cemo
Aylin Balboa okurken şöyle bir şey olur: Cümleyi okursun, durursun, camdan dışarı bakarsın, hiçbir şey göremezsin, sonra dönüp o cümleyi bir daha okursun çünkü içindeki duyguya tam anlam verememişsindir. "Bu şimdi kalp kırıklığı mı, toplum eleştirisi mi, yoksa annenin yıllardır demlemediği çayın hasreti mi?" diye düşünürsün. Cevap: Hepsi. :)))) Bazı kitapların bittiğini zannedersiniz ve fakat o kitaplar asla bitmez. İçinizde bir yankı bırakır, ve aslında son cümlesinden sonra asıl hikaye başlar. Evvveeet Aylin Balboa’nın Bu Hikaye Senden Uzun Osman kitabı da böyle bir kitap. Her öykü, kısa ama derin bir nefes gibi. Yolculuk esnasında otobüs camına başınızı yaslamışsınız da, gözünüzden yaş süzülmemesi için dudaklarınızı sıkmışsınız gibi... Duygunun yoğunluğu, kelimenin yalınlığıyla yarışıyor. Kadın karakterleri özellikle çok tanıdıktır. Öyle ki bir ara "acaba Aylin benim günlüğümü mü buldu?" diye şüphelenirsin. Bu kadınlar sevilmek ister ama bu isteği açık açık dile getirmezler. Onun yerine ekmek kızartırken gözleri dolar, saçlarını kestirirler ya da bir sabah kalkıp evdeki bütün saksılara isim koyarlar. “Güzel şeyler birikirken de ses çıkarmıyor insan, hep acılar dillendiriliyor.” Bu cümle, kitabın genel tonunu adeta özetliyor. Aylin Balboa’nın kalemi, büyük fırtınaları sessizce geçiriyor üzerimizden. Abartıdan uzak, ama etkisi büyük. Balboa’nın öykülerinde olaydan çok hal var. Ne olduğunu değil, nasıl hissedildiğini okuyoruz. “Evden çıkarken saçlarını taradığını hatırlıyorum, bir de ceketini çekerken düğmesinin kopuşunu.” Bir düğmenin kopuşu bile bir ilişkinin çözülüşünü anlatabiliyor onun cümlelerinde. Çünkü ayrıntıya bakıyor, orada saklı kalmış tüm büyük duygulara. “İnsan bazen gidebileceğini bilmek için kalır.” Bu cümledeki çelişki, aslında hepimizin içinden geçmiş bir duyguyu sade bir biçimde yakalıyor. Aylin Balboa’nın gücü tam da burada: Karmaşık olanı sadeleştirmek. Aylin Balboa’nın kitaplarında, hüzün öyle köşeye iliştirilmiş değildir; o, evin başköşesinde oturur, çayını şekersiz içer ve arada bir gülümseyip şöyle der: “Ben buradayım.” Ama işin ilginç yanı şu ki, bu hüzün seni boğmaz. Onun hüzünleri, kucağında battaniye, elinde sıcak su torbası gibi: Sıcacık, içini sızlatan ama aynı zamanda garip bir şekilde iyi gelen bir şey. Kitabın merkezinde hep bir kırgınlık var. Aşka, zamana, insana… Ama bu kırgınlık öfkeyle değil, yorgunlukla dile getiriliyor. “Benim içim daralınca hep rakı içesim gelir, sen gitmiş olsan da.” Bu cümlelerdeki sitem, öyle ölçülü ki bağırmıyor ama işitiliyor. Yazar, kalbin kenarına konan ağrıyı tarif ediyor. “Bir süre iyiymiş gibi yaptım. Herkes gibi.” Bu da kitabın başka bir yüzü: Balboa’nın karakterleri ‘mış gibi’ yapmanın ustası. Gülüyorlar ama içten içe kanıyorlar. “Bana sorma artık neden susuyorsun diye. Ben o sesi de tükettim çoktan.” Her öyküde bir insan kalıyor geride. Bir Osman, bir eski sevgili, bir baba, bir anne… Ama onların isimleri değil, bıraktıkları boşluk önemli. “Seninle geçen zaman, saat olarak değil, yara olarak kaldı.” İlişkiler çoğunlukla geçmişte kalmış, ama içimizde yaşamaya devam ediyor. Hatırlamak bir tür yeniden yaşamak oluyor bu öykülerde. “Beni unuttun sanıyordum, meğer hatırlamak için unutmuşsun.” İç sesi yüksek ama sessiz kahramanlar Balboa’nın kahramanları dışarıda sessiz, içeride ise kıyamet gibi. İçsel monologlar, hayatla baş etme biçimlerine dönüşüyor. “Bir şeyi sevmek için ona çok bakmak gerekmez. Hissedersin.” Okurken, kendinizi o kahramanlardan biri gibi hissediyorsunuz. Çünkü cümleler size aitmiş gibi. “İyiyim dedim, ama o sırada içimden biri öldü." Aylin Balboa’nın öykülerinde aşk, bir parıltıdan çok bir tortu gibi. Parlak değil, ama hep orada. Ve çoğu zaman kaybıyla anılıyor. “Seni sevmek, kendimden geçmek değil, kendime geri dönmekti.” Öyküler kısa, çoğu iki sayfa bile değil. Ama o küçücük sayfalarda koca bir dünya kuruluyor. Her biri, bir romanın kalbini taşıyor içinde. “Bu hikaye senden uzun Osman. Çünkü seninle bitmedi, ben devam ettim.” Bu cümle, sadece bir öykünün değil, tüm kitabın omurgası gibi. Çünkü Bu Hikaye Senden Uzun Osman, geçmişin bıraktığı yerden geleceği kurmaya çalışanların kitabı. Aylin Balboa’nın öyküleri çığlık atmıyor. Fısıldıyor. Ama bu fısıltı, kalbinizin duvarlarında yankılanıyor. Bu, kısa bir kitap olabilir ama etkisi uzun. Tıpkı bazı insanlar gibi. “Sen sustun, ben duydum. İşte o gün anladım bittiğini.” Bazı kitaplar sizi anlatır. Bazıları ise size sizi okutur. Balboa’nın kitabı ikincisinden. İçinizde bildiğiniz ama dillendiremediğiniz ne varsa, satır aralarına sızmış. Sessizce okunur, ama uzun süre susulamaz. Aylin Balboa okumak, İstanbul’da vapura binip yanlış iskelede inmek gibidir: Nereye geldiğini bilmezsin ama kalmak istersin. Çünkü orası da senin gibi biraz yanlış, biraz eksik, biraz kırık dökük ama bir şekilde “tamam”. Eğer henüz okumadıysan, hazırlıklı ol: Kalbinin üstünde “dikkat kırılır” yazan bir etiket varsa, Aylin onu güzelce söküp yerine bir çiçek yapıştırabilir. Keyifle okuyunuz.... 📚🎶🎧
Bu Hikaye Senden Uzun Osman

