cemo
Bruno yedi yaşında. Yedi yaşında bir çocuğun evdeki sandalyeleri UFO sanma, balkon korkuluklarını Mars'ın çitleri sanma hakkı vardır. Ama Bruno’nun karşısındaki bahçede ne Mars var, ne oyun. Sadece çizgili pijamalar var. Ve tel örgü. Masumiyetin kemik sesini duyuyor musun? Çünkü burada, tel örgünün bu tarafında, çikolatalı kek var. Diğer tarafında ise gaz. Fırınlar. Ve bir çocuğun göz bebeklerinde büyüyen açlık. Bir çocuğun... insan olmadığını düşünenlerin dünyasında kayboluşu. Film bir peri masalı gibi başlar. Nazi Almanyası'nın ütüyle bastırılmış asker üniformalarının arasında bir çocuğun savunmasızca sırıttığı bir tablo. Ama bu masalın prensi yok. Prenses yok. Sadece ölüm var. Ve ölümün çocuklara bile neden forma giydirdiğini anlatan sistematik bir soğukkanlılık. Bruno, diğer tarafa geçmek ister. Çünkü çocuklar sınıflandırma bilmez. Çocuklar sınır çizmez. Onlara göre dünya çamurdan kale kadar basittir. Ama yetişkinler... yetişkinler kafes inşa eder. Soykırımı da öyle, çitlerle başlatırlar. Bruno, çitin öbür tarafındaki Shmuel’e arkadaşlık verir. Ve o anda hikayenin kalbi çarpmaz. Kalbi kırılır. Sessizce. Nazikçe. Çıt sesiyle. Film, bize bir şey öğretmeye çalışmaz. Çünkü öğretmen yok. Okul yok. Yalnızca boşluk. İnsanların çocuklara nasıl canavarları miras bıraktığını anlatır. Gözlerini yuma. Şimdi tekrar aç. Bruno artık yok.
Çizgili Pijamalı Çocuk
