İçeriğe geç
Kağıt sayfasını açKağıtSinan ÇetinFilm · 2010
22 gönderi

Devletin gri dosyalardan ibaret küçük tanrıçası. Kağıdın üzerinde imza yetkisi olan, ama ruhu fosilleşmiş bir ilah. Adı Müzeyyen. Radyoda klasik Türk müziği dinlerken insanları kağıtla öldürebilecek bir memur. Bürokrasiyle orgazm olanlardan. Damarlarında mürekkep akıyor. Kendi başına bir tür cezaevi müdürü. Ama duvarları yok. Tel örgü yok. Gardiyanlar yok. Sadece belgeler, damgalar ve “Uygun Değildir” mührü. Senin film çekmek istemen, onun gözünde kamusal düzene tehdit. Yani atom bombası üretmeye çalışıyorsun, sandığı şey bu. Sanat dediğin, onun gözünde steril olmalı. Mikropsuz. Mesajsız. Kahraman ölmemeli. Sistemi sorgulamamalı. En fazla iki tebessüm, bir ders. Bitti. Müzeyyen ne mi iş yapıyor? O, Kültür Bakanlığı’nın sansür kurulu yetkilisi. Ama bu sadece kâğıt üstünde. Gerçekte ise hayal avcısı. Ruh celladı. Yaratıcılığın boğazına devlet ipi geçirip, yavaş yavaş sıkan bir kamu görevlisi. Senaryo senin kanınsa, Müzeyyen onun pıhtılaşma faktörü. Film daha başlamadan öldürüyor seni. İzleyiciye değil, Müzeyyen’e yaranmak zorundasın. Çünkü onun damgası olmadan, senin fikrin yeraltı çöplüğünde çürür. En çok da şunu söylüyor: “Ben sadece görevimi yapıyorum.” En korkunç cümle bu. Dünyayı yakan herkesin ortak savunması. Naziler, soykırımcılar, teknokratlar. Ve Müzeyyen. Emrah ne kadar çırpınırsa çırpınsın, onun gözünde sadece bir paragraflık bir sapmadır. Toplum düzenine karşı bir kırmızı kalem hatası. Ve sonunda şunu öğreniyorsun: Bazen bir filmi çekmek, cinayet işlemekten daha zor....

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et