sonraki aşağılanmaya kadar. Bir sonraki “uslu ol” emrine kadar. Ve ben orada, ekranın karşısında, kalbimi yumruklayan bir gerçekle baş başa kalıyorum: Biz de Hagen’iz. Sahipsiziz. Ve bir gün, hepimiz havlamaya başlayacağız. ⸻ Bu filmi izlediysen, artık sana ait olmayan şeylerle vedalaş. Tırnaklarını kes, dişlerini bile. Ve o şehre bir daha eskisi gibi bakma.

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et