Aden Nişancı
Çok güzel yazılmış ve oynanmış bir filmdi. Ana kadın (Sultan) karakter bütün o baskılara, erkeklerin yönlendirmelerine, laf sokmalarına rağmen “bu benim yolum” diyebilmesi, özellikle ailesinden ve çevresinden gördüğü eleştirilere rağmen adım adım istediğini yapması inanılmaz etkileyiciydi. Normalde çoğu filmde kadın karakter ya kaderine razı olur ve öyle mutlu olarak film biter ya da çok ama çook klişe bir şekilde “kahraman” olur. Burada öyle değildi; gayet gerçek, bildiğimiz hayatın içinden bir kadın vardı karşımda. Özellikle bazı klişelere o kadar alışmışız ki Sultan’ın tezgahı yıktığı sahnede biri kadına bir şey yapacak diye tedirgin izlerken aksine Sultan elmasını ısırarak tezgahına geri döndü, güzel hissettirdi. Düşününce çok güçlü bir an aslında bakarsanız çünkü olayı mekana ve coğrafyaya göre değerlendirdiğimizde bunu yapamayan kadınların varlığı çok açık ortada. Ayrıca bunları yapanın eski toprak oluşu ise olayı daha da büyüttü bence. Genelde “o yaşta artık yapılmaz” denilen şeyleri, Sultan karakteri gayet de yaptı. İnsanları şaşırttı, hatta öfkelendirdi ama kendinden vazgeçmedi. Kendine güveni, inadı, “ben de varım” deme şekli muazzamdı. Az konuştu, hatta kimseye açıklama yapmadan herkesin kabullenmesini sağladı. Kendisiyle beraber diğer kadınları da etkiledi tabi. Bütün bunlar filmi benim için çok kıymetli yaptı. İnsanların söylemlerine rağmen kararlı olması, hem çok güçlü bir duruştu hem de çok ilham vericiydi. Yani aslında film sadece “kadınlar da yapabilir” demiyor bu çok önemli bir ayrıntı aslında “insan inandığı zaman her şeyi yapabilir” mesajı veriyor. Ama bunu bir kadın üzerinden, çok doğal bir şekilde göstermesi hoşuma gitti. Ayrıca oyuncular zaten çok iyiydi, çekim açıları vs güzel olması gerektiği gibiydi bu efekt filmleri de seviyorum.
Mukadderat


