ayda
Franz Kafka’nın Milena’ya Mektupları, çoğu zaman romantize edilse de aslında sağlıksız, tek taraflı bir tutunmanın izlerini taşır. Kafka, Milena’ya duyduğu duyguları derin bir bağlılık gibi sunsa da mektuplarına hâkim olan yoğun kaygı, bağımlılık ve imkânsızlık bu aşkı yüceltmekten çok yıpratır. “Bana yazmazsan ölürüm” ifadesi, sevginin değil, boğucu bir bağımlılığın dışavurumudur; bu cümle Milena için bir sevgi beyanı kadar, büyük bir yük ve baskıdır. Yine “Birbirimizi yalnızca mektuplarda tüketiyoruz, gerçekte ise asla sahip olamıyoruz” alıntısı, Kafka’nın ilişkiye dair umutsuzluğunu dile getirirken, bu aşkın başlangıçtan itibaren gerçek bir karşılığı olmadığını da gösterir. Fakat işin en çarpıcı yanı, insanın sevdiği için bu imkânsızlığı bile bile kabullenip beklemesidir. Kafka, kalbinde taşıdığı boşluğu bildiği halde mektuplarını yazmaya devam ederek aslında gururu hiçe sayar; Milena’nın kalbine giremeyeceğini bilmesine rağmen ondan gelecek birkaç satırı beklemekten asla vazgeçmez. Böylece Milena’ya Mektuplar, ulaşılamayan aşkın romantik değil, yıpratıcı ve kırıcı yüzünü; fakat aynı zamanda sevginin insana, acısını bilse bile, beklemekten alıkoyamayan doğasını gözler önüne serer. İnsan bekliyor işte.
Milenaya Mektuplar

